Przejdź do zawartości

Sidney Poitier

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Sidney Poitier
Ilustracja
Sidney Poitier (1968)
Data i miejsce urodzenia

20 lutego 1927
Miami

Data i miejsce śmierci

6 stycznia 2022
Beverly Hills

Zawód

aktor, reżyser

Współmałżonek

Juanita Hardy
(1950–1965; rozwód)
Joanna Shimkus
(1976–2022; jego śmierć)

Lata aktywności

1945–2009

Odznaczenia
Prezydencki Medal Wolności (Stany Zjednoczone) Kawaler Komandor Orderu Imperium Brytyjskiego od 1936 (cywilny)

Sidney L. Poitier (ur. 20 lutego 1927 w Miami, zm. 6 stycznia 2022 w Beverly Hills) – amerykański aktor i reżyser filmowy, dyplomata, pierwszy czarnoskóry laureat Oscara dla najlepszego aktora pierwszoplanowego[1], uznawany także za pierwszego czarnego gwiazdora filmowego[2].

American Film Institute umieścił go na 22. miejscu na liście największych aktorów wszech czasów (The 50 Greatest American Screen Legends)[3].

1 lutego 1994 został uhonorowany gwiazdą w Alei Gwiazd w Los Angeles znajdującą się przy 7065 Hollywood Boulevard[4][5].

W 2002 odebrał Honorowego Oscara za całokształt dokonań artystycznych. Od 2002 do 2007 był jednocześnie ambasadorem Bahamów przy UNESCO[6].

Życiorys

[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w Miami na Florydzie jako wcześniak podczas pobytu rodziny w USA[2]. Był najmłodszym z siedmiorga dzieci Evelyn (z domu Outten) i Reginalda Jamesa Poitierów[7][8], afro–bahamskich rolników, którzy posiadali farmę na Cat Island[9], gdzie nie mieli bieżącej wody ani prądu[10]. Dorastał na Bahamach[11]. Wychowywał się w wierze katolickiej, ale później stał się agnostykiem, którego poglądy były bliższe deizmowi[10]. Uczęszczał do Western Senior High School[11] i Governor’s High School w Nassau[11]. W wieku piętnastu lat, w 1942 zamieszkał z dużą rodziną brata w Miami, gdzie zetknął się z Ku Klux Klanem[10]. Mając 16 lat przeprowadził się do Nowego Jorku, chcąc zostać aktorem, w międzyczasie imając się różnych zajęć, takich jak zmywacz naczyń[10]. Nie został przyjęty do American Negro Theatre z powodu braku umiejętności płynnego czytania scenariusza[10]. Podczas II wojny światowej, w listopadzie 1943, skłamał co do swojego wieku (miał wtedy zaledwie 16 lat), zaciągnął się do United States Army[12]. Został przydzielony do szpitala w Northport w stanie Nowy Jork i został przeszkolony w pracy z pacjentami psychiatrycznymi. W grudniu 1944 lekarz zwolnił go ze służby[13].

W 1945 wystąpił w American Negro Theatre Playhouse w przedstawieniu Dni naszej młodości[7]. W 1946 zadebiutował na Broadwayu w roli Probulosa w komedii starogreckiej Arystofanesa Lizystrata, a 1947 zagrał Lestera w broadwayowskiej sztuce Philipa Yordana Anna Lucasta[14]. Wkrótce trafił na ekran w filmie dokumentalnym Korpus Łączności Armii Stanów Zjednoczonych Od kogo przychodzi mi pomoc (From Whom Cometh My Help, 1949)[11] i jako statysta w klubie nocnym w komedii muzycznej Sepia Cinderella (1947)[15] z udziałem Billy’ego Danielsa.

W dramacie kryminalnym noir Josepha Mankiewicza Bez wyjścia (No Way Out, 1950) został obsadzony w głównej roli doktora Luthera Brooksa, pierwszego czarnoskórego lekarza, pracującego w miejskim szpitalu powiatowym, w którym się kształcił. Wystąpił jako ofiara rasistowskich prześladowań, wielebny Msimangu w dramacie Płacz, ukochany kraju (Cry, the Beloved Country, 1951) na podstawie powieści Alana Patona, kapral Andrew Robertson w dramacie wojennym Budda Boettichera Red Ball Express (1952) i koszykarz Harlem Globetrotters Inman Jackson w dramacie sportowym Jamesa Wonga Howe’a Idź, człowieku, idź! (Go, Man, Go!, 1954)[16].

Po roli ucznia Gregory’ego W. Millera w dramacie kryminalnym Richarda Brooksa Szkolna dżungla (Blackboard Jungle, 1955), krytycy zgodnie okrzyknęli go niezwykle cennym nabytkiem Hollywood[17]. Kolejne role to Gates Watson w dramacie Williama A. Wellmana Good-bye, My Lady (1956), Rau-Ru w melodramacie przygodowym Raoula Walsha Zatoka Aniołów (Band of Angels, 1957) z Clarkiem Gable, dowcipny Tommy Tyler, który nadzoruje gang dokerów w dramacie kryminalnym Martina Ritta Człowiek, który pokonał strach (Edge of the City, 1957), czarnoskóry robotnik Kimani Wa Karanja, który przyjaźni się z synem białego osadnika (Rock Hudson), w sensacyjnym dramacie wojennym Richarda Brooksa Coś wartościowego (Something of Value, 1957) i Marcus w dramacie Virgin Island (1959). W dramacie Znak jastrzębia (The Mark of the Hawk, 1957), zrealizowanym na zamówienie Kościoła Prezbiteriańskiego[17] w USA, z Earthą Kitt i Juano Hernándezem, zgodnie z motywem przewodnim filmu, jako Obama (oznaczający „jastrząb”) był symbolem sił nacjonalistycznych[17].

Kreacja Noaha Cullena, uciekiniera z więzienia, skutego łańcuchem z nienawidzącym go białym (Tony Curtis) w dramacie kryminalnym Stanleya Kramera Ucieczka w kajdanach (The Defiant Ones, 1958) przyniosła mu pierwszą nominację do Oscara dla najlepszego aktora pierwszoplanowego i Złotego Globu dla najlepszego aktora w filmie dramatycznym. W 1960 zdobył nominację do Tony Award dla najlepszego aktora w sztuce teatralnej za kreację Waltera Lee Youngera w broadwayowskim przedstawieniu Lorraine Hansberry Rodzynek w słońcu[18] z Louisem Gossettem.

Występ jako kaleka Porgy w melodramacie muzycznym Ottona Premingera i Roubena Mamouliana Porgy i Bess (Porgy and Bess, 1959) z Dorothy Dandridge był nominowany do Złotego Globu dla najlepszego aktora w filmie komediowym lub musicalu i wyrobił jemu pozycję[19], potwierdzoną w 1964 nagrodą Oscara i nominację do Nagrody Stowarzyszenia Nowojorskich Krytyków Filmowych dla najlepszego aktora za pierwszoplanową rolę wędrownego majstra Homera Smitha, który staje się odpowiedzią na modlitwy zakonnic pragnących zbudować kaplicę na pustyni w komediodramacie Ralpha Nelsona Polne lilie (Lilies of the Field, 1963). Dzięki swoim rolom w latach 60. XX w. stał się jednym z symboli walki z dyskryminacją rasową. Stworzył cały poczet kreacji czarnych inteligentów dominujących moralnie nad białymi, w tym detektywa policji z Filadelfii Virgila Tibbsa, przybywającego do miasteczka na Południu USA i pomagającego miejscowej policji w śledztwie w sprawie zabójstwa w dramacie kryminalnym Normana Jewisona W upalną noc (In the Heat of the Night, 1967)[20], który został nagrodzony Oscarem za najlepszy film[21], a także przyniósł Poitierowi nominację do Złotego Globu dla najlepszego aktora w filmie dramatycznym i Nagrody BAFTA dla najlepszego aktora zagranicznego. W komediodramacie Stanleya Kramera Zgadnij, kto przyjdzie na obiad (Guess Who’s Coming to Dinner, 1967), który uznaje się za przełomowy dla filmowego wizerunku Afroamerykanów, zagrał cenionego i zamożnego lekarza Johna Wade’a Prentice’a, narzeczonego białej dziewczyny (Katharine Hepburn) z dobrego domu, a za tę rolę został uhonorowany hiszpańską nagrodą Fotogramas de Plata jako najlepszy wykonawca zagraniczny.

Podobnie jak aktorzy Marlon Brando i John Cassavetes[22], poświęcił się reżyserii. Wspólnie z Josephem Sargentem zrealizował western Czarny kowboj (Buck and the Preacher, dosłownie Buck i kaznodzieja, 1972)[23] z okresu wojny secesyjnej, gdzie zagrał byłego niewolnika i sierżanta Armii Unii Bucka, a w roli kaznodziei–oszusta wystąpił Harry Belafonte. Wyreżyserował potem melodramat Ciepły grudzień (A Warm December, 1973), który przyniósł mu nominację do NAACP Image Awards dla wybitnego aktora w filmie fabularnym za rolę afroamerykańskiego lekarza Matta Youngera, zakochanego w siostrzenicy afrykańskiego ambasadora, która cierpi na rzadką, śmiertelną chorobę. Jego komedia Sobotnia noc (Uptown Saturday Night, 1974) rozpoczęła cykl, w którym występuje razem z Billem Cosby. Za reżyserię komedii sensacyjnej Zróbmy to jeszcze raz (Let’s Do It Again, 1975) otrzymał Image Award. Kolejne jego filmy to komedia sensacyjna Wyrównane rachunki (A Piece of the Action, 1977), czarna komedia Czyste szaleństwo (Stir Crazy, 1980) z Gene’em Wilderem i Richardem Pryorem, komedia kryminalna Hokus pokus, czyli ważna sprawa (Hanky Panky, 1982), dramat muzyczny Do przodu (Fast Forward, 1985) z Constance Towers i fantastyczna komedia familijna Tata duch (Ghost Dad, 1990) z Billem Cosby.

Życie prywatne

[edytuj | edytuj kod]

Był dwukrotnie żonaty. 29 kwietnia 1950 poślubił Juanitę Marie Hardy, z którą miał cztery córki, Beverly (ur. 4 lipca 1952), Pamelę Michelle (ur. 12 kwietnia 1954), Sherri (ur. 12 lipca 1956) i Ginę Patrice (ur. 1 maja 1961, zm. 27 maja 2018)[24]. W 1965 doszło do rozwodu. 23 stycznia 1976 zawarł związek małżeński z francuską aktorką Joanną Shimkus, z którą miał dwie córki, Anikę (ur. 29 lutego 1972) i Sydney Tamiię (ur. 15 listopada 1973)[25].

Śmierć

[edytuj | edytuj kod]

Zmarł 6 stycznia 2022 w Beverly Hills w metropolii Los Angeles w Kalifornii w wieku 94 lat[26][27]. Przyczyną zgonu była niewydolność krążeniowo-oddechowa, a jako przyczyny leżące u podłoża zgonu podano chorobę Alzheimera i raka prostaty[28].

Reżyser

[edytuj | edytuj kod]
Sidney Poitier dekorowany Prezydenckim Medalem Wolności przez Prezydenta USA Baracka Obamę, 2009

Nagrody i odznaczenia

[edytuj | edytuj kod]
Rok Nagroda Kategoria Film
1958 8. Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Berlinie Srebrny Niedźwiedź dla najlepszego aktora Ucieczka w kajdanach (1958)
1959 Nagroda BAFTA Najlepszy aktor pierwszoplanowy
1963 13. Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Berlinie Srebrny Niedźwiedź dla najlepszego aktora Polne lilie (1963)
1964 Złoty Glob Najlepszy aktor w filmie dramatycznym
Nagroda Akademii Filmowej Najlepszy aktor pierwszoplanowy
1968 Międzynarodowy Festiwal Filmowy w San Sebastián Najlepszy aktor Z miłości do Ivy (1968)
1976 NAACP Image Awards Najlepszy reżyser Zróbmy to jeszcze raz (1975)
1982 Złoty Glob Nagroda im. Cecila B. DeMille’a
1992 Nagroda Amerykańskiego Instytutu Filmowego Nagroda Amerykańskiego Instytutu Filmowego za całokształt twórczości
1994 National Board of Review Nagroda za całokształt
1995 Kennedy Center Honors
2000 NAACP Image Awards Wybitny aktor w filmie telewizyjnym/miniserialu/specjalnym serialu dramatycznym Proste życie Noego Dearborna (1999)
Nagroda Gildii Aktorów Ekranowych Nagroda Gildii Aktorów Ekranowych za całokształt twórczości
2001 Nagroda Grammy Najlepszy album mówiony The Measure of a Man: A Spiritual Autobiography (2000)
NAACP Image Awards Sala sław Hall of Fame
2002 Nagroda Akademii Filmowej Oscar za całokształt twórczości
2016 Nagroda BAFTA BAFTA Fellowship

W 1974 został odznaczony Orderem Imperium Brytyjskiego klasy Kawaler Komandor (KBE). W latach 1997–2007 pełnił funkcję ambasadora Bahamów w Japonii. W 2009 Prezydent USA Barack Obama nagrodził go Prezydenckim Medalem Wolności[2].

Zobacz też

[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. Sidney Poitier (20 de Fevereiro de 1927). Filmow. [dostęp 2017-07-15]. (port.).
  2. a b c Sidney Poitier, [w:] Encyclopædia Britannica [dostęp 2011-09-23] (ang.).
  3. AFI’s 100 YEARS...100 STARS. American Film Institute. [dostęp 2018-12-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-10-25)]. (ang.).
  4. Sidney Poitier. Walk of Fame. [dostęp 2026-04-02]. (ang.).
  5. Susan King, Hollywood Star Walk: Sidney Poitier, Actor, „Los Angeles Times”, 16 czerwca 2010 [dostęp 2026-04-02] (ang.).
  6. New play about Sidney Poitier in development for Broadway run [online], broadwaynews.com, 7 grudnia 2021 [zarchiwizowane z adresu 2022-01-09] (ang.).
  7. a b Sidney Poitier Biography (1927–2022). Film Reference. [dostęp 2026-04-02]. (ang.).
  8. The Kentucky Hill Hunter: Sidney Poitier (1927–2022). Find a Grave. [dostęp 2026-04-03]. (ang.).
  9. Aram Goudsouzian, Sidney Poitier, „The New York Times”, 25 kwietnia 2004 [dostęp 2026-04-02] (ang.).
  10. a b c d e Oprah Interviews Sidney Poitier. oprah.com. [dostęp 2026-04-02]. (ang.).
  11. a b c d Actors and Actresses: Sidney Poitier. Film Reference. [dostęp 2026-04-03]. (ang.).
  12. Wspomnienia: Nietypowy życiorys. „Film”. nr 33 (1654/XXXV), s. 24, 9 listopada 1980. Warszawa: RSW „Prasa-Książka- Ruch”. ISSN 0137-463X. 
  13. Carol Bergman: Sidney Poitier. Chelsea House Publishers, 1988, s. 54–56. ISBN 978-1-55546-605-3.
  14. Sidney Poitier. Internet Broadway Database. [dostęp 2026-04-02]. (ang.).
  15. Sepia Cinderella (1947) w bazie IMDb (ang.)
  16. Sidney Poitier. Rotten Tomatoes. [dostęp 2026-04-02]. (ang.).
  17. a b c Aktor z wielką przyszłością. „Film”. nr 36 (1957/XII), s. 16, 8 września 1957. Warszawa: RSW „Prasa-Książka- Ruch”. ISSN 0137-463X. 
  18. Sidney Poitier Awards. Internet Broadway Database. [dostęp 2026-04-02]. (ang.).
  19. Kinorama: Żeby obchodziło wszystkich. „Film”. nr 3 (1519/XXXIII), s. 13, 15 stycznia 1978. Warszawa: RSW „Prasa-Książka- Ruch”. ISSN 0137-463X. 
  20. Duane Byrge, Mike Barnes, Sidney Poitier, Regal Star of the Big Screen, Dies at 94, „The Hollywood Reporter”, 7 stycznia 2022 [dostęp 2026-04-03] (ang.).
  21. Elżbieta Ciapara. Mity filmowe. „Film”. nr 1 (1740/XXXVII), s. 66, styczeń 2012. Warszawa: RSW „Prasa-Książka- Ruch”. ISSN 0137-463X. 
  22. Sidney Poitier debiutuje jako reżyser. Fragment wywiadu udzielonego miesięcznikowi „Films and Filming”. „Film”. nr 35 (664/XVI), s. 8–9, 27 sierpnia 1961. Warszawa: RSW „Prasa-Książka- Ruch”. ISSN 0137-463X. 
  23. Karlovy Vary 72. „Film”. nr 31 (1234/XXVII), s. 16, 30 lipca 1972. Warszawa: RSW „Prasa-Książka- Ruch”. ISSN 0137-463X. 
  24. Greta Bjornson, What to Know About Sidney Poitier’s Late Daughter, Gina, Who Died at 57, „People”, 7 stycznia 2022 [dostęp 2026-04-03] (ang.).
  25. Kinorama: Pogodny pięćdziesięciolatek. „Film”. nr 33 (1740/XXXVII), s. 9, 7 listopada 1982. Warszawa: RSW „Prasa-Książka- Ruch”. ISSN 0137-463X. 
  26. William Grimes, Sidney Poitier, Who Paved the Way for Black Actors in Film, Dies at 94, „The New York Times”, 7 stycznia 2022 [dostęp 2026-04-03] (ang.).
  27. Andrew Pulver, Sidney Poitier, Black acting pioneer, dies aged 94, „The Guardian”, 8 stycznia 2022 [dostęp 2026-04-03] (ang.).
  28. Benjamin VanHoose, Sidney Poitier Died of Heart Failure and Suffered from Alzheimer’s Dementia, Death Certificate Reveals, „People”, 8 stycznia 2022 [dostęp 2026-04-03] (ang.).
  29. ang. Edge of the City
  30. ang. The Simple Life of Noah Dearborn

Bibliografia

[edytuj | edytuj kod]
  • Rafał Wilkusz. Ten kulturalny Murzyn. „Film”. nr 37 (2200/XLVI), s. 20, 15 września 1991. Warszawa: RSW „Prasa-Książka- Ruch”. ISSN 0137-463X. 
  • Jan Słodowski, Andrzej Roman: Gwiazdy światowego kina. Leksykon. Warszawa: Editions Spotkania, 1992. ISBN 83-85195-83-1.
  • Tomasz Jopkiewicz. Ciemna gwiazda. „Film”. nr 1 (2352), s. 54, styczeń 1998. Warszawa: RSW „Prasa-Książka- Ruch”. ISSN 0137-463X. 

Linki zewnętrzne

[edytuj | edytuj kod]