Maximilian von Baden

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Maksymilian von Baden
Maximilian von Baden
Bundesarchiv Bild 183-R04103, Prinz Max von Baden.jpg
Signaturemaxvonbaden.png
Data i miejsce urodzenia 1867
Baden-Baden
Data i miejsce śmierci 1929
Salem
Kanclerz Rzeszy i premier Prus
Okres od 3 października 1918
do 9 listopada 1918
Przynależność polityczna bezpartyjny
Poprzednik Georg von Hertling
Następca Friedrich Ebert
Odznaczenia
Order Wierności (Badenia) Order Lwa Zeryngeńskiego (Badenia) Krzyż Żelazny (1813) I Klasy

Maximilian Alexander Friedrich Wilhelm von Baden (ur. 10 lipca 1867 w Baden-Baden, zm. 6 listopada 1929 w Salem) – niemiecki polityk, kuzyn i spadkobierca Fryderyka II Badeńskiego, wielkiego księcia Badenii. Przez krótki okres w 1918 roku pełnił funkcję kanclerza Cesarstwa Niemieckiego i premiera Prus.

Życiorys[edytuj]

Książę Maksymilian urodził się 10 lipca 1867 roku w Baden-Baden. Był synem księcia Wilhelma von Baden (1829–1897) i księżnej Marii von Leuchtenberg (1841–1914). Po ukończeniu nauki w gimnazjum studiował prawo na Uniwersytecie Lipskim. W okresie studiów książę Maksymilian należał do co najmniej kilku korporacji, w tym do Suevia Heidelberg. Po studiach rozpoczął karierę wojskową w armii pruskiej. Ukończył ją w randze generała majora w 1911 roku. Już wówczas był, po śmierci wielkiego księcia Fryderyka I, potencjalnym następcą tronu.

Przed I wojną światową uchodził za liberała. Jako kanclerzowi przypadło mu w udziale wynegocjowanie warunków zawieszenia broni z aliantami w październiku 1918. Mimo że nie zgadzał się ze sposobem prowadzenia rozmów pokojowych przez członków sztabu generalnego, podjął się tej trudnej misji. 5 października za pośrednictwem Szwajcarii zwrócił się do prezydenta Wilsona z notą o rozpoczęcie rokowań w oparciu o czternaście punktów Wilsona. W jego rządzie po raz pierwszy znaleźli się przedstawiciele socjaldemokratów z Friedrichem Ebertem i Philippem Scheidemanem na czele.

Wysiłki rządu zmierzające do zawarcia rozejmu zostały zakłócone przez wybuch rewolucji na początku listopada. Max von Baden nakłaniał Wilhelma II do abdykacji w celu ocalenia instytucji monarchii; cesarz jednak odmawiał mimo takich samych próśb ze strony Hindenburga. Ostatecznie Wilhelm II Hohenzollern zrzekł się korony cesarza niemieckiego, pozostawiając sobie nadal tytuł króla pruskiego – było to niezgodne z konstytucją II Rzeszy.

Von Baden ogłosił więc abdykację cesarza i księcia koronnego Fryderyka bez ich zgody i ustąpił 9 listopada ze stanowiska na rzecz Friedricha Eberta. W tym momencie ogłoszono powstanie republiki.

Książę Maksymilian spędził resztę życia na emeryturze, nie włączając się do działalności politycznej.

Małżeństwo i rodzina[edytuj]

Maksymilian 10 czerwca 1900 poślubił w Gmunden księżniczkę Marię Luizę Hanowerską (1879–1948), córkę Ernesta Augusta II Hanowerskiego i Thyry Glücksburg. Para miała dwoje dzieci:

  • Marię Aleksandrę (1902–1944)
  • Bertholda (1906–1963).

Bibliografia[edytuj]

  • Theodor Eschenburg: Prinz Max von Baden in: Die Republik von Weimar, Piper, München 1984
  • Golo Mann: Der letzte Großherzog (1973). In: G. Mann: Nachtphantasien. Erzählte Geschichte. S. Fischer, Frankfurt am Main 1982, s. 79–97
  • Erich Matthias: Die Regierung des Prinzen Max von Baden, Droste, Düsseldorf 1962.

Linki zewnętrzne[edytuj]