Ę

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ę ę

Ę jest ósmą literą alfabetu polskiego. Oznacza samogłoskę nosową.

Litera E z ogonkiem była używana w języku łacińskim od XII wieku (jako "E caudata", ale dla oznaczania æ). Występuje w niektórych staro-saskich grupach wokalnych np. vęl (viel), gęven (geben), Mękel(e)nborg, również w północno germańskim języku älvdalskim będącym dialektem języka szwedzkiego zapisywanego alfabetem runicznym. Obecnie także jest używana w języku litewskim i w fonetycznych zapisach z kilku języków autochtonicznych Ameryki, takich jak język nawaho i język apacze zachodniego.

(audio)

Litera Ę

Wymowa litery Ę

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]