Harry Belafonte

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Harry Belafonte
Ilustracja
Harry Belafonte (2011)
Imię i nazwisko Harold George Belafonte Jr.
Data i miejsce urodzenia 1 marca 1927
Nowy Jork
Gatunki calypso, pop, folk
Zawód piosenkarz, aktor filmowy
Aktywność od 1949
Wydawnictwo RCA, EMI, Columbia, Island
Odznaczenia
Order Jamajki Order Towarzyszy O. R. Tambo II klasy (Republika Południowej Afryki)
Strona internetowa

Harry Belafonte, właśc. Harold George Belafonte Jr.[1] (ur. 1 marca 1927 w Nowym Jorku) – amerykański piosenkarz, aktor filmowy i aktywista społeczny[2], odznaczony w 1994 Narodowym Medalem Sztuki[3][4].

Syn Melvine (z domu Love) i szefa kuchni Harolda George'a Belafonte[5]. Popularny szczególnie w latach 50. Wykonywał głównie taneczne piosenki w stylu calypso[2], śpiewał również pieśni religijne – spirituals[2].

Pierwszy Afroamerykanin – zdobywca nagród Emmy. W 1985 był autorem pomysłu na nagranie utworu „We Are the World[6]. Znany z walki o prawa człowieka, w 1987 został mianowany ambasadorem dobrej woli UNICEF.

W 1953 zadebiutował w roli aktorskiej jako dyrektor szkoły w dramacie Bright Road z Dorothy Dandridge. Rok potem Otto Preminger powierzył mu rolę Joego, obiecującego żołnierza, wybranego do szkoły lotniczej, w dramacie muzycznym Czarna Carmen (Carmen Jones, 1954) u boku Dorothy Dandridge, Brocka Petersa, Pearl Bailey i Diahann Carroll. W dramacie Jána Kadára Mój anioł stróż (The Angel Levine, 1970) wystąpił jako Alexander Levine. Sidney Poitier zaangażował go do roli duchownego w westernie Buck and the Preacher (1972) z udziałem Ruby Dee i Camerona Mitchella oraz jako gangstera Geechie Dan Beauford w komedii Sobotnia noc (Uptown Saturday Night, 1974) z Billem Cosby. W 1978 gościł w programie Muppet Show. Zagrał też w filmach Roberta Altmana: Gracz (1992), Prêt-à-Porter (1994) i Kansas City (1996). Użyczył swojego głosu w filmie animowanym I pies, i wydra (1999). Można go było potem zobaczyć w dramacie Emilio Esteveza Bobby (2006) i miniserialu dokumentalnym Kiedy puściły wały: Requiem w 4 aktach (2006).

18 czerwca 1948 poślubił Marguerite Mazique Byrd, z którą ma dwie córki - Shari (ur. 1954) i Adrienne. 28 lutego 1957 rozwiódł się. Wkrótce, 8 marca 1957 ożenił się z Julie Robinson, z którą ma dwoje dzieci: syna Davida (ur. 1957) i córkę Ginę (ur. 1961). Jednak w roku 2008 doszło do rozwodu. W kwietniu 2008 poślubił Pamelę Frank.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Personalidade: Harry Belafonte (EUA) (port.). InterFilmes.com. [dostęp 2018-05-13].
  2. a b c Jason Ankeny: Harry Belafonte Biography (ang.). AllMusic. [dostęp 2017-01-15]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-05-13)].
  3. Harry Belafonte (1 de Março de 1927) (port.). Filmow. [dostęp 2018-05-13].
  4. National Medal of Arts (ang.). arts.gov. [dostęp 2017-01-15]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-05-13)].
  5. Harry Belafonte Biography (1927-) (ang.). Filmreference.com. [dostęp 2018-05-13].
  6. Megan Garber (2015-03-10): 'We Are the World' at 30: Stars Will Never Be That Earnest Again (ang.). The Atlantic. [dostęp 2017-01-15]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-05-13)].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]