Walenty (Miszczuk)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Walenty
Валентин
Timofiej Miszczuk
Тимофей Адамович Мищук
metropolita orenburski i saraktaszyński
Ilustracja
Kraj działania  Rosja
Data i miejsce urodzenia 14 października 1940
Brześć
metropolita orenburski i saraktaszyński
Okres sprawowania 2011–2014
Wyznanie prawosławne
Kościół Rosyjski Kościół Prawosławny
Śluby zakonne 30 marca 1969
Diakonat 20 kwietnia 1969
Prezbiterat 18 czerwca 1969
Nominacja biskupia 19 czerwca 1976
Sakra biskupia 25 lipca 1976
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 25 lipca 1976
Miejscowość Moskwa
Miejsce Sobór Objawienia Pańskiego
Konsekrator Pimen
Współkonsekratorzy Nikodem (Rotow), Aleksy (Ridigier), Juwenaliusz (Pojarkow), Antoni (Mielnikow), Pitirim (Nieczajew)

Walenty, imię świeckie Timofiej Miszczuk (ur. 14 października 1940 w Brześciu) – metropolita Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w rodzinie robotniczej. Jest z pochodzenia Białorusinem. W 1957, po ukończeniu szkoły średniej, wstąpił do seminarium duchownego w Mińsku, jednak po roku nauki musiał przerwać szkołę w celu odbycia służby wojskowej. Ostatecznie ukończył seminarium z wyróżnieniem w 1966. Trzy lata później, 30 marca 1969, złożył wieczyste śluby zakonne w Ławrze Troicko-Siergijewskiej. 20 kwietnia tego samego roku metropolita Pimen (Izwiekow) udzielił mu święceń diakońskich, zaś 18 czerwca wyświęcił na hieromnicha. W 1970 ukończył Moskiewską Akademię Duchowną. Swoją pracę poświęcił świętym Grzegorzowi Palamasowi i Mikołajowi Kabazylasowi. Rok później otrzymał godność igumena, zaś w 1972 został wykładowcą moskiewskiego seminarium duchownego.

19 czerwca 1976 otrzymał nominację na biskupa ufijskiego i stierlitamackiego. W związku z tym następnego dnia został podniesiony do godności archimandryty. Uroczysta chirotonia odbyła się 25 lipca tego samego roku w soborze Objawienia Pańskiego w Moskwie z udziałem patriarchy Moskwy i całej Rusi Pimena, metropolity leningradzkiego i nowogrodzkiego Nikodema, metropolity Tallinna i całej Estonii Aleksego, metropolity tulskiego i bielowskiego Juwenaliusza, metropolity mińskiego i całej Białorusi Antoniego oraz arcybiskupa wołokołamskiego Pitirima.

16 listopada 1979 został biskupem zwienigorodzkim, wikariuszem eparchii moskiewskiej i przedstawicielem Patriarchatu Moskiewskiego przy Patriarchacie Antiochii. 26 kwietnia 1985 przeniesiony na katedrę tambowską i miczuryńską, zaś w 1987 – włodzimierską i suzdalską. 30 grudnia 1988 podniesiony do godności arcybiskupiej.

W 1990 wyznaczony na arcybiskupa chersoneskiego. Po dwóch latach przeniesiony na katedrę grodzieńską i wołkowyską. W 1994 został wikariuszem eparchii stawropolskiej z tytułem biskupa bakijskiego oraz rektorem seminarium duchownego w Stawropolu, jednak już po roku został przeniesiony w stan spoczynku. 7 kwietnia 1999 wyznaczony do objęcia katedry orenburskiej i buzułuckiej, od 2004 jako metropolita. W 2011, w związku ze zmianą granic eparchii, jego tytuł uległ zmianie na metropolita orenburski i saraktaszyński[1].

Odszedł w stan spoczynku w 2015 w związku z osiągnięciem 75. roku życia. Jako jego stałe miejsce pobytu Święty Synod wyznaczył Moskwę[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Poprzednik
Anatol (Kuzniecow)
Biskup zwienigorodzki
1979 – 1985
Następca
Mikołaj (Szkrumko)
Poprzednik
Michał (Czub)
Biskup tambowski
1985 – 1987
Następca
Eugeniusz (Żdan)
Poprzednik
Serapion (Fadiejew)
Biskup włodzimierski i suzdalski
1987 – 1990
Następca
Eulogiusz (Smirnow)
Poprzednik
Piotr (L’Huillier)
Biskup chersoneski
1990 – 1992
Następca
Guriasz (Szalimow)
Poprzednik
Sergiusz (Łarin)
Biskup grodzieński
1992 – 1994
Następca
Artemiusz (Kiszczanka)