Mistrzostwa Świata w Hokeju na Lodzie 2013

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ice hockey pictogram.svg Mistrzostwa Świata w Hokeju na Lodzie 2013
2012 2014
Miejsce finału Szwecja Sztokholm
Termin 3-19 maja
Liczba drużyn 16
Liczba stadionów 2 (w 2 miastach)
Podium
Pierwsze miejsce Gold medal with cup.svg  Szwecja
Drugie miejsce Silver medal with cup.svg  Szwajcaria
Trzecie miejsce Bronze medal with cup.svg  Stany Zjednoczone
Statystyki indywidualne
Liczba meczów 64
Liczba goli 332 (5,19 na mecz)
MVP Szwajcaria Roman Josi
Król strzelców Rosja Ilja Kowalczuk
Finlandia Petri Kontiola
(po 8 bramek)
Najlepszy bramkarz Szwecja Jhonas Enroth
Najlepszy obrońca Szwajcaria Roman Josi
Najlepszy napastnik Finlandia Petri Kontiola

Mistrzostwa Świata w Hokeju na Lodzie 2013 – 77. edycja mistrzostw świata organizowane przez IIHF, która odbyła się po raz jedenasty w Szwecji i po raz ósmy w Finlandii. Turniej Elity odbył się w dniach 3-19 maja, a miastami goszczącymi najlepsze drużyny świata były Sztokholm i Helsinki (w ramach dwuletniej umowy w 2012 roku miejscem półfinałów i meczów o medale były Helsinki, zaś w 2013 roku odwrotnie - Sztokholm).

Czas i i miejsce rozgrywania pozostałych turniejów:

Elita[edytuj]

Msc. Reprezentacja
Gold medal icon.svg  Szwecja
Silver medal icon.svg  Szwajcaria
Bronze medal icon.svg  Stany Zjednoczone
4  Finlandia
5  Kanada
6  Rosja
7  Czechy
8  Słowacja
9  Niemcy
10  Norwegia
11  Łotwa
12  Dania
13  Francja
14  Białoruś
15  Austria
16  Słowenia

W tej części mistrzostw uczestniczyło 16 najlepszych reprezentacji na świecie. System rozgrywania meczów był inny niż w niższych dywizjach. Najpierw wszystkie drużyny uczestniczyły w fazie grupowej, w której były podzielone w dwóch 8-zespołowych grupach. Cztery czołowe drużyny z każdej grupy automatycznie zakwalifikowały się do fazy pucharowej ukierunkowanej na wyłonienie mistrza świata. Ostatnie zespoły z obu grup zostały zdegradowane do Dywizji I. Mecze zostały rozegrane w Finlandii (po raz ósmy w historii) i Szwecji (po raz jedenasty). W obu krajach i jednakowych miastach odbyły się MŚ 2012, jednak z odwrotnej kolejności rozgrywania decydujących meczów o medale.

Pierwotnie planowano organizację jednego spotkania na nowo powstałym stadionie Stockholmsarenan, lecz z powodu opóźnienia w budowie i oddaniu do użytku budynku po mistrzostwach postanowiono, iż turnieju zorganizowany zostanie w tych samych halach co rok wcześniej.

O organizację mistrzostw świata elity w 2013 ubiegało się pięć państw. 21 września 2007 na kongresie w Vancouver gospodarzem mistrzostw wybrano Szwecję. Ta kandydatura uzyskała 70 głosów, o 55 więcej od drugiej Białorusi - 15 głosów. Swoją kandydaturę wycofała Łotwa, która poparła Szwecję. Na kongresie w Bernie w 2009 ogłoszono, iż Finlandia (gospodarz mistrzostw w 2012) zorganizuje turniej wspólnie ze Szwecją zarówno w 2012, jak i w 2013.

Kandydat Liczba głosów
 Szwecja 70
 Białoruś 15
 Węgry 8
 Czechy 3


Pierwsza dywizja[edytuj]

Grupa A

Lp. Drużyna
1  Kazachstan
2  Włochy
3  Węgry
4  Japonia
5  Korea Południowa
6  Wielka Brytania

Grupa B

Lp. Drużyna
1  Ukraina
2  Polska
3  Holandia
4  Rumunia
5  Litwa
6  Estonia

W odróżnieniu do poprzednich edycji Mistrzostw Świata grupy A i B ujęte w Dywizji I nie stanowiły równorzędnych poziomów rozgrywek, z których dotąd zwycięskie reprezentacje awansowały do Elity. Od 2012 Grupa A Dywizji I była drugą klasą mistrzowską, z której dwie pierwsze drużyny uzyskują awans do Elity, a ostatni zespół jest degradowany do Grupy B Dywizji I. Grupa B Dywizji I stanowi trzecią klasę mistrzowską. Jej zwycięzca awansuje do Dywizji I Grupy A, zaś ostatnia drużyny spada do Dywizji II Grupy A.

Turnieje I Dywizji zostały rozegrane:
Grupa A – Budapeszt (Węgry)
Grupa B – Donieck (Ukraina)

Druga dywizja[edytuj]

Grupa A

Lp. Drużyna
1  Chorwacja
2  Belgia
3  Islandia
4  Australia
5  Serbia
6  Hiszpania

Grupa B

Lp. Drużyna
1  Izrael
2  Nowa Zelandia
3  Meksyk
4  Chiny
5  Turcja
6  Bułgaria

W odróżnieniu do poprzednich edycji Mistrzostw Świata grupy A i B ujęte w Dywizji II nie stanowiły równorzędnych poziomów rozgrywek, z których dotąd zwycięskie reprezentacje awansowały do Dywizji I. Od 2012 Grupa A Dywizji II była czwartą klasą mistrzowską, z której pierwsza drużyna uzyskuje awans do Dywizji I Grupy B, a ostatni zespół jest degradowany do Dywizji II Grupy B. Grupa B Dywizji II stanowi piątą klasę mistrzowską. Jej zwycięzca awansuje do Dywizji II Grupy A, zaś ostatnia drużyny spada do Dywizji III.

Turnieje II Dywizji zostaną rozegrane:
Grupa A – Zagrzeb (Chorwacja)
Grupa B – Izmit (Turcja)

Trzecia dywizja[edytuj]

Lp. Drużyna
1 Południowa Afryka RPA
2  Korea Północna
3  Luksemburg
4  Irlandia
5  Grecja
6 Zjednoczone Emiraty Arabskie ZEA
Lp. Drużyna
1 Zjednoczone Emiraty Arabskie ZEA
2  Grecja
3  Mongolia
4  Gruzja

III Dywizja stanowi szóstą klasę mistrzowską, uczestniczyło w niej 6 zespołów. Zwycięzca awansuje do Dywizji II Grupy B. Gospodarzem turnieju będzie miasto Kapsztad w Republice Południowej Afryki.

Linki zewnętrzne[edytuj]