Reprezentacja Kamerunu w piłce nożnej mężczyzn

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Reprezentacja Kamerunu w piłce nożnej
Przydomek Les Lions indomptables (Nieposkromione Lwy)
Związek Fédération camerounaise de football
Trener Hugo Broos
Skrót FIFA CMR
Ranking FIFA Decrease2.svg 36. (738 pkt.)[a]
Miejsce w rankingu Elo 53. (10 lipca 2016) (1612 pkt.)
Zawodnicy
Najwięcej występów Rigobert Song (137)[1]
Najwięcej bramek Samuel Eto’o (56)[1]
Stroje
domowe
Stroje
wyjazdowe
Mecze
Pierwszy mecz
Kamerun Kamerun – Francja Somali Francuskie 9:2
(Madagaskar; 14.04.1960)[2]
Najwyższe zwycięstwo
Kamerun Kamerun –  Czad 9:0
(Kongo; kwiecień 1965)[2]
Najwyższa porażka
 Korea PołudniowaKamerun Kamerun 5:0
(Seul; 04.10.1984)[2]

 NorwegiaKamerun Kamerun 6:1
(Oslo; 31.10.1990)[2]

 RosjaKamerun Kamerun 6:1
(Palo Alto; 28.06.1994)[2]

 KostarykaKamerun Kamerun 5:0
(San José; 09.03.1997)[2]

Strona internetowa
  1. Stan aktualny na 6 lipca 2017.

Reprezentacja Kamerunuzespół piłkarski, reprezentujący Kamerun w meczach i sportowych imprezach międzynarodowych, powoływany przez selekcjonera, w którym mogą występować wyłącznie zawodnicy posiadający obywatelstwo kameruńskie. Za jego funkcjonowanie odpowiedzialny jest Fédération camerounaise de football (FECAFOOT).

Historia[edytuj]

11 stycznia 1959 w Jaunde – podczas Pierwszego Nadzwyczajnego Walnego Zgromadzenia - doszło do założenia Fédération camerounaise de football (FECAFOOT) - kameruńskiego związku piłki nożnej, mimo że Kamerun nie był jeszcze wówczas niepodległym państwem (francuska część tego kraju stała się bowiem samodzielna od 1 stycznia 1960). Pierwszy, oficjalny mecz międzypaństwowy reprezentacja Kamerunu – jako niepodległego państwa (Republiki Kamerunu) – rozegrała 14 kwietnia 1960 przeciwko Somali Francuskiemu (w latach 1894-1967 nazwa obecnego Dżibuti), zwyciężając 9:2. Było to spotkanie I rundy towarzyskiego turnieju na Madagaskarze[2]. Wcześniej (w latach 1953-1956) Kameruńczycy rozegrali kilka spotkań towarzyskich, jednak z uwagi na fakt, że w tym czasie Kamerun nie posiadał statusu niepodległego państwa, a dodatkowo nie istniała kameruńska federacja piłkarska, trudno te pojedynki uznać za oficjalne mecze międzypaństwowe. W 1962 FECAFOOT przystąpiła do FIFA, a w 1963 została członkiem Afrykańskiej Konfederacji Piłkarskiej.

Kamerun siedmiokrotnie wystąpił w mistrzostwach świata (1982, 1990, 1994, 1998, 2002, 2010, 2014), będąc pierwszą drużyną z Afryki, która dotarła do ćwierćfinału tej imprezy, co jest jego najlepszym występem podczas mundialu (później ten sukces powtórzyły jeszcze Senegal i Ghana). Podczas mundialu 1990 zespół Nieposkromionych Lwów, prowadzony przez Rosjanina Walerego Niepomniaszczyja, przegrał po dogrywce z Anglią. Wcześniej, w rozgrywkach grupowych sensacyjnie pokonał – w meczu otwarcia – mistrzów świata Argentyńczyków 1:0. Osiem lat wcześniej Kameruńczycy zakończyli mundial w Hiszpanii na fazie grupowej po zremisowaniu wszystkich trzech spotkań (z Peru i Polską po 0:0, oraz Włochami 1:1). Podobnie w 1994, 1998, 2002, 2010, oraz 2014 roku kameruńscy piłkarze zakończyli zmagania mundialowe już po fazie grupowej.

Ponadto Kamerun pięciokrotnie wygrywał Puchar Narodów Afryki (w 1984, 1988, 2000, 2002 i 2017), a w 2019 roku będzie gospodarzem tej imprezy.

W 2000 roku z kolei zespół U23 prowadzony przez Jeana-Paula Akono zdobył złoty medal Igrzysk Olimpijskich w Sydney.

Kameruńczycy również trzykrotnie wystąpili w Pucharze Konfederacji: w 2001, 2003 i 2017. Pierwszy turniej zakończyli już po fazie grupowej. W drugim zajęli 2 miejsce po porażce 0:1 z Francją. Trzeci i jak dotąd ostatni występ w Pucharze Konfederacji Kamerun zakończył (podobnie jak w 2001 roku) na fazie grupowej.

W marcu 2006 do dymisji podał się selekcjoner reprezentacji Portugalczyk Artur Jorge. Jego następca Holender Arie Haan został wybrany pięć miesięcy później. Z kolei vacat po odejściu Haana trwał aż siedem miesięcy; dopiero w sierpniu 2007 władze federacji i ministerstwa sportu postanowiły w internecie ogłosić konkurs na trenera kadry. Swoje zgłoszenia przysłało 78 szkoleniowców (m.in. Polak Wojciech Łazarek). W połowie września ogłoszono, że nowym selekcjonerem będzie Horst Köppel, jednak ten były reprezentant Niemiec w ostatniej chwili zmienił zdanie i zrezygnował. Ostatecznie obowiązki od tymczasowego opiekuna reprezentacji Juliusa Nyonghy przejął rodak Köppela Otto Pfister. Podał się do dymisji w 2009 z powodu słabych wyników w eliminacjach do Mistrzostw Świata w Piłce Nożnej 2010. Zastąpił go francuski szkoleniowiec Paul Le Guen, z którym Kamerun awansował na mistrzostwa w RPA. Na mistrzostwach organizowanych po raz pierwszy na kontynencie afrykańskim zespół kameruński trafił do grupy E razem z Holandią, Japonią i Danią. Przegrał jednak wszystkie trzy mecze (z Japonią 0:1, oraz Danią i Holandią po 1:2) i z zerowym dorobkiem punktowym zajął ostatnie miejsce w grupie i odpadł z turnieju. Po Le Guenie Kamerun prowadzili kolejno Javier Clemente, Denis Lavagne, Jean-Paul Akono, Volker Finke (z którym ekipa kameruńska awansowała na MŚ 2014 w Brazylii; znów przegrała jednak wszystkie trzy spotkania: z Meksykiem 0:1, Chorwacją 0:4 i Brazylią 1:4 i z zerowym dorobkiem punktowym odpadła już po fazie grupowej), oraz Alexandre Belinga. Od 2016 roku reprezentację prowadzi belgijski szkoleniowiec Hugo Broos.

Udział w Mistrzostwach Świata[edytuj]

  • 19301962Nie brał udziału (był kolonią brytyjsko-francuską)
  • 1966Wycofał się z eliminacji
  • 19701978Nie zakwalifikował się
  • 1982 – Faza grupowa
  • 1986Nie zakwalifikował się
  • 1990 – Ćwierćfinał
  • 1994 – Faza grupowa
  • 1998 – Faza grupowa
  • 2002 – Faza grupowa
  • 2006Nie zakwalifikował się
  • 2010 – Faza grupowa
  • 2014 – Faza grupowa

Udział w Pucharze Narodów Afryki[edytuj]

  • 19571962Nie brał udziału (był kolonią brytyjsko-francuską)
  • 19631965Nie brał udziału
  • 1968Nie zakwalifikował się
  • 1970 – Faza grupowa
  • 1972 – III miejsce
  • 19741980Nie zakwalifikował się
  • 1982 – Faza grupowa
  • 1984Mistrzostwo
  • 1986 – II miejsce
  • 1988Mistrzostwo
  • 1990 – Faza grupowa
  • 1992 – IV miejsce
  • 1994Nie zakwalifikował się
  • 1996 – Faza grupowa
  • 1998 – Ćwierćfinał
  • 2000Mistrzostwo
  • 2002Mistrzostwo
  • 2004 – Ćwierćfinał
  • 2006 – Ćwierćfinał
  • 2008 – II miejsce
  • 2010 – Ćwierćfinał
  • 20122013Nie zakwalifikował się
  • 2015 – Faza grupowa
  • 2017Mistrzostwo
  • 2019 – Gospodarz

Aktualna kadra zawodnicza[edytuj]

Kadra zawodnicza na Puchar Narodów Afryki 2017[3] (wiek, liczba meczów i liczba goli aktualne na 14 stycznia 2017):

Nr Pozycja Nazwisko Data
urodzenia
Wiek Klub LM LB
1 BR Fabrice Ondoa 24.12.1995 21 Hiszpania Sevilla Atlético 22 0
2 OB Ernest Mabouka 16.06.1988 28 Słowacja MŠK Žilina 0 0
3 OB Nicolas N’Koulou 27.03.1990 26 Francja Olympique Lyon 71 1
4 OB Adolphe Teikeu 23.06.1990 26 Francja FC Sochaux-Montbéliard 4 0
5 OB Michael Ngadeu-Ngadjui 23.11.1990 26 Czechy Slavia Praga 4 0
6 OB Ambroise Oyongo 22.06.1991 25 Kanada Montreal Impact 20 1
7 PO Clinton N’Jie 15.08.1993 23 Francja Olympique Marsylia 16 6
8 NA Benjamin Moukandjo 1 capitan.png 12.11.1988 26 Francja FC Lorient 40 8
9 NA Jacques Zoua 06.09.1991 25 Niemcy 1. FC Kaiserslautern 14 0
10 NA Vincent Aboubakar 22.01.1992 24 Turcja Beşiktaş JK 48 13
11 PO Edgar Salli 17.08.1992 24 Niemcy 1. FC Nürnberg 33 4
12 PO Frank Boya 01.07.1996 20 Kamerun APEJES Academy 5 0
13 NA Christian Bassogog 18.10.1995 21 Dania Aalborg BK 2 0
14 PO Georges Mandjeck 09.12.1988 27 Francja FC Metz 29 0
15 PO Sébastien Siani 21.12.1986 30 Belgia KV Oostende 10 1
16 BR Jules Goda 30.05.1989 27 Francja AC Ajaccio 1 0
17 PO Arnaud Djoum 02.05.1989 27 Szkocja Heart of Midlothian FC 3 0
18 NA Robert Ndip Tambe 22.02.1994 22 Słowacja Spartak Trnawa 2 0
19 OB Collins Fai 13.08.1992 24 Belgia Standard Liège 2 0
20 NA Karl Toko Ekambi 14.09.1992 24 Francja Angers SCO 7 1
21 OB Mohamed Djetei 18.08.1994 22 Hiszpania Gimnàstic Tarragona 7 0
22 OB Jonathan Ngwem 20.07.1991 25 Angola Progresso Associação do Sambizanga 2 0
23 BR Georges Bokwé 14.07.1989 29 Kamerun Coton Sport FC de Garoua 0 0

Selekcjonerzy[edytuj]

Lata pracy Imię i nazwisko trenera
1960 – 1965 Komisja techniczna
1965 – 1970 Francja Dominique Colonna
1970 Kamerun Raymond Fobete i
Francja Dominique Colonna
1970 – 1973 Niemcy Peter Schnittger
1973 – 1975 Jugosławia Vladimir Beara
1976 – 1979 Jugosławia Ivan Ridanović
1980 – 1982 Jugosławia Branko Žutić
1982 Francja Jean Vincent
1982 – 1984 Jugosławia Radivoje Ognjanović
1985 – 1988 Francja Claude Le Roy
1988 – 1990 Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Walerij Niepomniaszczij
1991 – 1992 Francja Philippe Redon
1993 – 1994 Kamerun Jean Manga Onguéné
1994 Kamerun Léonard Nseké
1994 Francja Henri Michel
1994 – 1996 Kamerun Jules Nyongha
1996 – 1997 Belgia Henri Depireux
1997 – 1998 Kamerun Jean Manga Onguéné
1998 Francja Claude Le Roy
1999 – 2001 Francja Pierre Lechantre
2001 Kamerun Jean-Paul Akono
2001 – 2004 Niemcy Winfried Schäfer
2004 – 2006 Portugalia Artur Jorge
2006 – 2007 Holandia Arie Haan
2007 – 2009 Niemcy Otto Pfister
2009 Kamerun Thomas N’Kono
2009 – 2010 Francja Paul Le Guen
2010 – 2011 Hiszpania Javier Clemente
2011 – 2012 Francja Denis Lavagne
2012 – 2013 Kamerun Jean-Paul Akono
2013 – 2015 Niemcy Volker Finke
2015-2016 Kamerun Alexandre Belinga
od 2016 Belgia Hugo Broos

Rekordziści[edytuj]

Najwięcej meczów[1]
Mecze Zawodnik Lata gry w kadrze Gole
137 Rigobert Song 1993 – 2010 4
118 Samuel Eto’o 1997 – 56
118 Geremi Njitap 1996 – 2010 25
112 Thomas N’Kono 1976 – 1990 0
102 Roger Milla 1973 – 1994 28
Dane według stanu na 19.06.2014
Najwięcej goli[1]
Gole Zawodnik Lata gry w kadrze Mecze
56 Samuel Eto’o 1997 – 118
45 François Omam-Biyik 1986 – 1998 75
33 Patrick M’Boma 1995 – 2004 57
28 Roger Milla 1973 – 1994 102
21 Alphonse Tchami 1988 – 1998 57
Dane według stanu na 19.06.2014

Przypisy

  1. a b c d Players with 100+ Caps and 30+ International Goals (ang.). rsssf.com, 2014-06-11. [dostęp 2014-06-11].
  2. a b c d e f g Cameroon - List of International Matches (ang.). rsssf.com, 2013-12-23. [dostęp 2014-06-20].
  3. Cameroun : Chedjou et Bedimo écartés des 23 ! (fr.). afrik-foot.com. [dostęp 2017-01-20].

Linki zewnętrzne[edytuj]