Wespazjan Lanckoroński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wespazjan Lanckoroński
Herb Wespazjan Lanckoroński
Data i miejsce urodzenia 1612
Kraków
Data i miejsce śmierci 1677
Lwów
biskup Kamieniecki
Okres sprawowania 1670-1677
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Nominacja biskupia 6 października 1670
Sakra biskupia 1670

Wespazjan Lanckoroński herbu Zadora (ur. 1612 w Krakowie, zm. 1677 we Lwowie) – biskup kamieniecki od 1670, sekretarz królewski.

Od 1628 studiował na uniwersytecie jezuickim w Würzburgu. W 1630 wstąpił do nowicjatu jezuitów w prowincji Trewiru. W 1641 został profesorem egzegezy biblijnej w kolegium jezuickim wKrakowie. W 1642 zdymisjonowany z zakonu, został księdzem diecezjalnym. W 1645 został sekretarzem królewskim. W 1647 przebywał w Padwie. W 1659 mianowany kanonikiem i kustoszem sandomierskim. W tym też roku król Jan II Kazimierz mianował go swoim rezydentem w Wiedniu, skąd przesyłał swoje raporty i rozpowszechniał tam królewską gazetę Merkuriusz Polski. W 1670 został biskupem kamienieckim. W 1672 brał udział w sześcioosobowej radzie wojennej w czasie obrony Kamieńca Podolskiego, choć formalnie do niej nie należał. 26 sierpnia w obliczu załamania nerwowego przeprowadził uchwałę ludności o poddaniu się Turkom. Elektor Jana III Sobieskiego z województwa podolskiego w 1674 roku[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Volumina Legum, t. V, Petersburg 1860, s. 154.