Torpeda Mark 18

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Torpeda Mark 18
Ilustracja
Państwo Stany Zjednoczone
Producent Westinghouse
Rodzaj ciężka
Przenoszona przez okręty podwodne
Zwalczanie przeciwokrętowa
Używana w latach wrzesień 1943
Długość 6,25 metra
Średnica 533 mm
Masa Mod 0:1379 kg Mod 2: 1388 kg
Napęd silnik elektryczny
Zasięg 4 000 jardów (3,5 km)
Prędkość 29 węzłów
Naprowadzanie Mark 12 Mod 3 żyro
Masa głowicy Mod 0: 600 funtów (272 kg) TPX Mod 2: 595 funtów (270 kg) TPX

Torpeda Mark 18amerykańska torpeda elektryczna okrętów podwodnych z czasów drugiej wojny światowej, przeznaczona do zwalczania okrętów i innych jednostek nawodnych przeciwnika. Pierwszymi amerykańskimi okrętami podwodnymi które zabrały na patrol torpedy Mk. 18, były USS „Wahoo” (SS-238) dowodzony przez słynnego Dudleya „Mush” Mortona oraz USS „Sawfish” (SS-276). 25 października 1944 roku, własna torpeda Mk. 18 zatopiła USS „Tang” (SS-306) dowodzony przez Richarda O’Kane.

Torpeda została opracowana przez Westinghouse w dużej mierze jako kopia przechwyconej niemieckiej torpedy G7e. Z uwagi na odmienności amerykańskich wyrzutni torpedowych, systemów załadowczych, wrót torpedowych oraz systemu kontroli ognia, musiała jednak zostać poddana pewnym modyfikacjom. Inżynierowie z Westinghouse uważali także za niezbyt wytrzymałą cześć rufowa torpedy niemieckiej, co w określonych warunkach mogło doprowadzić do uszkodzenia torpedy przy wystrzale i nieprzewidywalnych konsekwencji. Zmusiło to Westinghouse do wprowadzenie znacznych modyfikacji w tym zakresie. Także niemiecki brak układu kontroli prędkości pocisku — torpeda płynęła z taką prędkością na jaką pozwalał aktualny stan naładowania baterii, i zwalniała w miarę jej rozładowywania się — uważany był za nieodpowiedni, toteż amerykańscy inżynierowie zastosowali własny układ kontroli prędkości, który kontrolował prędkość torpedy podczas całego jej biegu.

Bibliografia[edytuj]

  • Thomas Wildenberg, Norman. Polmar: Ship killer : a history of the American torpedo. Annapolis, Md.: Naval Institute Press, 2010. ISBN 978-1-59114-688-9.