Royal Australian Air Force

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Royal Australian Air Force
Flaga RAAFu
Flaga RAAFu
Państwo  Australia
Siły zbrojne Australian Defence Force
Nazwa skrócona RAAF
Data utworzenia 31 marca 1921
Znak rozpoznawczy RAAF Roundel.svg
Motto Per Ardua ad Astra
Najwyższe dowództwa
Cywilne Królowa Elżbieta II
Wojskowe Canberra
Australijscy piloci 4 Eskadry AFC we Francji w 1918 roku

Royal Australian Air Force (RAAF, z ang. Królewskie Australijskie Siły Powietrzne) – oficjalna nazwa wojskowych sił powietrznych Australii. RAAF powstał w marcu 1914 r. początkowo jako Australian Flying Corps podlegając armii australijskiej, ale już 31 marca 1921 został wyodrębniony jako niezależna formacja wojskowa. Mottem RAAFu jest łacińskie zdanie Per Ardua ad Astra (Przez trudy do gwiazd).

I wojna światowa[edytuj]

Już na samym początku I wojny światowej w końcu 1914 roku Australian Flying Corps wysłało swoje samoloty do walk z Niemcami w Nowej Gwinei. Jednak nie zostały one użyte w walce z powodu szybkiego zwycięstwa sprzymierzonych. Pierwsze loty bojowe zostały wykonane na terenie Iraku 27 maja 1915 roku przez Mesopotamian Half Flight – jednostkę składającą się z 3 samolotów. Wkrótce jednostki australijskie zostały użyte do walk w Egipcie, Palestynie oraz we Francji. Brały czynny udział w walkach do zakończenia wojny. W końcu 1918 roku na froncie zachodnim działały 4 eskadry AFC. W ich szeregach służyło łącznie 75 asów myśliwskich.

II wojna światowa[edytuj]

Personel naziemny bombowca Avro Lancaster G-George z 460 dywizjonu RAAF w Wielkiej Brytanii

W Europie i Afryce Północnej[edytuj]

W roku 1939, na samym początku II wojny światowej, Australia przystąpiła do wspólnego systemu treningowego Wspólnoty Narodów, zgodnie z którym załogi odbywały wstępne szkolenie w Australii, by następnie udać się do Kanady dla odbycia bardziej zaawansowanych treningów. Ogółem w Wielkiej Brytanii i Afryce Północnej służyło dziewiętnaście dywizjonów bombowych, myśliwskich, rozpoznawczych i innych RAAF. Około 9% personelu, służącego pod dowództwem RAF w Europie i w basenie Morza Śródziemnego, stanowili piloci i obsługa naziemna RAAF.

Wobec tego, że przemysł brytyjski był celem bombardowań Luftwaffe, rząd australijski powołał do życia Departament Produkcji Lotniczej (DAP), w celu zaopatrywania siły powietrzne Wspólnoty Brytyjskiej w budowane na miejscu (na czym ostatecznie skorzystał RAAF) zaprojektowane przez Brytyjczyków maszyny takie, jak na przykład samoloty torpedowe DAP Beaufort.

Na europejskim teatrze działań personel latający RAAF był szczególnie widoczny w formacjach bombowców RAF: reprezentowały one zaledwie 2% całego personelu RAAF w ciągu wojny, ale odnotowały aż 23% wszystkich, którzy polegli w akcji. Te dane statystyczne najlepiej ilustruje fakt, że przez 460 Dywizjon, latający głównie na bombowcach Vickers Wellington i Avro Lancaster, oficjalnie przewinęło się około 200 załóg, z czego śmierć poniosło 1018 ludzi, co wskazuje, iż dywizjon pięciokrotnie przestawał praktycznie istnieć.

Na Pacyfiku[edytuj]

Myśliwce Brewster Buffalo w Singapurze

Początek wojny na Pacyfiku i szybkie postępy japońskich sił zbrojnych po raz pierwszy w historii stworzyły zagrożenie dla kontynentu australijskiego. RAAF był do tego zupełnie nieprzygotowany i nie miał wystarczających sił, by móc prowadzić równą walkę z napastnikami.

W roku 1941 i na początku 1942 wielu lotników RAAF z dywizjonów 21. i 453. brało udział w walkach brytyjskiego RAF w Chinach, na Malajach i w Indiach Holenderskich. Szczególnie alianccy piloci myśliwscy bili się dobrze mimo tego, że byli w mniejszości i musieli latać na przestarzałych samolotach, jak Brewster Buffalo.

Zaskakujący nalot na Darwin w dniu 19 lutego 1942 roku zmusił dowództwo do podjęcia zdecydowanych kroków. Część dywizjonów RAAF została wycofana z Europy, aczkolwiek znaczna ich liczba została tam do końca wojny. Braki w samolotach myśliwskich i szturmowych spowodowały konieczność przyjęcia budowanych w USA samolotów P-40 Kittyhawk oraz szybkiego zaprojektowania i produkcji pierwszego australijskiego samolotu bojowego CAC Boomerang. Kittyhawki RAAF Kittyhawks odegrały kluczową rolę w walkach o Nową Gwineę i Wyspy Salomona.

W czasie bitwy na Morzu Bismarcka importowane bombowce Bristol Beaufighter dowiodły swej przydatności w atakach z niskiego pułapu na wojska lądowe i marynarkę wojenną nieprzyjaciela. W końcowym okresie wojny Beaufightery były produkowane na miejscu przez DAP. Mimo że znacznie większe od japońskich myśliwców, Beaufightery miały też znacznie od nich większą szybkość.

Ciężkie bombowce RAAF to przede wszystkim 287 Liberatorów, które – startując z Australii i Nowej Gwinei – mogły, dzięki swemu zasięgowi, bombardować japońskie cele na Borneo i na Filipinach.

W roku 1945 RAAF otrzymał 500 myśliwców P-51 Mustang, które również wkrótce montowano i produkowano na miejscu. Pod koniec wojny, główna formacja operacyjna RAAF, 1 Skrzydło Lotnicze, liczyła ponad 18 000 osób personelu w 20 dywizjonach; była przeznaczona do wzięcia udziału w inwazji Wysp Japońskich (operacja „Downfall”). Podsumowując: około 20 tysięcy Australijczyków służyło – obok innych sił powietrznych Wspólnoty – w Europie. W sumie w RAAF służyło 216 900 mężczyzn i kobiet, z której to liczby 11 061 zginęło w walce.

RAAF obecnie[edytuj]

Od 1971 roku jedna baza lotnicza w Malezji należy do RAAF w ramach porozumień wielostronnych pomiędzy członkami Brytyjskiej Wspólnoty Narodów.

Obecnie największym wyzwaniem dla RAAF jest utrzymanie floty 100 myśliwców, gdyż taka liczba określa optymalną ilość dla zabezpieczenia północnej granicy kraju. Po zakończeniu modernizacji floty, samoloty używane będą wyłącznie z zakupów dokonanych w XXI wieku.

Zastąpienie obecnych F/A-18 ma odbyć się przez Joint Strike Fighter (Lockheed Martin F-35 Lightning II) to zamówiono jedynie 14 sztuk (dostawy 2017)[1]. Hornety powinny być planowanie wycofane do 2018 roku. Kwestię wymiany floty komplikuje opóźnienie i wysoka cena F-35A. Dla wypełnienia luki po wycofaniu F/A-18A/B dokupiono 24 F/A-18F Super Hornet, które w służbie zastąpiły bombowce F-111C.

Flotę patrolowych AP-3C Orion zastąpią Boeing P-8 Poseidon, oparte na B737 podobnie jak obecne Boeing 737 AEW&C i BBJ. Lotnictwo transportowe opiera się na 6 C-17 Globemaster III, 12 C-130J Super Hercules oraz 10 C-27J Spartan, które zastąpią DHC-4 Caribou, dla zaoszczędzenia środków na zakup F-35A przyspieszono wycofanie C-130H[2].

Uroczyste przejęcie pierwszego C-27J odbyło się 30 czerwca 2015 roku w bazie w Richmond[3]. W planach jest też zastąpienie treningowych PC-9 oraz pozyskanie większych BSL.W dniu 16 listopada 2016 roku Royal Australian Air Force odebrały pierwszy z ośmiu zamówionych patrolowców Boeing P-8A Poseidon mają one zastąpić maszyny Lockheed AP-3C Orion[4][5][6].

Rola i zadania[edytuj]

Główne zadanie RAAF są opisane w postaci czterech punktów:

  • powstrzymywanie i przeciwdziałanie agresji zbrojnej na terytorium Australii
  • przyczynianie się do stabilizacji i bezpieczeństwa regionu południowego Pacyfiku
  • przeciwdziałanie zagrożeniom militarnym w regionie indopacyficznym
  • przeciwdziałanie zagrożeniom militarnym w celu zapewnienia globalnego bezpieczeństwa

Podstawą dla Sił Powietrznych jest utrzymanie i używanie środków bojowych w przypadku zagrożenia dla bezpieczeństwa kraju w powietrzu i kosmosie. Zakres obowiązków uzupełniony jest przez akcje wsparcia dla misji humanitarnej, likwidacji skutków katastrof i klęsk żywiołowych, poszukiwania ratownicze oraz pomoc w obronie granic. Często są jednym z uczestników operacji połączonych czy koalicyjnych w lokalnych konfliktach zbrojnych lub operacjach antyterrorystycznych. Zachodzi potrzeba realizowania czterech zadań:

  • wywalczanie i utrzymanie panowania w powietrzu
  • niszczenie celów
  • zwiad i obserwacja
  • szkolenie pilotów
  • szkolenie personelu
  • utrzymanie sprawności infrastruktury

Do realizacji zadań przeznaczonych jest około 270 samolotów różnych typów i przeznaczenia. Pracuje przy tym około 14 200 osób wojskowych, 4400 rezerwistów i 770 cywilów. Jednostki położone są w dziewięciu bazach lotniczych i placówce obronnej w Australii i Malezji.

Zaangażowanie z zadania[edytuj]

Konflikty w których uczestniczył RAAF:

Misje pokojowe i pomoc humanitarna:

  • Bośnia i Hercegowina
  • Fidżi
  • Filipiny
  • Indonezja
  • Japonia
  • Kambodża
  • Liban
  • Nepal
  • Pakistan
  • Papui Nowa Gwinea
  • Rwanda
  • Samoa
  • Somalii
  • Sudan
  • Timor Wschodni
  • Vanuatu
  • Wyspy Salomona

Operacje poza granicami kraju:

  • Slipper (Afganistan)
  • Highroad
  • Aslan (Sudan Południowy)
  • Accordion (Bliski Wschód)
  • Okra (Irak i Syria)

Organizacja[edytuj]

Air Combat Group (ACG) - powstałe 7 lutego 2002 roku. Doszło do połączenia Tactical Fighter Group i Strike Reconnaissance Group. Obowiązkiem jest wywalczenie i utrzymanie panowanie w powietrzu oraz atakowanie celów naziemnych i nawodnych. Ilość maszyn dla grupy wynosi około 120 samolotów i 2200 osób personelu. Baza znajduje się w: Williamtown, Amberley, Pearce i Tindal[7]. W skład grupy wchodzą:

  • No. 78 Wing - prowadzi szkolenie zaawansowane operacyjne personelu
    • No. 76 Squadron - wyposażony w szkolno-treningowe Hawk Mk127
    • No. 79 Squadron - wyposażony w szkolno-treningowe Hawk Mk127
    • No. 278 Squadron - prowadzi szkolenie naziemne pilotów i mechaników
  • No. 81 Wing - wykonuje zadania powietrze-powietrze
    • No. 2 Operational Conversion Unit - wyposażona w myśliwskie F/A-18A/B
    • No. 3 Squadron - - wyposażona w myśliwskie F/A-18A/B
    • No. 75 Squadron - - wyposażona w myśliwskie F/A-18A/B
    • No. 77 Squadron - - wyposażona w myśliwskie F/A-18A/B
  • No. 82 Wing - wykonuje zadania powietrze-ziemia i powietrze-woda
    • No. 1 Squadron - samoloty uderzeniowe F/A-18F
    • No. 4 Squadron - samoloty PC-9/A(F)
    • No. 6 Squadron - samoloty uderzeniowe F/A-18F

Air Mobility Group (AMG) - utworzona w lutym 1987 roku, z obecną nazwą od 1 kwietnia 2014 roku. Główne zadania to transport ludzi i sprzętu. Grupa liczy około 40 samolotów i 1400 personelu. Baza znajduje się w: Richmond, Amberley, Townsville, Fairbairn[8]. W skład grupy wchodzą:

  • No. 84 Wing - prowadzi zadania transportowe na szczeblu taktycznym, operacyjnym oraz VIP-ów
    • No. 34 Squadron - samoloty Boeing 737 BBJ oraz CL-604 do przewozów VIP-ów
    • No. 37 Squadron - samoloty transportowe CL-130J
    • No. 285 Squadron - szkolenie naziemne mechaników, pilotów i załóg
  • No. 86 Wing - prowadzi zadania transportowe na szczeblu operacyjnym, strategicznym oraz pomocniczych
    • No. 33 Squadron - samoloty tankujące KC-30A
    • No. 36 Squadron - samoloty transportowe C-17A
    • No. 38 Squadron - samoloty transportowe King Air 350

Air Movements Training Development (Jednostka Szkolenia i Rozwoju Transportu Lotniczego) - prowadzi szkolenie w zakresie transportu i opracowuje techniki, procedury i wyposażenie usprawniające transport.

C-27J Spartan Transition Team (Zespół Przezbrojenia w C-27J) - zadaniem jego jest wprowadzenie do służby nowych samolotów C-27J[9][10].

Surveillance and Response (Grupa Obserwacji i Reagowania) - powstała 30 marca 2004 roku. Połączyły się Martime Patrol Group i Surveliance and Control Group. Obowiązkiem jest zwiad, obserwacja i rozpoznanie nad morzem i lądem. Kierują ruchem lotniczym i nadzorują przestrzeń powietrzną oraz morską. Grupa liczy ponad 20 samolotów i 2300 personelu. Bazy znajdują się w: Williamtown, Townsville, Oakey, Amberley, Richmond, Nowra, East Sale, Edinburgh, Tindal oraz Darwin[11]. W skład grupy wchodzą:

  • No. 41 Wing - zadaniem jest wsparcie obrony powietrznej w zakresie obserwacji i zarządzania
    • No. 1 Remote Sensor Unit - obsługa stacji radiolokacyjnych.
    • No. 3 Control and Reporting Unit - obserwacja przestrzeni powietrznej i zarządzanie nią
    • No. 114 Mobile Control and Reporting Unit - doraźne zarządzanie obszarem operacyjnym
    • Surveillance and Control Training Unit - szkolenie w zakresie walk powietrznych, zarządzania oraz kontroli powietrznej
  • No. 42 Wing - zadania w zakresie łączności, zwiadu, obserwacji i rozpoznania
    • No. 2 Squadron - samoloty wczesnego ostrzegania E-7A
  • No. 44 Wing - nadzorowanie i kierowanie ruchem lotniczym w jedenastu głównych bazach lotniczych
    • No. 453 Squadron
    • No. 452 Squadron
  • No. 92 Wing - zadaniami jest wykonywanie morskich działań zwalczania okrętów i zwiadu oraz akcji ratunkowych
    • No. 10 Squadron - samoloty morskie ZOP AP-3C
    • No. 11 Squadron - samoloty morskie ZOP AP-3C
    • No. 292 Squadron - szkolenie naziemne pilotów i mechaników
    • No. 5 Flight - bezzałogowe samoloty Heron
    • No. 92 Wing Detachment Alpha - samoloty morskie AP-3C

Aerospace Opeational Support Group[12] (Grupa Lotniczo-Kosmicznego Wsparcia Operacyjnego) - powstała w 2003 roku. Obowiązki to wzmocnienie i poszerzenie możliwości bojowych Sił Powietrznych. Zapewniają wsparcie operacyjne. Grupa liczy 740 osób personelu z Sił Powietrznych (bez pozostałych rodzajów) i posiada kilka samolotów do testów.

Development and Test Wing (Skrzydło Rozwoju i Badań) - zajmuje się testem wyposażenia i uzbrojenia lotniczego. W jej skład wchodzą:

  • Aircraft Research and Development Unit - prowadzenie testów wyposażenia
  • Aircraft Stores Compatibility Engineering Squadron - przystosowanie samolotów do przenoszenia i użycia nowego uzbrojenia
  • Aerospace Systems Engineering Squadron - projektowanie konstrukcji i obsługi specjalnego wyposażenia
  • RAAF Institute of Aviation Medicine - badanie kondycji fizycznej i psychicznej personelu

Information Warfare Wing - koordynuje działania walk elektronicznej i dystrybucji informacji. W jej skład wchodzą:

  • Joint Electronic Warfare Operational Support Unit - wsparcie walki elektronicznej
  • RAAF Aeronautical Infomration Service - przygotowanie i dostarczenie informacji lotniczych
  • No. 87 Squadron - pozyskanie informacji zwiadowczych i analiza ich
  • No. 460 Squadron - dostarczają informacje i pozyskują
  • No. 462 Squadron - ochrona informacji i wsparcie dowódców operacyjnych
  • Air Intelligence Training Flight - szkolenie specjalistów od zwiadu

Woomer Test Range - poligon doświadczalny na testy uzbrojenia i wyposażenia oraz inne badania i próby.

Air Force Training Group - powstała grupa 1 lipca 2006 roku z Training Command. Obowiązkiem jej jest szkolenie personelu latającego i technicznego. Grupa liczy około 70 samolotów i 1100 osób personelu. Baza znajduje się w: Williams, Townsville, Amberley, Tamworth, Orchard, Wagga, East Sale oraz Pearce[13]. W skład grupy wchodzą:

  • Air Training Wing - szkolenie podstawowe i zaawansowane pilotów, kontroli ruchu, i personelu.
    • ADF Basic Flying Training School - szkolenie pilotażu
    • No. 2 Flying Training Schoole - szkolenie pilotażu średniego
    • Central Flying School - szkolenie pilotażu zaawansowanego
    • School of Air Warfare - szkolenie naprowadzania i kierowania walką
    • School of Air Traffic Control - szkolenie kontroli ruchu powietrznego
    • Combat Survival Training School - przetrwanie w warunkach bojowych
    • No. 32 Squadron - szkolenie w powietrzu oficerów naprowadzania i kierowania walką powietrzną
    • RAAF Museum - muzeum sił powietrznych
    • Heritage Centres
    • Air Force Roulttes - zespół akrobacyjny
    • Air Force Balloons - dwa balony na gorące powietrze dla imprez i pokazów
  • Ground Training Wing - podstawowe i zaawansowane szkolenie specjalne służb naziemnych i rezerwy. W skład grupy wchodzą:
    • RAAF School of Technical Training - szkoła techniczna
    • RAAF Security and Fire School - szkoła bezpieczeństwa i pożarnicza
    • RAAF School od Administration and Logistics Training - szkoła administracji i logistyki
    • Defende Explosive Ordnance Training School - szkoła uzbrojenia i materiałów wybuchowych
  • RAAF College - kształcenie rekrutów, podoficerów, oficerów. W jej skład wchodzą:
    • Officers' Training School - szkoła oficerska
    • No. 1 Recruit Training Unit - szkolenie rekrutów
    • School of Postgraduate Studies - szkoła podyplomowa
    • Corporal Promotion Centres - ośrodek promocji podoficerów
    • Air Force Band - orkiestra
    • No. 31 Squadron - funkcjonowanie bazy

Combat Support Group (CSG) - Grupa Wsparcia Bojowego stworzona w 1987 roku. Jej obowiązkiem jest zabezpieczenie operacji lotniczych, przez organizację, obsługę i ochronę oraz pomoc techniczną. Posiadają około 5400 osób personelu. Jednostki stacjonują w: Amberley, Townsville, Williamtown, Richmond, East Sale, Edinburgh, Woomera, Pearce, Tindal, Darwin, Butterwoth[14]. W skład grupy wchodzą:

  • No. 95 Wing - organizowanie, utrzymanie, zabezpieczenie i ochrona baz
    • No. 1 Security Forces Squadron - ochrona i obrona baz
    • No. 2 Security Forces Squadron - ochorna i obrona baz
    • No. 3 Security Forces Squadron - ochorna i obrona baz
    • No. 308 Squadron - organizacja i utrzymanie baz
    • No. 382 Squadron - organizacja i utrzymanie baz
    • No. 383 Squadron - organizacja i utrzymanie baz
    • No. 1 Combat Communications Squadron - łączność i informatyka
    • No. 65 Squadron - konstrukcja baz oraz magazynowanie
    • No. 295 Squadron - szkolenie personelu
  • No. 96 Wing - organizowanie, utrzymanie, zabezpieczenie, ochrona baz. W jej skład wchodzą:
    • No. 13 Squadron
    • No. 17 Squadron
    • No. 19 Squadron
    • No. 20 Squadron
    • No. 21 Squadron
    • No. 22 Squadron
    • No. 23 Squadron
    • No. 24 Squadron
    • No. 25 Squadron
    • No. 26 Squadron
    • No. 27 Squadron
    • No. 30 Squadron
  • Health Services Wing - odpowiedzialne za zabezpieczenie personelu. W jego skład wchodzą:
    • No. 1 Expeditionary Health Squadron
    • No. 2 Expeditionary Health Squadron
    • No. 3 Aeromedical Evacuation Squadron
    • Health Operational Conversion Unit
  • Combat Support Coordination Centre - planowanie i koordynacja działań

Wyposażenie[15][edytuj]

Obecnie[edytuj]

Zdjęcie Samolot Producent Typ Wersja W służbie[16] Uwagi
RAAF Super Hornet Amberley.jpg Boeing F/A-18E/F Super Hornet  Stany Zjednoczone myśliwiec wielozadaniowy F/A-18F 24 Dla zastąpienia F-111C i z powodu opóźnienia dostaw F-35A, 12 przygotowano do przebudowy w przyszłości na EA-18G Growler (oznaczone F/A-18F+), dostawy 2010-2011. No. 6 i No. 1 Squadron RAAF (RAAF Base Amberley).
RAAF FA-18A landing at 2011 Avalon Air Show.jpg McDonnell Douglas F/A-18 Hornet  Stany Zjednoczone myśliwiec wielozadaniowy F/A-18A
F/A-18B
55
16
No. 3, No. 75, No. 77 Squadron i No. 2 OCU (RAAF Base Williamtown). Dostawy 1984-1990.
KC-30A RAAF YBBN 20111106.jpg Airbus A330 MRTT  Francja tankowiec/transportowiec KC-30A 5 No. 33 Squadron (RAAF Base Amberley). Dostawy 2011-2012.
RAAF Wedgetail Ryabtsev.jpg Boeing 737 AEW&C  Stany Zjednoczone Samolot wczesnego ostrzegania E-7A Wedgetail 6 Znane też jako Wedgetail.
Boeing P-8 Poseidon  Stany Zjednoczone patrolowy/ZOP P-8A 1/8
AP-3C Orion 2008.jpg Lockheed AP-3C Orion  Stany Zjednoczone patrolowy/ZOP AP-3C/P-3C 18[17]
RAAF C-130J Hercules in the Middle East 2009.jpg Lockheed C-130 Hercules  Stany Zjednoczone taktyczny transportowiec C-130J-30 12 No. 37 Squadron (RAAF Base Richmond)
RAAFC17A41207.JPG Boeing C-17  Stany Zjednoczone ciężki transportowiec C-17A 6 No. 36 Squadron (RAAF Base Amberley)
RAAF Beechcraft B300 King Air 350 (A32-351) and QantasLink Bombardier Dash 8 Q400 (VH-QOJ) at YSWG.jpg Beechcraft King Air  Stany Zjednoczone transportowy/treningowy B350 16 Zastępują DHC-4 Caribou do czasu przybycia następcy.
RAAF Hawk 127 2011.jpg BAE Hawk  Wielka Brytania szkolenie zaawansowane 127 33
RAAF PC-9.png Pilatus PC-9  Szwajcaria szkolenie podstawowe PC-9A 65
RAAFA37001.JPG Bombardier Challenger 600  Stany Zjednoczone VIP CL 604 3
RAAFBBJA36001.JPG Boeing Business Jet  Stany Zjednoczone VIP 737-700 BBJ 2
IAI Heron  Izrael BSL Heron 1 3

W przeszłości[edytuj]

P-40 Kittyhawk, 1942
P-51D, Japonia 1950
Meteor F.8, Korea 1951
F-4E Phantom II, 1971
Bristol Beaufort, 1941
Canberra B20, Wietnam 1970
F-111C, 1984
PBY Catalina, 1941
C-47 Dakota, 1961
DHC-4 Caribou
Boeing 707
DH.82A Tiger Moth
CA-25 Winjeel
CAC CA-30 (MB-326H)
Sikorsky S-51

[18]

Myśliwce

Samoloty bombowe

Rozpoznawcze/patrolowe

Transportowe

Użytkowe

Treningowe

Śmigłowce

Przypisy

  1. Australia Delays F-35 Order by 2 Years.
  2. Early retirement for RAAF C-130Hs, but Battlefield Airlifter battles on.
  3. Pierwszy C-27J Spartan w Australii, „Lotnictwo”, nr 6 (2015), s. 10, ISSN 1732-5323
  4. AUSTRALIA KUPI P-8A
  5. OBLOT AUSTRALIJSKIEGO P-8A
  6. PIERWSZY POSEIDON W AUSTRALII
  7. AirA. Force AirA., Air Combat Group - Royal Australian Air Force, www.airforce.gov.au [dostęp 2017-01-25] (ang.).
  8. AirA. Force AirA., Air Mobility Group - Royal Australian Air Force, www.airforce.gov.au [dostęp 2017-01-25] (ang.).
  9. RAAF declares IOC for C-27J Spartan airlifter, adbr.com.au [dostęp 2017-01-25] (ang.).
  10. RAAF C-27J Transition Team takes charge | Australian Aviation, australianaviation.com.au [dostęp 2017-01-25] (ang.).
  11. AirA. Force AirA., Surveillance and Response Group - Royal Australian Air Force, www.airforce.gov.au [dostęp 2017-01-25] (ang.).
  12. AirA. Force AirA., Air Warfare Centre - Royal Australian Air Force, www.airforce.gov.au [dostęp 2017-01-25] (ang.).
  13. AirA. Force AirA., Air Force Training Group - Royal Australian Air Force, www.airforce.gov.au [dostęp 2017-01-25] (ang.).
  14. AirA. Force AirA., Combat Support Group - Royal Australian Air Force, www.airforce.gov.au [dostęp 2017-01-25] (ang.).
  15. Royal Australian Air Force
  16. World Air Forces 2011-2012. (ang.). flightglobal.com, 2011-12-05. [dostęp 2012-06-15].
  17. Govt approves RAAF P-8 acquisition
  18. RAAF: Museum Aircraft (ang.). airforce.gov.au. [dostęp 2012-06-15].
  19. Overseas Operators of the Gloster Meteor.

Bibliografia[edytuj]

  • Norman Ashworth: How Not To Run An Air Force! The Higher Command of the Royal Australian Air Force During the Second World War, Royal Australian Air Force Air Power Development Centre 1999, ISBN 0-642-26550-X.

Linki zewnętrzne[edytuj]