Beniamin (Zaricki)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Beniamin
Вениамин
Władimir Zaricki
Владимир Зарицкий
Metropolita orenburski i saraktaszyński
Kraj działania  Rosja
Data i miejsce urodzenia 12 września 1953
Stodulcy
Metropolita orenburski i saraktaszyński
Okres sprawowania od 2015
Wyznanie prawosławne
Kościół Rosyjski Kościół Prawosławny
Inkardynacja Eparchia orenburska
Śluby zakonne 27 maja 1977
Diakonat 30 marca 1975
Prezbiterat 6 kwietnia 1975
Chirotonia biskupia 14 sierpnia 2003
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 14 sierpnia 2003
Konsekrator Aleksy II
Współkonsekratorzy Juwenaliusz (Pojarkow), Sergiusz (Fomin), Wiktor (Olejnik), Arseniusz (Jepifanow), Paweł (Ponomariow), Eugeniusz (Rieszetnikow), Cyryl (Nakonieczny), Nifon (Sajkali), Aleksy (Frołow), Sawa (Wołkow), Aleksander (Iszczein), Aleksander (Agrikow), Teognost (Guzikow), Irynarch (Griezin)

Beniamin, imię świeckie Władimir Zaricki (ur. 12 września 1953 w Stodulcach) – biskup Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Po ukończeniu szkoły średniej został robotnikiem. W 1973 został hipodiakonem biskupa riazańskiego Szymona. 30 marca 1975 został wyświęcony na diakona, zaś 6 kwietnia tego samego roku – na kapłana. Został skierowany do pracy w soborze Zmartwychwstania Pańskiego w Iwanowie, a następnie mianowano go proboszczem parafii Ikony Matki Bożej „Znak” we wsi Krasnoje (obwód iwanowski). 27 maja 1977 złożył wieczyste śluby zakonne. W tym samym roku został przeniesiony do eparchii orłowskiej i liwieńskiej jako proboszcz parafii Narodzenia Pańskiego w Bołchowie. Po roku przeniesiony do parafii św. Mikołaja w Kromach, zaś w 1982 podniesiony do godności ihumena. W 1985 ukończył naukę w seminarium duchownym w Moskwie[1].

6 czerwca 1987 otrzymał godność archimandryty i został proboszczem parafii przy soborze św. Nikity w Orle. Dwa lata później został przeniesiony do monasteru św. Jana Teologa w Poszczupowie w eparchii riazańskiej, gdzie wypełniał obowiązki ekonoma[1].

11 grudnia 1990 powierzono mu zadanie odbudowy odzyskanego w tym roku przez Rosyjski Kościół Prawosławny, a zamkniętego w 1925 monasteru św. Mikołaja na Ugrieszy. W 1992, gdy świeckie instytucje ostatecznie opuściły dawne obiekty klasztorne, a w niektórych świątyniach monasteru wznowiono regularne odprawianie nabożeństw, został namiestnikiem monasteru (otrzymał on status stauropigii). Klasztorem kierował także po 2003, gdy został wyświęcony na biskupa lubierieckiego, wikariusza eparchii moskiewskiej[2].

W maju 2010 Święty Synod Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego przeniósł go na katedrę penzeńską i kuźniecką[1]. W 2012 jego tytuł uległ zmianie na biskup penzeński i niżniełomowski[3]. W tym samym roku został podniesiony do godności metropolity w związku z erygowaniem przez Święty Synod metropolii penzeńskiej[1]. W 2013 został przeniesiony na katedrę riazańską[4]. Dwa lata później został przeniesiony na katedrę orenburską[5].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]


Poprzednik
Filaret (Karagodin)
Biskup penzeński
2010 – 2013
Następca
Serafin (Domnin)
Poprzednik
Paweł (Ponomariow)
Metropolita riazański
2013 – 2015
Następca
Marek (Gołowkow)