Tadeusz Adam Majewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy gen. bryg. Tadeusza Adama Feliksa Majewskiego. Zobacz też: inne postaci noszące imię i nazwisko „Tadeusz Majewski”.
Tadeusz Adam Feliks Majewski
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia 26 sierpnia 1899
Lwów
Data i miejsce śmierci 20 czerwca 1969
Toronto
Przebieg służby
Lata służby 1916-1969
Siły zbrojne cesarska i królewska Armia
Wojsko Polskie (II RP)
Polskie Siły Zbrojne
Jednostki 6 Batalion Pancerny
1 Pułk Czołgów
16 Brygada Pancerna
10 Brygada Kawalerii Pancernej
Sztab Naczelnego Wodza
1 Dywizja Pancerna
Stanowiska dowódca batalionu pancernego
dowódca pułku pancernego
dowódca brygady pancernej
zastępca szefa Sztabu Naczelnego Wodza dla Spraw Wojska
zastępca dowódcy dywizji
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
kampania francuska 1940
kampania 1944-1945
Odznaczenia
Krzyż Złoty Orderu Virtuti Militari Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941, dwukrotnie) Krzyż Walecznych (od 1941) Złoty Krzyż Zasługi Medal Niepodległości Komandor Orderu Leopolda (Belgia) Oficer Orderu Korony Włoch Kawaler 1. klasy Orderu Miecza (Szwecja) Order Imperium Brytyjskiego od 1936 (Komandor - wojskowy) Distinguished Service Order (Wielka Brytania) Kawaler Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Krzyż Wojenny 1939–1945 (Francja) Krzyż Wojenny z brązową palmą (Belgia) (1940-1945) Medal Zwycięstwa

Tadeusz Adam Feliks Majewski (ur. 26 sierpnia 1899 we Lwowie, zm. 20 czerwca 1969 w Toronto) – oficer dyplomowany broni pancernych Wojska Polskiego II RP i Polskich Sił Zbrojnych, mianowany generałem brygady przez Władysława Andersa.

Życiorys[edytuj]

Tadeusz Adam Feliks Majewski urodził się 26 sierpnia 1899 roku we Lwowie[1]. W listopadzie 1916 roku wstąpił do Legionów Polskich. Początkowo pełnił służbę w 1 Pułku Piechoty, a następnie w 1 Pułku Artylerii. W lutym 1918roku został internowany w Huszt, a w kwietniu tego roku wcielony do cesarskiej i królewskiej Armii i wysłany na front włoski, gdzie dostał się do włoskiej niewoli. W grudniu 1918 roku wstąpił do polskich oddziałów wojskowych we Włoszech będących częścią Armii Polskiej we Francji. Pełnił funkcję adiutanta III grupy 6 Pułku Artylerii Polowej, a po scaleniu z armią krajową - adiutanta III dywizjonu 12 Pułku Artylerii Polowej.

W grudniu 1919 roku został przeniesiony do 1 Pułku Czołgów na stanowisko dowódcy plutonu. Później objął dowództwo kompanii czołgów. 19 stycznia 1921 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu porucznika, w artylerii, w grupie oficerów byłej armii generała Hallera[2]. 1 czerwca 1921 roku pełnił służbę w II batalionie 1 Pułku Czołgów, a jego oddziałem macierzystym był nadal 12 Pułku Artylerii Polowej[3] 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku i 372. lokatą w korpusie oficerów artylerii[4].

Od maja do października 1922 roku był słuchaczem kursu broni pancernej w Żurawicy, a od października 1923 roku do sierpnia 1924 roku kursu broni pancernej we Francji. Pełniąc służbę w 1 Pułku Czołgów pozostawał oficerem nadetatowym 12 Pułku Artylerii Polowej w Złoczowie[5]. Po powrocie do kraju został referentem czołgów w Wydziale Wojsk Samochodowych Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie. W tym samym roku został przeniesiony z korpusu oficerów artylerii do korpusu oficerów piechoty. 21 listopada 1924 roku został przydzielony do Centralnej Szkoły Czołgów w Żurawicy na stanowisko wykładowcy[6]. W korpusie oficerów piechoty jego oddziałem macierzystym był początkowo 17 Pułk Piechoty w Rzeszowie, a następnie 1 Pułk Czołgów[7]. 1 grudnia 1924 roku awansował na kapitana ze starszeństwem z 15 sierpnia 1924 roku i 493. lokatą w korpusie oficerów piechoty[8]. W 1928 roku został przeniesiony do kadry oficerów piechoty i przydzielony do Biura Konstrukcyjnego Broni Pancernych Instytutu Badań Inżynieryjnych[9].

W czerwcu 1930 roku został przeniesiony z Instytutu Badań Inżynieryjnych do 1 Pułku Czołgów w Żurawicy. Od 15 czerwca do 15 września 1930 roku odbył staż we Włoszech, w jednostce artylerii, i praktykę w 12 Pułku Piechoty w Wadowicach. Od 15 października do 15 grudnia 1930 roku był słuchaczem Kursu próbnego przy Wyższej Szkole Wojennej[10]. 5 stycznia 1931 roku został powołany do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, charakterze słuchacza dwuletniego Kursu 1930-1932[11]. 1 listopada 1932 roku, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera dyplomowanego, został przeniesiony do Oddziału III Sztabu Głównego w Warszawie. 4 lutego 1934 roku został awansowany na majora ze starszeństwem z 1 stycznia 1934 roku i 26. lokatą w korpusie oficerów piechoty[12]. W listopadzie 1937 roku objął dowództwo 6 Batalionu Pancernego we Lwowie. Na podpułkownika został awansowany ze starszeństwem z 19 marca 1939 roku i 86. lokatą w korpusie oficerów piechoty[13]. W kampanii wrześniowej 1939 roku pełnił służbę w Oddziale III Sztabu Armii „Karpaty”[14]. W czasie kampanii przedostał się na Węgry, a później do Francji.

W czasie kampanii francuskiej 1940 roku walczył jako dowódca 1 Pułku Czołgów, występującego w składzie 10 Brygady Kawalerii Pancernej. „Bił się pod Champaubert i zdobył na krótko Montbard. Potem z grupą żołnierzy, a wreszcie sam przedzierał się na południe. Dzięki cywilnemu ubraniu zdołał dotrzeć do Marsylii. Tam pod pozorem wyjazdu do Chin uzyskał wizę, co wystarczyło, by odpowiednie konsulaty ostemplowały paszport wizami tranzytowymi: hiszpańską i portugalską. Nie zagrożony wyjechał do Lizbony, stamtąd zaś do Liverpoolu[15].

25 września 1940 roku objął dowództwo Zgrupowania Żołnierzy Broni Pancernej[16][17]. 11 października 1940 roku został wyznaczony na stanowisko dowódcy 1 Pułku Czołgów[18][19]. Od 7 grudnia 1940 roku przebywał na leczeniu w Szpitalu RAF w Blackpool[20]. 7 marca 1941 roku powrócił ze szpitala i objął dowództwo pułku[21]. 19 września 1941 roku objął dowództwo 16 Brygady Czołgów[22][23]. 8 kwietnia 1942 roku dowodzona przez niego jednostka została włączona w skład 1 Dywizji Pancernej, a 13 sierpnia 1942 roku przemianowana na 16 Brygadę Pancerną[24]. 23 listopada 1942 roku został awansowany na pułkownika ze starszeństwem z 1 stycznia 1943 roku w korpusie oficerów broni pancernych[24]. 21 września 1943 roku dowodzona przez niego jednostka została przez Naczelnego Wodza przeformowana w „10/16 Brygadę Pancerną”, a już 16 października 1943 roku przemianowana na 10 Brygadę Kawalerii Pancernej. Obowiązki dowódcy 10 BKPanc objął 5 listopada 1943 roku[25]. Na czele tej brygady walczył w kampanii 1944-1945 we Francji, Belgii, Holandii i Niemczech. Generał brygady Stanisław Maczek we wspomnieniach stwierdził, że „jego wiedzy wojskowej, umiarowi i taktowi personalnemu, zawdzięczamy w dużej mierze fakt, że scalenie się dywizji pancernej, mimo antagonizmów poszczególnych broni, poszło szybko i gładko”[26].

W styczniu 1945 roku został wyznaczony na stanowisko zastępcy szefa Sztabu Naczelnego Wodza dla Spraw Wojska w Londynie[27]. W październiku 1945 roku został zastępcą dowódcy 1 Dywizji Pancernej. Od października 1946 roku do lutego 1949 roku pełnił służbę w Inspektoracie Generalnym Polskiego Korpusu Przysposobienia i Rozmieszczenia. Po demobilizacji wyjechał do Kanady. Naczelny Wódz, generał broni Władysław Anders awansował go generałem brygady ze starszeństwem z 1 stycznia 1964 roku w korpusie generałów. Zmarł 20 czerwca 1969 roku w Toronto. Pochowany na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.

Ordery i odznaczenia[edytuj]

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 8 z 1 czerwca 1935 roku, s. 57 sprostowano imiona mjr. dypl. Tadeusza II Majewskiego ze Sztabu Głównego z „Tadeusz II” na „Tadeusz Adam Feliks”.
  2. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 4 z 29 stycznia 1921 roku, poz. 111.
  3. Spis oficerów służących czynnie w dniu 1.6.1921 r. Dodatek do Dziennika Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 37 z 24 września 1921 roku, s. 295, 754.
  4. Lista starszeństwa oficerów zawodowych. Załącznik do Dziennika Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 13 z 8 czerwca 1922 roku, Zakłady Graficzne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1922, s. 207.
  5. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 393, 737, 824.
  6. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 123 z 21 listopada 1924 roku, s. 687.
  7. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 338, 372, 1379.
  8. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 131 z 17 grudnia 1924 roku, s. 742.
  9. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 137, 213.
  10. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 11 z 18 czerwca 1930 roku, s. 207, 234.
  11. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 56, 800.
  12. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 4 z 5 lutego 1934 roku, s. 71.
  13. Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 19.
  14. Ryszard Dalecki, Armia „Karpaty” w wojnie obronnej 1939 r., Krajowa Agencja Wydawnicza, Rzeszów 1989, ​ISBN 83-03-02830-8​ s. 377.
  15. Witold Biegański, Zaczęło się w Coëtquidan, Z dziejów polskich jednostek regularnych we Francji, Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, Warszawa 1977, s. 288.
  16. Rozkaz dzienny 2 Batalionu Pancernego nr 188 z 27 września 1940 roku, pkt 3.
  17. Tym 2009 ↓, s. 64.
  18. Rozkaz dzienny 2 Batalionu Pancernego nr 214 z 29 października 1940 roku, pkt 2.
  19. Tym 2009 ↓, s. 65.
  20. Rozkaz dzienny 2 Batalionu Pancernego nr 249 z 11 grudnia 1940 roku, pkt 2.
  21. Rozkaz dzienny 1 Pułku Czołgów nr 54 z 7 marca 1941 roku.
  22. Rozkaz dzienny 1 Pułku Czołgów nr 215 z 19 września 1941 roku.
  23. Tym 2009 ↓, s. 81.
  24. a b Tym 2009 ↓, s. 122, 141-142.
  25. Tym 2009 ↓, s. 217-218, 225-228, 230.
  26. Maczek 1990 ↓, s. 139, 140, 216 dowódca 1 Dywizji Pancernej nawiązywał do problemów wynikłych przy reorganizacji dywizji w 1943 roku.
  27. Kopański 1990 ↓, s. 373.
  28. a b Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych nr 2/1936, s. 23

Bibliografia[edytuj]