Thievery Corporation

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Thievery Corporation
Ilustracja
Rob Garza i Eric Hilton
Rok założenia 1995
Pochodzenie Waszyngton
 Stany Zjednoczone
Gatunek lounge, downtempo, dub, trip-hop
Aktywność od 1996
Wydawnictwo muzyczne Eighteenth Street Lounge Music, 4AD
Obecni członkowie
Rob Garza
Eric Hilton
Instrumentarium
gitary, Akai  MPC 3000, Ensoniq ASR-10
Strona internetowa

Thievery Corporationamerykański duet muzyczny, utworzony w 1995 roku w Waszyngtonie przez dwóch didżejów: Roba Garzę i Erica Hiltona. Zespół tworzy nowoczesną muzykę elektroniczną downtempo z elementami dubu, acid jazzu i muzyki brazylijskiej (bossa nova). Garza i Hilton często zapraszają do współpracy różnych wokalistów, wśród których byli między innymi Perry Farrell i David Byrne.

Od 2005 roku zespół współpracuje ze ze Światowym Programem Żywnościowym organizując zbiórki funduszy przeznaczonych działalność i nagrywając dla niego reklamy społeczne.

Historia i twórczość[edytuj]

Rob Garza[edytuj]

Rob Garza (ur. 1970[1]) już w dzieciństwie intensywnie słuchał muzyki. Jego ojciec był zapalonym melomanem. Kolekcjonował nagrania The Beatles, The Drifters, Sama Cooke’a, Roya Orbisona, Henry’ego Manciniego, Harry’ego Belafonte. Matka Garzy pochodziła z Meksyku, więc interesowała się bardziej muzyką swego kraju, szczególnie balladą. Kiedy rodzina przeniosła się do Connecticut, Rob poszedł do jednej z najlepszych szkół w Stanach Zjednoczonych, która miała w programie muzykę elektroniczną jako przedmiot fakultatywny. W wieku 14 lub 15 lat zaczął eksperymentować z automatami perkusyjnymi, sekwencerami, syntezatorami modularnymi i magnetofonami szpulowymi. Doświadczenia te doprowadziły go do muzyki elektronicznej[2].

Eric Hilton[edytuj]

Eric Hilton (ur. 1967[1], Rockville) mając 18 lat przeprowadził się do Waszyngtonu, gdzie znalazł pracę jako DJ w okolicznych klubach oraz organizator imprez w opustoszałych domach towarowych[3].

Thievery Corporation[edytuj]

Powstanie zespołu[edytuj]

Rob Garza i Eric Hilton spotkali się w 1995 roku, kiedy zostali zaproszeni przez ich wspólną przyjaciółkę do klubu muzycznego Eighteenth Street Lounge w Waszyngtonie, będącego popularnym miejscem spotkań muzyków i miłośników nocnego życia. Postanowili wówczas założyć zespół, któremu dali nazwę Thievery Corporation. Hilton przed otwarciem klubu był wraz z kolegą DJ-em organizatorem przyjęć i różnych imprez muzycznych. Miał też studio nagrań, w którym wcześniej nagrywał Garza, jednak obaj nigdy wcześniej się nie spotkali. Połączyła ich wspólna pasja do bossa novy[4].

Debiut. Pierwsze albumy[edytuj]

Thievery Corporation zadebiutował w 1996 roku albumem Sounds from the Thievery Hi-Fi, zadedykowanym jednemu z mistrzów bossa novy, Antôniowi Carlosowi Jobimowi[4]. Album wydany został w 2 wersjach: jako podwójny longplay oraz CD. Obie wersje zwierały 13 utworów. Na wznowieniu, wydanym w 1998 roku, znalazło się 14 utworów (niektóre w nowych wersjach), natomiast na wznowieniu z 2014 roku (podwójny LP) – 17[5]. Jedno z nagrań z debiutanckiego albumu, „Shaolin Satellite”, znalazło się na DJ-Kiks, DJ-skim albumie duetu Kruder & Dorfmeister, wydanym w tym samym roku[6]. Zespół proponował muzykę instrumentalną, utrzymaną w stylu pośrednim między trip hopem a acid jazzem. Po wydaniu debiutanckiego albumu podpisał kontrakt nagraniowy z wytwórnią 4AD. Wydanie albumu jednak opóźniło się, ponieważ taśmy z nagraniami zostały skradzione. Zawarty na nich materiał został wydany w 1999 roku na albumie kompilacyjnym Abductions & Reconstructions, natomiast drugi album studyjny grupy, The Mirror Conspiracy, ukazał się w roku 2000[7]. Zadebiutowała na nim wokalistka Lou Lou Ghelichkhani. Związała się ona z zespołem na dłużej, śpiewając na poszczególnych albumach po francusku, angielsku i persku[8].

Rosnąca popularność Thievery Corporation skłoniła obu muzyków do wydania w 2001 roku jeszcze jednego albumu kompilacyjnego, Sounds from the Verve Hi-Fi. I dekada XXI wieku to kolejne albumy, studyjne i kompilacyjne, wydawane na przemian[7]. Utwór „Lebanese Blonde” znalazł się na ścieżce dźwiękowej Garden State z filmu Powrót do Garden State z 2004 roku. Album otrzymał w tym samym roku nagrodę Grammy w kategorii: Best Compilation Soundtrack Album For A Motion Picture, Television Or Other Visual Media[9]. W nagraniu wydanego w 2005 roku albumu The Cosmic Game wzięli udział wokaliści Perry Farrell, Wayne Coyne z The Flaming Lips i David Byrne[7].

Radio Retaliation (2008)[edytuj]

Album Radio Retaliation z 2008 roku zawierał polityczne odniesienia do ówczesnej kampanii wyborczej[7]. Rob Garza stwierdził, iż album jest „zdecydowanie wyrazistym, politycznym oświadczeniem”, które ukazało się we właściwym momencie, gdy zawieszono stosowanie Habeas Corpus Act, zleca się stosowanie tortur, prowadzone są wojenne agresje, panuje kryzys paliwowy, żywnościowy i gospodarczy. Eric Hilton ze swej strony dodał, iż poza kilkoma niezależnymi bastionami przestała istnieć wolność muzyczna czy informacyjna w amerykańskich mediach. Wolności te zostały wykupione, skonsolidowane i zhomogenizowane. Radio Retaliation traktuje o odpływie tych tych, którzy skłonni są przyznać, iż z oficjalną wersją kultury i informacji stało się coś niedobrego[10]. Album został nominowany do nagrody Grammy w kategorii: Best Recording Package[11].

Culture of Fear (2011)[edytuj]

Thievery Corporation (Virgin Mobile Fest, 2010)
Thievery Corporation (2012)

Wyjaśniając tytuł albumu, Culture of Fear (Kultura strachu) Hilton stwierdził, iż powodem jego użycia było powszechne odczucie, że po zamachu z 11 września ludzie żyli w poczuciu strachu, który był nieco sztuczny. Na ludzki lęk, że może wydarzyć się kolejny atak terrorystyczny, nałożyły się obawy o pewność pracy w najbliższej przyszłości oraz o stabilność pieniądza i rynku. Na ogół jednak ludzie, zdaniem Hiltona, pozostali sobą, a zespół był wszędzie przyjaźnie przyjmowany, nawet w takich miejscach jak Rosja czy kraje arabskie[12]. Pomimo tytułu, Culture of Fear nie jest tak nacechowany politycznie, jak poprzedni album zespołu. Choć takie utwory jak „Overstand”, „False Flag Dub” czy „Culture of Fear” kontynuują tematykę Radio Retaliation, to większość utworów, w tym „Take My Soul”, „Where It All Starts”, „Is It Over?” i „Safar (The Journey)” stanowią typowe dla duetu, ciężkie nagrania z uwodzicielskim wokalem LouLou Ghelichkhani i Shany Halligan[13]. Od strony muzycznej Culture of Fear nie stanowi zaskoczenia. Nie wytycza nowych granic, ani nie zawiera nowych pomysłów. Od strony brzmieniowej jest połączeniem brzmienia rzeczywistych instrumentów (jak gitary, na których grają Frederico Aubele i Rob Myers) z elektronicznymi teksturami i frazami obejmującymi style od brazylijskiej bossa novy do starego jamajskiego dubu[14].

Saudade (2014)[edytuj]

Po politycznych aluzjach zespół powrócił do muzyki brazylijskiej, wydając w 2014 roku pod szyldem własnej wytwórni ESL Music siódmy studyjny album, Saudade, którego portugalski tytuł oznacza pragnienie czegoś co zginęło lub kogoś, kto zginął, zadowolenie z melancholii, czy brak obecności. Na Saudade zespół osiągnął przy pomocy kilkunastu zaproszonych muzyków delikatny, głęboko zmysłowy dźwięk, będący kwintesencją bossa novy. Uwidoczniły się wpływy klasycznych artystów brazylijskich, takich jak Antônio Carlos Jobim, Gal Costa i Luiz Bonfá czy przedstawicielki electro-samby, Isabelle Anteny, ale także takich muzyków jak: Serge Gainsbourg i Ennio Morricone (utwór „Sola In Citta”). Poszczególne utwory zaśpiewały wokalistki: LouLou Ghelichkhani, Elin Melgarejo, Karina Zeviani, Natalia Clavier i Shana Halligan, natomiast obu muzyków wspomagali między innymi perkusista Michael Lowery, argentyński piosenkarz i autor piosenek Federico Aubele oraz brazylijski perkusista Roberto Santos[4].

Temple of I & I (2017)[edytuj]

Wydany w 2017 roku ósmy album studyjny, Temple of I & I zespół zrealizował na Jamajce, gdzie podczas sesji nagraniowej mógł w pełni wykorzystać własne doświadczenia w zakresie muzyki dub i reggae[7]. Jak stwierdził w wywiadach Rob Garza, około 90 procent materiału muzycznego albumu powstało w Port Antonio, ponieważ to portowe miasto wciąż emanuje, jego zdaniem, prawdziwym, pierwotnym duchem wyspy. Jamajskie inspiracje słyszalne są w takich elementach brzmieniowych i stylowych jak dubowy puls, rapowanie, dźwięk basów przeplatający się z pogłosami bębnów, elektroniczne raggamuffin i ciepłe, niemal piosenkowe reggae[15]. Wśród wykonawców pojawili się zarówno artyści znani z dotychczasowej współpracy z zespołem,jak: Rob Myers, Notch, Mr. Lif, Puma Ptah, Lou Lou Ghelichkhani, Zeebo i Elin Melgarejo, jak i nowi, w tym błyskotliwa wokalistka, była miss Jamajki Racquel Jones[16].

Muzycy towarzyszący[edytuj]

Natalia Clavier, jedna z solistek zespołu
Lou Lou Ghelichkhani, jedna z solistek zespołu
Ashish Vyas, basista zespołu (od 2004)

Choć zespół tworzą tylko dwaj muzycy, to zarówno w studiu nagraniowym, jak i na scenie występują w większym składzie. Przez ponad 20 lat z zespołem współpracowali między innymi:

  • śpiew: Hutchy, Bebel Gilberto, Pamela Bricker, Brother Jack, Lou Lou Ghelichkhani, Emilíana Torrini, Patrik De Santos, Verny Varela, Shinehead, Sleepy Wonder, Notch, Ras Pidal, The Flaming Lips, Perry Farrell, David Byrne, Gigi Rezende, Sista Pat, Jana Andevska (również skrzypce), Archie Steele, Dexter Archer, Femi Kuti, Norman Howell, Seu Jorge, Chuck Brown, Tamara Wellons, Mr. Lif, Shana Halligan, Chris "Ras Puma" Smith, Sylvia Bernice Eberhardt, Karina Zeviani, Elin Melgarejo, Natalia Clavier, Racquel Jones
  • sitar: Rob Myers, Ustad Amir, Arjuna Pashwami, Anoushka Shankar
  • gitara: Chris Vrenios, Ramon Gonzales, Steven Albert, Chuck Brown, Frederico Aubele, Jeff "Jahlex" Alexander, Rob Myers, Conrado Bokoles, Mateo Monk
  • gitara basowa: Desmond Williams, Steven Albert, Ashish Vyas, Conrado Bokoles, Justin Parrott, Gianmaria Conti, Stephen 'Big Yard' Samuels
  • instrumenty klawiszowe: Desmond Williams, Wayne Wilentz, Verny Varela, Darrell Burke, Will Rast, Enea Diotaiuti
  • instrumenty perkusyjne: Javier Miranda, Roberto Berimbao, Rene Ibanez, John Nelson, Roberto Santos, Frank Orrall, Andy Cazedo, Swamp Guinee
  • perkusja: Jim West, Jeff Franca, Andrew Black, Mike Lowery
  • rogi: Rick Harris, Frankie Addison, Harold Little, Kelvin Sampson, Brad Clements, Bryan Mills, Jim McFalls, Craig Madley, Dave Finnel, Frank Mitchell, Joe Herrera, Matt Rippetoe
  • organy: Will Rast
  • wiolonczela: Chet Peterson, Phillip Peterson[17]

Muzyka zespołu i inspiracje[edytuj]

Inspirując się twórczością brytyjskich artystów triphopowych, takich jak Massive Attack, Tricky i Portishead, Thievery Corporation z powodzeniem połączył rytmy downtempo i elektroniki z brzmieniami reggae i rhythm and bluesa, tworząc piosenki, które były zarówno wymagające muzycznie, jak i nadawały się doskonale do tańca. Ponadto, bardziej niż jakikolwiek inny zespół od czasów U2, członkowie duetu zawsze pisali teksty, które odzwierciedlały ich radykalne poglądy polityczne, przy jednoczesnym zachowaniu brzmienia, który czyniło ich przesłanie atrakcyjnym[14].

Rob Garza wyjaśniając powodzenie muzyki proponowanej przez Thievery Corporation, stwierdził, iż przyjęta formuła dwuosobowego zespołu pozwoliła im obu na swobodę twórczą. Obaj z partnerem nigdy nie czuli się skrepowani jednym szczególnym brzmieniem, mogli natomiast pozwolić sobie na eksplorowanie różnych fascynujących, muzycznych klimatów. W swej twórczości wykorzystywali tak różnorodne gatunki muzyczne jak: space rock, hip-hop, indyjski trip hop, dub, francuskie piosenki miłosne czy shoegaze łącząc je z niezwykłą spójnością w całość. Nie brali pod uwagę ograniczeń, czy aktualnych trendów. Nigdy nie interesowało też ich dopasowywanie się do przemysłu muzycznego. Jako czynnik inspirujący ich do dalszego tworzenia tego typu muzyki Garza wymienił również szerokie spektrum współpracowników zespołu; obaj cenią sobie współpracę z artystami ze wszystkich środowisk kulturowych, społecznych i politycznych. Za równie znaczące osiągnięcie, co tworzoną muzykę, uważają swoją różnorodną publiczność[16].

Instrumentarium[edytuj]

Ponieważ w muzyce tworzonej przez zespół dużą rolę odgrywają samplingi, Garza i Hilton użyli do nagrania dwóch pierwszych albumów samplera Akai MPC 3000. Później używali stacji roboczych z wbudowanym instrumentami klawiszowymi i samplerami. Obecnie (2017 rok) używają stacji roboczej Ensoniq ASR-10[18].

Obecność w mediach[edytuj]

  • Piosenka „Indra” (The Mirror Conspiracy, 2000) została wykorzystana w odcinku Gaza serialu Prezydencki poker, w spocie programu Non Stop Hits w indyjskiej MTV oraz w ścieżce dźwiękowej filmu Vanilla Sky[19].
  • Piosenka „Lebanese Blonde” znalazła się w ścieżce dźwiękowej do filmu Powrót do Garden State (2004) oraz w odcinku „Mirage” serialu Agentka o stu twarzach (również wydana w składance najlepszych utworów sezonu czwartego).
  • Piosenka „Until The Morning” została wykorzystana w reklamie samochodu Fiat Croma.
  • Piosenka „Liberation Front” została wykorzystana w filmie narciarskim Lost and Found produkcji Teton Gravity Research

Współpraca ze Światowym Programem Żywnościowym[edytuj]

Na początku 2005 roku zespół zebrał w popularnym waszyngtońskim klubie 9:30 Club fundusze w wysokości 30 tysięcy dolarów na rzecz prowadzonej przez Światowy Program Żywnościowy akcji pomocy dla ofiar tsunami. Był to początek jego współpracy z tą organizacją. Od tego czasu zespół nagrał dla Światowego Programu Żywnościowego szereg audiowizualnych reklam społecznych, uczestniczył też w różnych przedsięwzięciach związanych z gromadzeniem funduszy. Garza odwiedził tereny, na których Światowy Program Żywnościowy prowadził działalność (Kenia, Sudan, Nepal). Stwierdził, iż głód nie zna granic, a pokonując go można osiągnąć znaczący postęp ludzkości w dziedzinie zdrowia, edukacji i rozwoju ekonomicznego[20].

Dyskografia[edytuj]

Albumy[edytuj]

Składanki[edytuj]

  • 1999 – Abductions and Reconstructions[21]
  • 2002 – Sounds from the Verve Hi-Fi
  • 2005 – Perfect Remixes Vol. 4
  • 2006 – Versions
  • 2010 – It Takes A Thief
  • ESL Resident (rok nieznany)

Miksy didżejskie[edytuj]

  • 1999 – DJ-Kicks[22]
  • 2004 – The Outernational Sound

Single[edytuj]

  • 1996 – „ESL Dubplate”[23]
  • 1996 – „The Foundation”
  • 1996 – „Shaolin Satellite”
  • 1996 – „2001 Spliff Odyssey”
  • 1997 – „Encounter In Bahia”
  • 1998 – „Lebanese Blonde”
  • 1998 – „.38.45” (A Thievery Number)
  • 1998 – „Shaolin Satellite”
  • 1998 – „Shaolin Satellite” / „So Vast As The Sky”
  • 1998 – „So Com Vocé” (Bebel Gilberto) / „Samba Tranquille” (Thievery Corporation)
  • 1998 – „Halfway Around The World”
  • 1998 – „Incident At Gate 7”
  • 2000 – „Shadows Of Ourselves”
  • 2000 – „Sound File 001”
  • 2000 – „Sound File 002”
  • 2000 – „The Lagos Communiqué”
  • 2000 – „DC 3000”
  • 2002 – „The Richest Man In Babylon”
  • 2004 – „Revolution Solution” (śpiew: Perry Farrell)
  • 2005 – „The Heart’s A Lonely Hunter”
  • 2005 – „Warning Shots”
  • 2005 – „The Time We Lost Our Way”
  • 2005 – „Sol Tapado”
  • 2006 – „Originality”
  • 2007 – „Supreme Illusion”
  • 2008 – „Radio Retaliation Extras” ‎(4xMP3)
  • 2009 – „Sound The Alarm” / „La Femme Parallel”
  • 2011 – „Vampires”
  • 2012 – „Fragments” (Thievery Corporation) / „Ascension” (Tycho)
  • 2012 – „Culture Of Fear” (EP)
  • 2013 – „El Pueblo Unido”
  • 2014 – „Le Destin” / „Never Is The Best Day”
  • 2014 – „Depth Of My Soul”
  • 2016 – „Letter To The Editor”
  • „All That We Perceive” (rok nieznany)

Przypisy[edytuj]

  1. a b Encyclopedia.com: Thievery Corporation (ang.). www.encyclopedia.com. [dostęp 2017-06-30].
  2. Sandra Barrera w: Los Angeles Daily News: Rob Garza talks U.R. Art, Thievery Corporation and airplanes (ang.). www.dailynews.com. [dostęp 2017-06-28].
  3. Sarah Wildman w: The New York Times: Thievery Corporation’s Eric Hilton Builds an Empire in D.C. (ang.). www.nytimes.com. [dostęp 2017-06-28].
  4. a b c College Street Music Hall: Premier Concerts and Manic Productions Present: Thievery Corporation, The Reminders, Norrin (DJ) (ang.). www.collegestreetmusichall.com. [dostęp 2017-06-25].
  5. Discogs: Thievery Corporation – Sounds From The Thievery Hi-Fi (ang.). www.discogs.com. [dostęp 2017-06-28].
  6. John Bush w: AllMusic: Kruder & Dorfmeister, DJ-Kicks: AllMusic Review by John Bush (ang.). www.allmusic.com. [dostęp 2017-06-25].
  7. a b c d e Sean Cooper w: AllMusic: Thievery Corporation: Artist Biography by Sean Cooper (ang.). www.allmusic.com. [dostęp 2017-06-25].
  8. Michael McCarthy: An Exclusive Interview with Rob Garza of Thievery Corporation (ang.). www.loveispop.com. [dostęp 2017-07-09].
  9. The Recording Academy: Winners 47th Annual GRAMMY Awards (2004) (ang.). www.grammy.com. [dostęp 2017-06-25].
  10. Thievery Corporation: Thievery Corporation to release new album: Radio Retaliation out September 23rd (ang.). web.archive.org. [dostęp 2017-06-26].
  11. The Recording Academy: The 51st Annual Grammy Awards Nominations List (ang.). www.webcitation.org. [dostęp 2017-06-26].
  12. Sophie Gilbert w: Washingtonian: Local Listens: Q&A with Thievery Corporation’s Eric Hilton (ang.). www.washingtonian.com. [dostęp 2017-07-03].
  13. Andy Kellman w: AllMusic: Thievery Corporation: Culture of Fear (ang.). www.allmusic.com. [dostęp 2017-07-03].
  14. a b Douglas Heselgrave w: Paste: Thievery Corporation: Culture of Fear (ang.). www.pastemagazine.com. [dostęp 2017-07-03].
  15. Robert Sankowski w: Gazeta.pl: Płyta dnia: Thievery Corporation i "The Temple Of I & I". Relaksująca wyprawa na Karaiby z lekko politycznym podtekstem. wyborcza.pl. [dostęp 2017-06-25].
  16. a b Brooklyn Bowl: Thievery Corporation (ang.). www.brooklynbowl.com. [dostęp 2017-06-29].
  17. a b Wykaz według: Discogs: Thievery Corporation – Discography: Albums (ang.). www.discogs.com. [dostęp 2017-06-26].
  18. MusicRadar: Thievery Corporation's Eric Hilton talks musical roots and changing technology (ang.). www.musicradar.com. [dostęp 2017-07-01].
  19. Thievery Corporation (ang.). W: IMDb [on-line]. [dostęp 2008-12-15].
  20. World Food Programme: Rob Garza & Eric Hilton, Thievery Corporation - WFP Celebrity partner (ang.). www.wfp.org. [dostęp 2017-07-01].
  21. Wykaz według: Discogs: Thievery Corporation – Discography: Compilations (ang.). www.discogs.com. [dostęp 2017-06-26].
  22. Wykaz według: Discogs: Thievery Corporation – Discography: DJ Mixes (ang.). www.discogs.com. [dostęp 2017-06-26].
  23. Wykaz według: Discogs: Thievery Corporation – Discography: Singles & EPs (ang.). www.discogs.com. [dostęp 2017-06-26].

Linki zewnętrzne[edytuj]