Elio Germano

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Elio Germano
Elio Germano w Karlowych Warach w 2008
Elio Germano w Karlowych Warach w 2008
Data i miejsce urodzenia 25 września 1980
Rzym, Włochy
Zawód Aktor
Lata aktywności od 1992
Strona internetowa

Elio Germano (ur. 25 września 1980 w Rzymie) − włoski aktor filmowy i teatralny.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Rodzice aktora pochodzą z Duronii w prowincji Campobasso[1]. Germano urodził się w Rzymie. Mając dwanaście lat, zagrał w komedii autorstwa Franco Castellano i Giuseppe Moccia Ci hai rotto papà. W liceum uczęszczał na kursy teatralne w szkole "Teatro Azione", prowadzonej przez Isabellę Del Bianco i Cristiano Censiego. Prawdziwą karierę filmową rozpoczął rolą Paolo w filmie Il cielo in una stanza w reżyserii Carlo Vanziny w 1999 roku.

Następnie współpracował z takimi reżyserami, jak: Ettore Scola (Concorrenza sleale 2001), Emanuele Crialese (Respiro, 2002), Gianluca Maria Tavarelli (Liberi 2003), Dario Argento (Ti piace Hitchcock? 2005) Libero De Rienzo (Sangue – La morte non esiste 2005), Giovanni Veronesi (Che ne sarà di noi 2004), Michele Placido (Romanzo criminale 2005), Gabriele Salvatores (Quo vadis, baby? 2005, Come Dio comanda 2008), Paolo Virzì (N (Io e Napoleone) 2006), Tutta la vita davanti 2008), Paolo Franchi (Nessuna qualità agli eroi 2007), Daniele Vicari (Il passato è una terra straniera 2008).

W 2007 roku otrzymał włoską nagrodę filmową David di Donatello za najlepszą rolę główną w obrazie Mio fratello è figlio unico w reżyserii Daniele Luchettiego.

W 2008 roku wcielił się w rolę Marco Baldiniego, znanego we Włoszech dziennikarza radiowego, w filmie Il mattino ha l'oro in bocca w reżyserii Francesco Patierno[2].

Obok produkcji wielkoekranowych Germano wystąpił również w serialach telewizyjnych: Un medico in famiglia 2, Padre Pio, Ferrari, Via Zanardi 33 oraz Paolo Borsellino.

W 2010 roku Elio Germano wystąpił w filmie La nostra vita w reżyserii Daniele Luchettiego. Obraz został zaprezentowany na 63. Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Cannes. Złotą Palmę dla najlepszego aktora przyznano ex aequo Javierowi Bardemowi i Elio Germanowi. Poprzednim aktorem włoskim, który otrzymał tę nagrodę, był Marcello Mastroianni w 1987 roku za rolę Romano w melodramacie Oczy czarne.

Za rolę w filmie La nostra vita Germano otrzymał jeszcze Nastro d'argento dla najlepszego odtwórcy roli głównej ex aequo z Christianem De Sicą.

Aktor jest członkiem grupy rap Bestierare od 1997 roku.

Role teatralne[edytuj | edytuj kod]

  • Frammenti d'autore, reż. I. Del Bianco i C. Censi — Teatro de Cocci (1995)
  • La cavia Giordano Aquilini — Teatro Le Salette, Teatro dei Satiri (1996)
  • Requiem Giordano Aquilini — Teatro Dei Satiri (1997)
  • Cruda Giordano Aquilini — Teatro dei Contrari, Teatro Furio Camillo (1997/98)
  • Ground & Ground A. Quadrelli i M. Conte, reż. Elio Germano — Teatro Tirso (1999/00)
  • A pesca di corvi Marcello Conte, reż. Marcello Conte — Teatro Colosseo (1999/00)
  • Ippolito, reż. Ivano De Matteo — Festival di Terracina (2000)
  • Le regole dell'attrazione B. E. Ellis, reż. Luca Guadagnino (2002)
  • Verona, caput fasci E. Germano, reż. Elio Germano (2008)
  • Thom Pain (basato sul niente) Will Eno, reż. Elio Germano (2010)

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

Kino[edytuj | edytuj kod]

  • Ci hai rotto papà, reż. Castellano i Pipolo (1992)
  • Il cielo in una stanza, reż. Carlo Vanzina (1999)
  • Concorrenza sleale, reż. Ettore Scola (2001)
  • Ultimo stadio, reż. Ivano De Matteo (2002)
  • Respiro, reż. Emanuele Crialese (2002)
  • Ora o mai più, reż. Lucio Pellegrini (2003)
  • Fame Chimica, reż. Antonio Bocola e Paolo Vari. (2003)
  • Liberi, reż. Gianluca Maria Tavarelli (2003)
  • Che ne sarà di noi, reż. Giovanni Veronesi (2004)
  • Chiamami Salomè, reż. Claudio Sestieri (2005)
  • Quo vadis, baby?, reż. Gabriele Salvatores (2005)
  • Sangue – La morte non esiste, reż. Libero De Rienzo (2005)
  • Maria, reż. Abel Ferrara (2005)
  • Romanzo criminale, reż. Michele Placido (2005)
  • Melissa P., reż. Luca Guadagnino (2005)
  • Padiglione 22, reż. Livio Bordone (2006)
  • N (Io e Napoleone), reż. Paolo Virzì (2006)
  • Mój brat jest jedynakiem, reż. Daniele Luchetti (2007)
  • Nessuna qualità agli eroi, reż. Paolo Franchi (2007)
  • Il mattino ha l'oro in bocca, reż. Francesco Patierno (2008)
  • Tutta la vita davanti, reż. Paolo Virzì (2008)
  • Il passato è una terra straniera, reż. Daniele Vicari (2008)
  • Come Dio comanda, reż. Gabriele Salvatores (2008)
  • La bella gente, reż. Ivano De Matteo (2009)
  • Dziewięć, reż. Rob Marshall (2009)
  • La nostra vita, reż. Daniele Luchetti (2010)

Film krótkometrażowy[edytuj | edytuj kod]

  • La storia chiusa, reż. Emiliano Corapi – nagrodzony Nastro d'Argento 2001 (2001)
  • Gas, reż. C. Noce – zwycięzca Festival di Imola 2003 (2003)
  • Non riesco a smettere di vomitare, reż. Adriano Ercolani (2004)
  • Trevirgolaottantasette, reż. Valerio Mastandrea – nagrodzony Nastro d'Argento 2005 (2005)
  • Stasera torno prima, reż. Libero de Rienzo (2008)

Produkcje telewizyjne[edytuj | edytuj kod]

  • Cornetti al miele, reż. Sergio Martino (1999)
  • Padre Pio, reż. Carlo Carlei (2000)
  • Un medico in famiglia 2 (2000)
  • Via Zanardi 33, reż. Antonello De Leo i Andrea Serafini (2001)
  • Per amore, reż. Carmela Cincinnati i Peter Exacoustos (2002)
  • Il sequestro Soffiantini, reż. Riccardo Milani (2002)
  • Padri, reż. Riccardo Donna (2002)
  • Ferrari, reż. Carlo Carlei (2003)
  • Paolo Borsellino, reż. Gianluca Maria Tavarelli (2004)
  • Ti piace Hitchcock?, reż. Dario Argento (2005)

Nagrody i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

  • 2003 – najlepszy aktor na festiwalu Annecy Cinéma Italien
  • 2003 – najlepszy aktor Linea d'ombra
  • 2004 – nominacja najlepszy aktor pierwszoplanowy David di Donatello
  • 2004 – nominacja najlepszy aktor drugoplanowy Nastro d'argento
  • 2004 – najlepszy aktor Maremetraggio
  • 2005 – najlepszy aktor Premio Fice
  • 2006 – najlepszy aktor Clorofilla Film Festival
  • 2007 – najlepszy aktor komediowy Golden Graal
  • 2007 – najlepszy aktor pierwszoplanowy Ciak d'oro
  • 2007 – aktor odkrycie roku Premio Biraghi
  • 2007 – najlepszy aktor pierwszoplanowy David di Donatello
  • 2007 – aktor odkrycie roku Globo d'oro
  • 2010 – najlepsza rola męska LXIII Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Cannes
  • 2010 – najlepsza rola pierwszoplanowa Nastro d'argento

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Rodolfo Di Giammarco: Elio Germano, l'antidivo di Corviale figlio unico a caccia di David (wł.). roma.repubblica.it. [dostęp 2010-12-15].
  2. Elio Germano a Radio Kiss Kiss (wł.). www.kisskiss.it. [dostęp 2010-12-15].