Święty Florian

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Święty Florian
Florian z Lauriacum
męczennik
Saint Florian.jpg
Data urodzenia ok. 250
dawn. Ceti
(obecnie Zeiselmauer, Dolna Austria)
Data śmierci 4 maja 304
rz. Enns w Lauriacum (Lorch)
Kościół/
wyznanie
rzymskokatolicki
Wspomnienie 4 maja
Atrybuty strój rzymskiego oficera, naczynie z wodą do gaszenia ognia
Patron Królestwa Polskiego, strażaków, hutników, kominiarzy, garncarzy i piekarzy, oraz Górnej Austrii, Linz i Chorzowa
Galeria ilustracji w Wikimedia Commons Galeria ilustracji w Wikimedia Commons

Święty Florian, właśc. Florian z Lauriacum (ur. 2. połowa III wieku w Ceti, zm. 304) – męczennik i święty katolicki.

Życie[edytuj | edytuj kod]

Urodził się ok. 250 roku w Zeiselmauer (dawn.Ceti, Dolna Austria). Jego życie przypadło na okres prześladowań chrześcijan. W młodym wieku został powołany do armii cesarza rzymskiegoDioklecjana (284-305). W roku 304 ujął się za prześladowanymi legionistami chrześcijańskimi, za co został skazany na karę śmierci. 4 maja 304 poniósł śmierć męczeńską w nurtach rzeki Enns (Anizy), na terenie dzisiejszej Górnej Austrii, w miejscowości Lauriacum (obecnie Lorch).

Ciało Floriana odnalazła wdowa Waleria. Nad jego grobem z czasem wybudowano kościół i klasztor ojców Benedyktynów, a później klasztor Kanoników laterańskich wg reguły św. Augustyna. W roku 1184 Idzi, biskup Modeny, na prośbę księcia Kazimierza Sprawiedliwego, sprowadził relikwie św. Floriana do Krakowa.

Legendy[edytuj | edytuj kod]

Przypisywano mu obok funkcji wojskowych dowodzenie oddziałem gaśniczym. Według legendy, ocalił płonącą wioskę jednym wiadrem wody[1].

Figura św. Floriana w kościele świętych Janów w Wilnie

Relikwie[edytuj | edytuj kod]

Na krakowskim Kleparzu stoi kościół pw. św. Floriana, fundacji biskupa krakowskiego Gedki – w miejscu, gdzie według legendy zatrzymały się konie wiozące relikwie świętego na Wawel. Konie tak długo nie chciały ruszyć z miejsca, aż zdecydowano o wybudowaniu świątyni.

Obecnie[od kiedy?] relikwie Świętego Floriana znajdują się na Wawelu, w Bazylice św. Floriana w Krakowie i w Chorzowie, a od 9 listopada 2014 roku również w Kolbuszowej.

Patronat[edytuj | edytuj kod]

Detal figury św. Floriana na rynku w Cieszynie.

Święty Florian został w 1436 r. przez biskupa krakowskiego kard. Zbigniewa Oleśnickiego ustanowiony jednym z czterech głównych patronów Królestwa Polskiego[2].

Św. Florian jest patronem wykonawców zawodów wiążących się z ogniem: strażaków, hutników, kominiarzy, garncarzy, piekarzy. Jest również patronem Górnej Austrii obok św. Leopolda oraz Linz, gdzie rozwinięty jest przemysł hutniczy.

19 października 1993 r. Kongregacja do spraw kultu Bożego przy stolicy Apostolskiej nadała miastu Chorzów patrona św. Floriana, gdzie otaczany jest szczególnym kultem.

Ikonografia[edytuj | edytuj kod]

Figura Św. Floriana na rozdrożu, przy drodze wojewódzkiej 813 w pobliżu Komarówki Podlaskiej

W ikonografii przedstawiany jest najczęściej w stroju rzymskiego oficera, z naczyniem z wodą do gaszenia ognia, lub wprost gaszącego pożar. Czasami jako książę. Bywa, że w ręku trzyma chorągiew.

Jego atrybutami są: kamień młyński u szyi, kolczuga, krzyż, czerwony i biały krzyż, miecz, palma męczeńska, płonący dom, orzeł, tarcza, zbroja.

Dzień obchodów[edytuj | edytuj kod]

Jego wspomnienie liturgiczne w Kościele katolickim obchodzone jest 4 maja. W polskim Kościele ma rangę wspomnienia obowiązkowego.

Krzyż św. Floriana[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Zobacz też kategorię: Świątynie pod wezwaniem św. Floriana.

Przypisy

  1. International Firefighters' Day. - Międzynarodowy Dzień Strażaka w „Wydarzeniach z Liverpool” [2010-05-04] (ang.)
  2. Ks. Arkadiusz Nocoń: Dzieje ustanowienia św. Jacka Głównym Patronem Polski. Śląskie Studia Historyczno-Teologiczne 2007, t. 40, z. 1, s. 97–113.. [dostęp 2013-03-22].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]