Roger Milla

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Roger Milla
Milla2008cropped.jpg
Imię i nazwisko Albert Roger Mooh Miller
Data i miejsce
urodzenia
20 maja 1952
Jaunde, Kamerun
Pozycja napastnik
Wzrost 173 cm
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1965−1970
1971−1974
1974−1977
1977−1979
1979−1980
1980−1984
1984−1986
1986−1989
1989−1990
1990−1994
1994−1995
1995−1996
Łącznie
Eclair de Douala
Léopard de Douala
Tonnerre Jaunde
Valenciennes FC
AS Monaco
SC Bastia
AS Saint-Étienne
Montpellier HSC
JS Saint-Pierroise
Tonnerre Jaunde
Pelita Jaya
Putra Samarinda
61 (6)
117 (89)
87 (69)
28 (6)
17 (2)
113 (35)
59 (31)
95 (37)
32 (8)

23 (23)
12 (18)
712 (405)
Reprezentacja narodowa
Lata Reprezentacja
1973−1994  Kamerun 102 (28)
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
2001–2007
2007–2011
2011-2012
Montpellier HSC (asystent)
Tonnerre Jaunde
Tonnerre Jaunde (dyrektor sportowy)

Roger Milla (właśc. Albert Roger Mooh Miller, [1], ur. 20 maja 1952 w Jaunde) – kameruński piłkarz, grający na pozycji napastnika. Posiada także obywatelstwo francuskie.

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Roger Milla to jedna z pierwszych afrykańskich gwiazd piłkarskich na arenie międzynarodowej, porównywany do gwiazd europejskich czy południowoamerykańskich. Co ciekawe, ten międzynarodowy poziom osiągnął dopiero po skończeniu 38 lat, czyli w wieku, którym większość już nie gra w piłkę. Pierwszym klubem Milli był Eclair Douala, do którego trafił w 1965 roku w wieku 13 lat. W 1971 roku został zawodnikiem Léopardu de Douala, w którym występował do 1974 roku. Dwukrotnie zdobył z nim mistrzostwo Kamerunu (1972, 1973). Następnie został zawodnikiem Tonnerre Yaoundé, z którym w sezonie 1974/1975 wygrał Afrykański Puchar Zdobywców Pucharów (finał 1976).

W 1977 roku wyjechał do Francji grać w Valenciennes FC, w którym występował do 1979 roku. Następnym klubem w karierze Milli było AS Monaco, z którym w sezonie 1979/1980 zdobył Puchar Francji. Ten sukces powórzył Puchar Francji: rok później w barwach Bastii, w której występował do 1984 roku. Następnymi klubami w karierze Milli były: AS Saint-Étienne (1984-1986), Montpellier HSC (1986-1989), JS Saint-Pierroise (1989-1990), kameruński Tonnerre Jaunde (1990-1994) i indonezyjskie kluby: Pelita Jaya (1994-1995) oraz Putra Samarinda, w której Milla w 1996 roku w wieku 44 lat zakończył piłkarską karierę.

Reprezentacja[edytuj | edytuj kod]

Podczas gry we Francji Milla zaliczył pierwszy występ w reprezentacji Kamerunu w roku 1978. Był członkiem reprezentacji Kamerunu na mistrzostwach świata w Hiszpanii w 1982. Po raz pierwszy zrezygnował z występów w drużynie narodowej w 1987 roku i przeniósł się na wyspę Reunion, by tam kończyć karierę. Jednakże w 1990 Milla otrzymał telefon od prezydenta Kamerunu, Paula Biyi, który namówił Millę na powrót do reprezentacji. Milla się zgodził, w związku z czym pojechał na swój drugi w karierze mundialMŚ 1990 we Włoszech. Milla stał się jedną z głównych gwiazd turnieju. We Włoszech zdobył 4 bramki, każde ich zdobycie celebrując charakterystycznym tańcem przy narożniku boiska, zaczynając w ten sposób swoistą modę na celebrowanie strzelonego gola w niepowtarzalny dla każdego piłkarza sposób. Dwie z tych bramek zdobył w dogrywce meczu z Kolumbią, które dały awans Kamerunowi do ćwierćfinału. Kamerun stał się pierwszą afrykańską drużyną, która awansowała w mistrzostwach świata tak daleko (potem powtórzył ten sukces Senegal na MŚ w 2002 oraz Ghana na MŚ w 2010). Milla powrócił jeszcze na mistrzostwa świata w 1994 roku w wieku 42 lat. Na MŚ w USA Kamerun odpadł w fazie grupowej, Milla zdobył jednak honorowego gola w meczu z Rosją, bijąc swój własny rekord jako najstarszy strzelec gola w turnieju mistrzostw świata.

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

Roger Milla zaliczył pierwszy występ w reprezentacji Kamerunu w 1973 roku. Był członkiem reprezentacji Kamerunu na Mundialu 1982 w Hiszpanii. Z reprezentacją dwukrotnie zdobył Puchar Narodów Afryki (1984, 1988, finał 1986) oraz startował na igrzyskach olimpijskich 1984 w Los Angeles.

W 1987 roku pierwszy raz zrezygnował z występów w reprezentacji Kamerunu i przeniósł się na wyspę Reunion, by tam kończyć karierę. Jednak w 1990 roku do Milli zadzwonił prezydentm Kamerunu, Paul Biya, który namówił Millę na powrót do reprezentacji. Milla zgodził się, w związku z czym pojechał na swój drugi w karierze mundial rozgrywany we Włoszech.

Mundial 1990[edytuj | edytuj kod]

Roger Milla w wieku 38 lat stał się jedną z głównych gwiazd turnieju. We Włoszech zdobył 4 bramki, każde ich zdobycie celebrując charakterystycznym tańcem przy narożniku boiska, zaczynając w ten sposób swoistą modę na celebrowanie strzelonego gola w niepowtarzalny dla każdego piłkarza sposób. Dwie z tych bramek zdobył w dogrywce meczu z reprezentacją Kolumbii, które dały awans reprezentacji Kamerunu do ćwierćfinału, czym samym jego reprezentacja stała się pierwszą afrykańską drużyną, która awansowała w mistrzostwach świata tak daleko (potem powtórzył ten sukces reprezentacja Senegalu na Mundialu 2002 oraz reprezentacja Ghany na Mundialu 2010).

Mundial 1994[edytuj | edytuj kod]

W 1994 roku Roger Milla w wieku 42 lat wystąpił na trzecim w swoim karierze mundialu rozgrywanym w Stanach Zjednoczonych, co czyniło go przez 20 lat najstarszym graczem w historii mundialu (rekord pobity na Mundialu 2014 przez kolumbijskiego bramkarza Faryda Mondragóna - 43 lata, 3 dni). Dnia 28 czerwca 1994 roku podczas meczu z reprezentacją Rosji rozgrywanym na Stanford Stadium w Palo Alto strzelił dla swojej drużyny gola, co czyni go najstarszym strzelcem w historii mundialu, jednak jego drużyna przegrała ten mecz 1:6. Po tym turnieju Milla zakończył reprezentacyjną karierę.

Statystyki[edytuj | edytuj kod]

Klub Sezon Ligi krajowe[2] Puchary krajowe[3] Puchary międzynarodowe[4] Łącznie
Występy Bramki Występy Bramki Występy Bramki Występy Bramki
Eclair de Douala|
1968–69 28 1 28 1
1969–70 29 5 29 5
Łącznie 57 6 57 6
Léopard de Douala
1970–71 29 25 29 25
1971–72 30 20 30 20
1972–73 28 19 28 19
1973–74 30 25 30 25
Łącznie 117 89 117 89
Tonnerre Yaoundé
1974–75 29 23 29 23
1975–76 28 26 28 26
1976–77 30 20 30 20
Łącznie 87 69 87 69
Valenciennes
1977–78 0 0 0 0
1978–79 28 6 28 6
Łącznie 28 6 28 6
AS Monaco
1979–80 17 2 17 2
Łącznie 17 2 17 2
Bastia
1980–81 30 9 30 9
1981–82 23 8 23 8
1982–83 29 13 29 13
1983–84 31 5 31 5
Łącznie 95 37 95 37
AS Saint-Étienne
1984–85 31 22 31 22
1985–86 28 9 28 9
Łącznie 59 31 59 31
Montpellier
1986–87 33 18 33 18
1987–88 33 12 33 12
1988–89 29 7 29 7
Łącznie 95 37 95 37
JS Saint-Pierroise
1989
1990
Łącznie
Tonnerre Jaunde
1990–91 29 22 29 22
1991–92 30 19 30 19
1992–93 27 23 27 23
1993–94 30 25 30 25
Łącznie 116 89 116 89
Pelita Jaya
1994–95 23 23 23 23
Łącznie 23 23 23 23
Putra Samarinda
1995–96 12 18 12 18
Łącznie 12 18 12 18
Łącznie w karierze 724 423 724 423

Sukcesy piłkarskie[edytuj | edytuj kod]

Léopard de Douala[edytuj | edytuj kod]

Tonnerre Yaoundé[edytuj | edytuj kod]

AS Monaco[edytuj | edytuj kod]

SC Bastia[edytuj | edytuj kod]

Montpellier HSC[edytuj | edytuj kod]

JS Saint-Pierroise[edytuj | edytuj kod]

Reprezentacja Kamerunu[edytuj | edytuj kod]

Indywidualne[edytuj | edytuj kod]

  • Piłkarz Roku Afryki: 1976, 1990
  • Członek FIFA 100: 2004

Po zakończeniu kariery[edytuj | edytuj kod]

Roger Milla po zakończeniu kariery zasiadał w sztabie szkoleniowym francuskiego Montpellier HSC, a w latach 2007-2011 trenował kameruński Tonnerre Jaunde, którego w latach 2011-2012 był dyrektorem sportowym. Roger Milla obecnie jest ambasadorem ds. Afryki. W 2004 roku został wybrany przez Pelégo na listę FIFA 100 (100 najlepszych żyjących piłkarzy w historii), a w 2007 roku najlepszym afrykańskim piłkarzem 50-lecia[5].

W 2010 roku wystąpił w reklamie Coca-Coli promującej Mundial 2010, w której zasiadał na stadionie pijąc reklamowany produkt, a także pokazali urywek z meczu Mundialu 1990, w którym Milla wykonał taniec ze zdobycia bramki[6].

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]