Anna Perenna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Święto Anny Perenny
Dzień 15 marca
Kraje starożytny Rzym
Typ święta rzymskie
Podobne święta Nowy Rok

Anna Perenna – staroitalska bogini Nowego Roku, czczona w starożytnym Rzymie. Jej imię pochodzi od łacińskiego annus – rok i perennis – wieczny.

Święto Anny Perenny obchodzono w idy marcowe (15 marca). Po wprowadzeniu w 46 p.n.e. kalendarza juliańskiego i przesunięciu początku roku na 1 stycznia, święto to zatraciło swój pierwotny charakter.

Pochodzenie kultu[edytuj | edytuj kod]

Starożytni Rzymianie podawali dwie wersje legendy mającej wyjaśnić pochodzenie kultu Anny Perenny.

Według pierwszej z nich, Anna Perenna miała być kobietą która podczas pierwszej secesji plebejuszy (494 p.n.e.) wypiekała ciastka, którymi karmiła głodujących na Górze Świętej. W podzięce plebejusze mieli ustanowić jej kult.

Druga wersja opowieści o Annie Perennej pochodzi od Owidiusza. Miała być ona siostrą Dydony, po śmierci której opuściła Kartaginę i udała się do Lacjum, gdzie zaopiekował się nią Eneasz. Ściągnęła na siebie wówczas nienawiść zazdrosnej Lawinii. Uciekając przed jej gniewem, rzuciła się w nurt rzeki Numicius, stając się nimfą.

Owidiusz przytacza również opowieść, w której zakochany w Minerwie Mars zwrócił się do starej Anny o pomoc. Ta przebrała się w strój panny młodej i udawała boginię, swoją tożsamość ujawniając w komnacie weselnej, ośmieszając w ten sposób Marsa. Mit ten miał wyjaśnić pochodzenie obscenicznych piosenek śpiewanych w święto Anny.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • A. Kempiński, Encyklopedia mitologii ludów indoeuropejskich, Iskry 2001, ISBN 83-207-1629-2.
  • J. Schmidt, Słownik mitologii greckiej i rzymskiej, Katowice 1996, ISBN 83-7132-266-6.