Zabójczy widok

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Zabójczy widok
A View to a Kill
Zabójczy widok
Gatunek sensacyjny, akcji
Data premiery Stany Zjednoczone 24 maja 1985
Kraj produkcji  Wielka Brytania
 Stany Zjednoczone
Język angielski
Reżyseria John Glen
Scenariusz Richard Maibaum
Michael G. Wilson
Główne role Roger Moore
Christopher Walken
Grace Jones
Tanya Roberts
Desmond Llewelyn
Muzyka John Barry
Zdjęcia Alan Hume
Scenografia Crispian Sallis
Kostiumy Emma Porteus
Montaż Peter Davies
Produkcja Albert R. Broccoli,
Tom Pevsner,
Michael G. Wilson
Wytwórnia Danjaq
Eon Productions
Metro-Goldwyn-Mayer
United Artists
Dystrybucja MGM
Budżet 30 000 000 $
Poprzednik Ośmiorniczka (1983)
Kontynuacja W obliczu śmierci (1987)
Renault 11 użyty w filmie

Zabójczy widok (A View to a Kill) – czternasty oficjalny film o przygodach Jamesa Bonda, wbrew tytułowi nie nawiązujący fabułą do opowiadania W perspektywie mordu (From a View to a Kill) autorstwa Iana Fleminga, zamieszczonego w zbiorze Tylko dla twoich oczu. Po raz siódmy i ostatni w tę rolę wcielił się Roger Moore. Słynny agent brytyjskiego wywiadu ma za przeciwnika niespotykanie inteligentnego Maxa Zorina, owoc modyfikacji genetycznych wprowadzonych za sprawą eksperymentów pseudonaukowych niemieckich narodowych socjalistów. Partnerkę Zorina gra piosenkarka Grace Jones.

Fabuła[edytuj]

Agent MI6 James Bond zostaje wysłany na Syberię,  by odnaleźć ciało agenta 003 i odzyskać mikroprocesor, pochodzący ze Związku Radzieckiego. Po powrocie, Q analizuje mikrochip i dochodzi do wniosku, że ​​jest to kopia chipa zaprojektowanego tak, aby wytrzymać impuls elektromagnetyczny. Został on wykonany przez przedsiębiorstwo Zorin Industries, należące do Maxa Zorina. Bond ma dowiedzieć się, kto odpowiada za przeciek.

W tym celu udaje się na wyścigi konne, by obserwować właściciela firmy, który wystawił swojego konia. Koń Zorina wygrywa wyścig, ale zachowuje się niespokojnie. Sir Godfrey Tibbett, trener koni wyścigowych i agent MI6, uważa, że ​​koń Zorin był pod wpływem narkotyków, chociaż testy okazały się negatywne. Poprzez Tibbetta Bond spotyka się z prywatnym detektywem francuskim Achillem Auberginem, który prowadzi dochodzenie w tej sprawie dla francuskiego klubu dżokejów. Mężczyzna ten informuje, że Zorin organizuje niedługo coroczną aukcję w stadninie koło Paryża. Chwilę później zostaje zamordowany przez współpracownicę Zorina, May Day, która ucieka na spadochronie, zeskakując z wieży Eiffel'a. Bond, wraz z Tibbettem udaje się do stadniny koni Zorina. Spotyka tam pannę Stacey Sutton, której Zorin wypisuje czek na 5 milionów dolarów. Zanim Bond dowiaduje się szczegółów, kobieta odlatuje helikopterem. W stajniach agent 007 znajduje podziemne laboratorium, w którym odkrywa, że zwycięski koń miał wszczepiany mikroprocesor, który kontroluje dopływ naturalnych steroidów.

Zorin w końcu poznaje prawdziwą tożsamość Bonda i postanawia go zabić podczas przejażdżki konnej. Udaje się mu uciec, jednak Tibbett zostaje zabity.

Do Zorina przyjeżdża generał Gogol, generał Związku Radzieckiego. Z rozmowy wynika, że Zorin jest byłym agentem KGB, który nie chce dłużej współpracować.

Bond udaje się do San Francisco, by spotkać się z agentem CIA, Chuckiem Lee, który twierdzi, że Zorin może być efektem eksperymentu genetycznego, przeprowadzonego przez niemieckiego naukowca, Carla Mortnera, który teraz jest jego współpracownikiem. Następnie Bond udaje się do pobliskiej platformy wiertniczej, należącej do Zorina. Spotyka tam agentkę KGB, Polę Iwanową, która nagrywa rozmowy na platformie. Bond kradnie nagranie, z którego wynika, że Zorin planuje operację Główne Uderzenie, które ma związek z Krzemową Doliną. Agent 007 udaje się do Wydziału Ropy i Kopalń, by dowiedzieć się, dlaczego Zorin wtłaczał wodę do rurociągów. Na miejscu spotyka niedawną znajomą, Stacey Sutton. W jej domu ratuje ją przed atakiem zbirów Zorina. W rozmowie wynika, że dostała ona w spadku rodzinną firmę naftową, którą przez podstęp przejął Zorin. Kobiecie udało się zachować udziały w firmie, a Zorin chciał je kupić za 5 mln. Następnego dnia ma miejsce trzęsienie ziemi. Kobieta korzystając z danych Instytutu, widzi, że epicentrum miało miejsce w pobliżu pola naftowego Zorina. Bond mówi jej o swoim odkryciu, że Zorin do szybów pompował wodę morską. Kobieta twierdzi, że to skrajnie niebezpieczne, gdyż znajdują się one w uskoku Haywarda i ich zalanie spowoduje trzęsienie ziemi. Informuje ona przełożonego, by ten powstrzymał Zorina, jednak zostaje zwolniona.

Oboje udają się do ratusza, by poznać lokalizację szybów. Odkrywają opuszczoną kopalnię srebra, niedaleko uskoku San Andreas. Poszukiwania przerywa pojawienie się Zorina, który więzi parę w windzie i podpala budynek. Po ucieczce z budynku, James i Stacey udają się do kopalni, która wcale nie jest opuszczona. W budynku odkrywają plany Zorina. Przepompował on wodę morską do uskoku Haywarda i zamierza wysadzić tunele pod jeziorami, prowadzącymi do uskoku San Andreas, aby go zalać. Dodatkowo chce on wysadzić główną warstwę geologiczną, która zabiegłaby jednoczesnemu przemieszczeniu się uskoków. Jego działania doprowadziłyby do zalania Krzemowej Doliny.

Para zostaje odkryta przez ludzi Zorina i ucieka tunelami, goniona przez May Day. Jednocześnie Zorin wysadza dno jeziora, zalewając całą kopalnię. May Day widząc, że została zdradzona przez Zorina, pomaga Bondowi w wywiezieniu detonatora, mającego odpalić ładunki, niszczące warstwę geologiczną. W akcie zemsty za pokrzyżowanie planów, Stacey zostaje uprowadzona do sterowca Zorina. W ostatniej chwili Bondowi udaje się do niego dostać. Trzymając się liny, udaje się mu przywiązać sterowiec do rusztowania mostu Golden Gate. W wyniku szarpaniny Zorin spada z mostu, a sterowiec zostaje zniszczony. Historia kończy się odznaczeniem Bonda orderem Lenina. 

Miejsca akcji[edytuj]

Obsada[edytuj]

oraz debiutujący w epizodzie Dolph Lundgren jako Venz, oficer KGB.

Nagrody[edytuj]

  • Akademia Science Fiction, Fantasy i Horroru nominowała ten film w dwóch kategoriach w 1986 roku.
    • nominacja Saturn Najlepszy film science fiction
    • Najlepsza aktorka drugoplanowa Grace Jones
  • Fundacja Nagrody 'Złota Malina' (GRAF) nominowała ten film w jednej kategorii w 1986 roku.

Uwagi

Linki zewnętrzne[edytuj]