11 Dywizja Kawalerii Pancernej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
11 Dywizja Kawalerii Pancernej
Odznaka rozpoznawcza 11DKPanc.jpg
Odznaka rozpoznawcza 11 DKPanc
Historia
Państwo  Polska
Sformowanie 1945
Nazwa wyróżniająca Lubuska
Patron Król Jan III Sobieski
Tradycje
Święto 12 września
Rodowód 11 Dywizja Piechoty
Dowódcy
Pierwszy gen. bryg. Adam Rębacz
Obecny gen. dyw. Jarosław Mika
Działania zbrojne
Stabilizacja Iraku
Wojna w Afganistanie
Organizacja
Numer JW 1588
Dyslokacja Żagań
Podległość Dowództwo Generalne Rodzajów Sił Zbrojnych[1]
Rodzaj wojsk Wojska pancerne
Rodzaj sił zbrojnych Wojska Lądowe
Jan III Sobieski – patron 11 DKPanc
Żołnierze 11 DKPanc podczas przemarszu ulicami Słubic (11.11.2008)
budynek sztabu dywizji

11 Lubuska Dywizja Kawalerii Pancernej im. Króla Jana III Sobieskiego (11 DKPanc) – pancerny związek taktyczny Wojska Polskiego, którego dowództwo stacjonuje w Żaganiu.

Historia dywizji[edytuj | edytuj kod]

11 Lubuska Dywizja Kawalerii Pancernej wywodzi się w prostej linii od sformowanej w marcu i kwietniu 1945, w rejonie Łodzi 11 Dywizji Piechoty.

W marcu 1949 na bazie 11 Dywizji Piechoty, 6 Pułku Czołgów i 25 Pułku Artylerii Pancernej sformowana została 11 Zmotoryzowana Dywizja Piechoty. Dywizja weszła w skład 2 Korpusu Pancernego.

W 1950 dywizja przeformowana została w 11 Dywizję Zmechanizowaną.

4 września 1956 ukazał się rozkaz Ministra Obrony narodowej o rozformowaniu 2 KPanc. i podporządkowaniu 11 DZ dowódcy Śląskiego Okręgu Wojskowego. Latem 1957 przeprowadzona została reorganizacja dywizji, a w kwietniu 1963 przeformowano ją w 11 Dywizję Pancerną.

W 1990 dywizja przeformowana została w 11 Dywizję Zmechanizowaną. We wrześniu 1991 dywizja utraciła nazwę wyróżniającą "Drezdeńska".

13 lipca 1992 dywizja otrzymała nową nazwę wyróżniającą "Kawalerii Pancernej" oraz przyjęła dziedzictwo tradycji następujących wielkich jednostek pancernych:

10 Brygada Kawalerii 1937-1939,
10 Brygada Kawalerii Pancernej 1939–1942,
1 Dywizja Pancerna 1942-1947.

W tym czasie jej pełna nazwa brzmiała – 11 Dywizja Zmechanizowana Kawalerii Pancernej im. Jana III Sobieskiego.

11 września 1992 z nazwy dywizji wykreślono wyraz "Zmechanizowana" oraz dodano wyraz "Króla". Od tego dnia pełna nazwa dywizji brzmiała – 11 Dywizja Kawalerii Pancernej im. Króla Jana III Sobieskiego.

1 grudnia 1992 16 Batalion Saperów w Żarach przemianowany został na 11 Batalion Saperów. 5 października 2001 dywizja została podporządkowana dowódcy 2 Korpusu Zmechanizowanego, a 25 marca 2004 dowódcy Wojsk Lądowych.

1 września 2003 dywizja otrzymała kolejną nazwę wyróżniającą "Lubuska". Po rozformowaniu 4 DZ i 5 DZ pozostała jedynym związkiem taktycznym Wojsk Lądowych stacjonującym na terenie woj. lubuskiego (w Skwierzynie stacjonuje 61 Skwierzyńska Brygada Rakietowa Obrony Powietrznej).

W 2006 ze struktury dywizji wyłączono 4 Zielonogórski Pułk Przeciwlotniczy w m. Czerwieńsk. W jego miejsce dowódcy 11 DKPanc. podporządkowano 69 Pułk Przeciwlotniczy z Leszna.

Z dniem 30 czerwca 2007 rozformowano stacjonującą w garnizonie Wędrzyn 15 Wielkopolską Brygadę Kawalerii Pancernej im. gen. broni Władysława Andersa.

W grudniu 2010 r. Rada Powiatu Zgorzeleckiego nadała jednostce Odznakę honorową "Zasłużony dla Powiatu Zgorzeleckiego"[2][3]

Święto dywizji obchodzone jest 12 września.

Struktura organizacyjna dywizji (stan na dzień 1 grudnia 2007)[edytuj | edytuj kod]

Struktura organizacyjna dywizji (stan na dzień 1 stycznia 2011)[edytuj | edytuj kod]

Z dniem 1 stycznia 2011 dotychczasowy Klub Garnizonowy w Żaganiu został wyłączony z podporządkowania dowódcy Śląskiego Okręgu Wojskowego i włączony do etatu Dowództwa 11 DKPanc, jako Klub Dywizyjny w Żaganiu.

28 kwietnia 2011 w Krośnie Odrzańskim dowódca 11 DKPanc, gen. dyw. Mirosław Różański przekazał, a pełniący obowiązki dowódcy 17 BZ, płk Tomasz Domański przyjął w podporządkowanie 5 bsap.

28 czerwca 2011 w Żaganiu dowódca 11 DKPanc, gen. dyw. Mirosław Różański przekazał, a komendant 4 Regionalnej Bazy Logistycznej we Wrocławiu, płk Marian Sękowski przyjął w podporządkowanie pododdziały logistyczne dywizji: 4 bzaop i 11 brem.

Struktura organizacyjna dywizji (stan na dzień 1 lipca 2011)[edytuj | edytuj kod]

5 grudnia 2011 w Toruniu, w czasie centralnych uroczystości Święta Wojsk Rakietowych i Artylerii, dowódca 11 DKPanc, gen. bryg. Janusz Adamczak przekazał, a dowódca Wojsk Lądowych, gen. broni Zbigniew Głowienka przyjął w bezpośrednie podporządkowanie 5 Lubuski Pułk Artylerii. Zmiana podporządkowania 5 pa weszła w życie z dniem 1 stycznia 2012[4].

15 grudnia 2011 w Czerwieńsku dowódca 11 DKPanc, gen. bryg. Janusz Adamczak przekazał, a zastępca szefa szkolenia Wojsk Lądowych, gen. bryg. Grzegorz Duda przyjął w podporządkowanie dowódcy Wojsk Lądowych 4 Zielonogórski Pułk Przeciwlotniczy. Tego samego dnia w Lesznie odbyła się ceremonia pożegnania sztandaru 69 Leszczyńskiego Pułku Przeciwlotniczego, który został rozformowany do 31 grudnia 2011[5].

Struktura organizacyjna dywizji (stan na dzień 1 stycznia 2012)[edytuj | edytuj kod]

17 października 2013 roku w Komendzie Ośrodka Szkolenia Poligonowego Wojsk Lądowych Orzysz w Bemowie Piskim, w trakcie odprawy rozliczeniowo-zadaniowej z kierowniczą kadrą Wojsk Lądowych generał broni Zbigniew Głowienka przekazał w podporządkowanie dowódcy 11 Lubuskiej Dywizji Kawalerii Pancernej: 4 Zielonogórski Pułk Przeciwlotniczy pod dowództwem pułkownika Mirosława Szweda i 23 Śląski Pułk Artylerii pod dowództwem pułkownika dyplomowanego Andrzeja Lorenca[6].

Struktura organizacyjna dywizji (stan na dzień 18 października 2013)[edytuj | edytuj kod]

Wykaz jednostek 11 Dywizji w latach 1944-2007[edytuj | edytuj kod]

Odznaka pamiątkowa[edytuj | edytuj kod]

Odznaka o kształcie koła zębatego, z którego do góry wznosi się skrzydło husarskie, a w dole podstawa stylizowanej liczby 11. Na białym pierścieniu koła napis WIEDEN 1683 – JAN III SOBIESKI. Na koło zębate i liczbę 11 nałożono odznakę l Dywizji Pancernej gen. Stanisława Maczka w postaci czarnego skrzydła husarskiego oraz złotego hełmu umieszczonego w okrągłej tarczy z tłem lakierowanym na pomarańczowo. Pierścień zębaty odznaki, obrysy skrzydła husarskiego i napisy w kolorze klasy odznaki.

Odznaka o wymiarach 49x29 mm, zaprojektowana przez Zygmunta Sadowskiego, wykonana została w pracowni grawerskiej Ryszarda Welgryna w Częstochowie. Pierwsze odznaki wręczono 11 stycznia 1990.

Dowódcy 11 Dywizji[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Wiesław Chłopek, 11 Lubuska Dywizja Kawalerii Pancernej im. Króla Jana III Sobieskiego. Zarys dziejów, Wydawnictwo "Chroma", Żary 2005, wyd. I, ISBN 83-922412-3-1
  • Zdzisław Sawicki: Mundur i odznaki Wojska Polskiego. Czas przemian. Warszawa: "Bellona", 1997.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]