Lary
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Lary (łac. Lares, genii loci) – dusze zmarłych, czczone w Rzymie jako bóstwa opiekuńcze domu i szczęścia domowego, chroniące od nieszczęść. W kapliczkach umieszczano je jako figurki-laleczki. Modlono się do nich, składano ofiary. W wesela, urodziny lub gdy chłopiec w rodzinie zakładał bulę lub toga virilis, organizowano święto, podczas którego otwierano drzwi kapliczek i składano ofiary z ciasta, wina, kadzidła, zdobiono całość kwiatami. Przeciwne duszom dobrym były złe dusze (larvae)[1].
Wyróżniano wiele rodzajów larów:
- Lares Familiares, duchy opiekujące się rodziną i domem, w wierzeniach starożytnych Rzymian były to dusze zmarłych przodków, sprawujące pieczę nad krewnymi. Wizerunki ich stały obok ogniska domowego w atrium, albo w osobnym pomieszczeniu zwanym Lararium. Na początku posiłku należało składać im ofiarę z jedzenia, a przy wyjeździe czy przyjeździe modlić się
- Lares Compitales i Lares Viales, opiekunowie dróg i ich rozstajów
- Lares Permarini, opiekunowie przed niebezpieczeństwem na morzu
- Lares Hostilii, broniący miasta od nieprzyjaciół
- Lares Rurales, opieka na polu
- Lares Militares, opieka w wojsku i w czasie podróży
- Lares Urbani, opieka nad państwem
- Lares Publici nad całym miastem
Larom budowano kapliczki (lararia) i składano ofiary w czasie uroczystości zwanych Laraliami.
Zobacz też[edytuj]
Przypisy
- ↑ Mała encyklopedia kultury antycznej A-Z, PWN Warszawa 1983, s.406
|
|||||||||||||||||||||||||