Sebastian Branicki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Sebastian Branicki herbu Korczak[1] (ur. w 1484, zm. 5 maja 1544 w Łaskarzewie) – biskup poznański, kamieniecki i chełmski, jeden z prekursorów kontrreformacji w Polsce, sekretarz króla Zygmunta I Starego[2].

Był stronnikiem królowej Bony i dzięki jej protekcji był w latach 1532-1538 referendarzem wielkim koronnym. Na tym stanowisku wsławił się udaną rewindykacją do skarbu królewskiego, nielegalnie posiadanych dóbr Radziwiłłów na Podlasiu. W 1535 został biskupem kamienieckim, w 1538 chełmskim, w 1539 objął diecezję poznańską. Jako biskup poznański był zdecydowanym przeciwnikiem szerzącej się wówczas reformacji, dbając przy tym o nienaganne prowadzenie się kapłanów katolickich. Wspierał Akademię Lubrańskiego, fundował liczne stypendia zagraniczne dla niezamożnej młodzieży.

Przypisy

  1. Teresa Zielińska: Poczet polskich rodów arystokratycznych. Warszawa: Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne, 1997, s. 41. ISBN 8302064297.
  2. Andrzej Wyczański, Między kulturą a polityką. Sekretarze Zygmunta Starego 1506-1548, Warszawa 1990, s. 248.

Bibliografia[edytuj]