Skwierzyna
| Skwierzyna | |||||
Panorama Skwierzyny |
|||||
|
|||||
| Państwo | |||||
| Województwo | lubuskie | ||||
| Powiat | międzyrzecki | ||||
| Gmina | Skwierzyna gmina miejsko-wiejska |
||||
| Założono | XII w. | ||||
| Prawa miejskie | przed 1296 | ||||
| Burmistrz | Tomasz Watros | ||||
| Powierzchnia | 35,89 km² | ||||
| Ludność (2010) • liczba • gęstość |
10 098 281,4 os./km² |
||||
| Strefa numeracyjna |
(+48) 95 | ||||
| Kod pocztowy | 66-440 | ||||
| Tablice rejestracyjne | FMI | ||||
| Na mapach: | |||||
| TERC (TERYT) |
4081003054 | ||||
|
Urząd miejski
ul. Rynek 166-440 Skwierzyna |
|||||
| Strona internetowa | |||||
Skwierzyna (niem. Schwerin an der Warthe) – miasto w zachodniej Polsce, w woj. lubuskim, w powiecie międzyrzeckim, siedziba gminy miejsko-wiejskiej Skwierzyna. Miasto jest położone na pograniczu Pojezierza Wielkopolskiego i Pradoliny Toruńsko-Eberswaldzkiej, przy ujściu rzeki Obry do Warty.
Według danych z 31 grudnia 2010 r. miasto miało 10 098 mieszkańców[1].
[edytuj] Położenie
Skwierzyna osadzona w dolinie Warty znajduje się w obrębie Kotliny Gorzowskiej, natomiast południowa część Skwierzyny leży już w północno-zachodnim krańcu Pojezierza Poznańskiego[2]. Położone przy ujściu rzeki Obry do Warty.
Według danych z 1 stycznia 2010 r. powierzchnia miasta wynosiła 35,89 km²[3].
Obszary wiejskie gminy Skwierzyna rozciągają się na północ od miasta. Natomiast od południa i od południowego zachodu miasto graniczy z gminą Bledzew, a od wschodu graniczy z gminą Przytoczna.
Skwierzyna historycznie i kulturowo leży w Wielkopolsce. Od XIV wieku do 1793 r. miasto znajdowało się w województwie poznańskim. W latach 1848–1919 leżało w Prowincji Poznańskiej, potem do 1938 r. w Marchii Granicznej Poznańsko-Zachodniopruskiej. W latach 1950–1975 miasto administracyjnie należało do województwa zielonogórskiego. W latach 1975–1998 należało już do woj. gorzowskiego.
[edytuj] Historia
Kalendarium:
- Ok. XII wieku – rozwinięcie się miasta z osady targowej
- przed 1296 – lokacja Skwierzyny na prawie niemieckim – być może przez księcia wielkopolskiego Przemysła II lub margrabiów brandenburskich[4]
- 1300-1319 – przynależność Skwierzyny do księstwa głogowskiego
- 1319-1326 – zagarnięcie miasta przez Brandenburgię
- 1326 – przywrócenie Skwierzyny do granic państwa polskiego przez Władysława Łokietka
- 1400 – na skutek pożaru całkowite zniszczenie miasta i utrata praw miejskich nadanych przez Przemysła II
- 1406 – wznowienie dokumentu lokacyjnego na prawie magdeburskim i przywilejów dla miasta przez Władysława Jagiełłę
- 1466 – sprzedanie Skwierzyny za długi przez Kazimierza Jagiellończyka
- 1509 – dostanie się miasta we władanie rodu Górków
- 1530 – uzyskanie przez miasto barw i herbu
- 1543 – nadanie Skwierzynie statusu miasta królewskiego
- 1793 – przejście miasta pod władanie Prusaków na skutek II rozbioru Polski
- 1821 – dotkliwe zniszczenia na skutek pożaru miasta
- 1871 – władanie miastem przez Rzeszę Niemiecką
- 1937-1938 – powstanie koszar wojskowych na terenie miasta
- 1945 – powrót Skwierzyny do granic Polski; wysiedlenie niemieckiej ludności do Niemiec
[edytuj] Architektura
[edytuj] Zabytki
Lista zabytków nieruchomych chronionych prawem w Skwierzynie[5]:
- kościół św. Mikołaja – trójnawowa świątynia halowa w stylu późnogotyckim, wybudowany w XV wieku, gruntownie przebudowana w latach 1861-1863. W kościele znajduje się m.in. obraz Matki Boskiej Klewańskiej.
- układ urbanistyczny,
- cmentarz żydowski z początku XIX wieku (ul. Mickiewicza),
- dom nr 25 przy Rynku wybudowany w XVIII wieku,
- spichrz szachulcowy z początku XIX wieku (ul. B.Prusa),
[edytuj] Obraz Matki Boskiej Klewańskiej
Obraz z Klewania na Wołyniu od XVII wieku słynął z cudów, co zostało nawet protokolarnie potwierdzone przez notariusza apostolskiego Baptista de Rubeis. W 1945 roku, kiedy jasne stało się, iż polscy mieszkańcy Klewania zostaną wywiezieni na zachód przez Armię Czerwoną, jedna z mieszkanek, Stanisława Basaj wywiozła obraz ze sobą. 6 czerwca 1945 roku cudowny obraz znalazł się w Skwierzynie. Do 1950 roku ukrywano płótno na plebanii św. Mikołaja, a w 1951 roku umieszczono je w prowizorycznym ołtarzu w kaplicy pod chórem. W 1968 roku znalazł się w głównym ołtarzu, a uroczystej intronizacji dokonano 23 maja 1992 roku.
Wraz z mieszkańcami Klewania w Skwierzynie znalazła się też ręcznej roboty srebrna trumienka z XVII wieku zawierająca relikwie św. Bonifacego Męczennika. Jednak wkrótce potem kuria biskupia rozkazała przenieść ją do Gorzowa.
[edytuj] Kamienice przy ulicy Marszałka Piłsudskiego
Ulica Piłsudskiego nazywana jest potocznie „deptakiem”. Większość budynków znajdujących się przy niej datowanych jest na lata 20./30. XIX wieku. Większość poprzednich zabudowań spłonęła w pożarze miasta z 1821 roku. Ogień strawił wówczas południowe i wschodnie dzielnice miasta.
Ulica ta zmieniała bardzo często nazwy: XVIII w. – Richtstrasse, XIX-I poł. XX w. – Poststrasse, lata 30 i 40 XX w. – Adolf Hitlerstrasse, od 1945 r. – Marszałka Stalina, od 1948 r. – Obrońców Stalingradu, od 1956 r. – Marszałka Żymierskiego (nieoficjalnie), od 1992 r. – Marszałka Piłsudskiego.
W latach 70. XIX wieku wraz z Rynkiem, dzisiejsza ulica Piłsudskiego oświetlona była jako jedyna w mieście przez lampy naftowe osadzone na ścianach kamienic przy pomocy żelaznych ramion. 1907 r. przyniósł oświetlenie elektryczne i chodniki (za burmistrza Hugo Scholza).
[edytuj] Ratusz
Ratusz skwierzyński, mieszczący się pod adresem Rynek 1, pochodzi z pierwszych lat XIX wieku. Budynek pochodzący z XVI wieku spłonął w wielkim pożarze, który strawił większą część miasta (miał on wybuchnąć w dniu św. Mateusza). Budynek szybko odbudowano, jednak 80 lat później przeprowadzono prace modernizacyjne polegające na pokryciu go nowym dachem i odmalowaniu. Jednak 72 lata później ratusz został rozebrany, a na jego miejscu wybudowano nowy budynek, który został oddany do użytku 15 października 1841 roku.
Przypuszcza się, że ratusz zaprojektował jeden z najsłynniejszych architektów niemieckich, zamieszkały w Berlinie, Friedrich August Stüler[6][7].
Budynek ratusza jest neorenesansowy. Od 1888 był on siedzibą powiatu skwierzyńskiego, urzędu stanu cywilnego, sądu okręgowego, komisarza policji, urzędu celnego i nadleśnictwa królewskiego. Po wkroczeniu do miasta Rosjan w 1945 roku, żołnierze urządzili w nim magazyn, toteż ratusz uniknął płomieni. Od 1975 roku stał się siedzibą Urzędu Miasta i Gminy, a od 1990 – miejscem urzędowania burmistrza.
Wewnątrz zachowało się tylko kilka zabytkowych sztuk mebli: kredens, zegar, biurko, biblioteczka. Są to elementy w stylu klasycystycznym, pochodzące z lat 30. XIX wieku.
[edytuj] Kościół Świętego Zbawiciela
Jest to dawny zbór protestancki, zbudowany w latach 1847-1854. Przedtem funkcjonowała niewielka świątynia protestancka wybudowana z drewna w XVII wieku, nieposiadająca wieży, tynku, wyposażona tylko w niewielkie okna. Znajdowała się ona przy dzisiejszej ulicy Jagiełły. Nowy kościół zbudowano w stylu neoromańskim. Służył on ewangelikom do II wojny światowej, potem nadano mu nazwę Świętego Krzyża i służył żołnierzom skwierzyńskiego garnizonu. W 1958 roku zlikwidowano parafię wojskową, a kościół otrzymał wezwanie Świętego Zbawiciela.
Lata 1952 i 1966 to daty gruntownych prac remontowych w kościele, a 1982 rok to umieszczenie w świątyni obrazu Matki Boskiej Częstochowskiej, namalowanego przez Ludwika Konarzewskiego – juniora z Istebnej.
[edytuj] Budynek Cechu Rzemiosł
Znajduje się przy ulicy Rynek 6, w bezpośrednim sąsiedztwie ratusza. Kamienica została zbudowana w 1856 roku, ufundował ją bogaty kupiec niemiecki, który jednak w 1910 roku sprzedał budynek zegarmistrzowi. Później kupił ją piekarz, który założył w budynku piekarnię i sklep. W latach 1945-1979 mieściła się tam Powszechna Spółdzielnia Spożywców "Społem". Od 1980 znajduje się tam biuro Cechu Rzemiosł, a w 2001 odnowiono elewację kamienicy.
[edytuj] Budynek Poczty
Znajduje się przy ulicy 2 Lutego. Zbudowano go w 1888 roku, za burmistrza Hugo Müllera. Jak przystało na niemieckie budynki użyteczności publicznej, wybudowany jest w stylu neogotyckim. W 1945 roku w budynku miał miejsce wewnętrzny pożar, dlatego siedzibę poczty przeniesiono do sąsiedniej kamienicy. Urząd pocztowy powrócił do swej dawnej siedziby w 1950 roku.
[edytuj] Kirkut
Jest jednym z największych kirkutów w województwie lubuskim, a znajdujące się tam nagrobki (macewy) stanowią jedne z najcenniejszych zabytków Skwierzyny. Cmentarz zajmuje powierzchnię ok. 2,23 ha, znajduje się na nim 247 macew. Najstarsze zachowane nagrobki pochodzą z początków XVIII w., choć cmentarz istniał prawdopodobnie od XV w. Cmentarz funkcjonował do lat 30. XX w. i jako jeden z nielicznych nie został zdewastowany w czasie II wojny światowej. Dopiero w latach 70. miejscowe władze zaczęły „porządkowanie” terenu cmentarza, które miało doprowadzić do jego całkowitej likwidacji. Próby renowacji cmentarza podjęto w 1992 r., nie było jednak wtedy na to środków. Dopiero wsparcie kilku instytucji charytatywnych umożliwiło odbudowanie cmentarza, w 2002 r. Już rok później cmentarz został ponownie zdewastowany przez nieznanych sprawców, a na jego powtórną renowację brakuje pieniędzy.
[edytuj] Spichlerz szachulcowy
Trójkondygnacyjny budynek znajduje się przy ulicy B. Prusa. Niewiele wiadomo o jego budowniczych, jako że budowle gospodarcze nie posiadały rozbudowanej dokumentacji. Najprawdopodobniej został wzniesiony w XVIII wieku w celu magazynowania zboża niedaleko portu na Warcie.[potrzebne źródło]
[edytuj] Budynek Nadleśnictwa
Znajduje się przy ulicy 2 Lutego. Zbudowany najprawdopodobniej na przełomie XIX i XX wieku. Budowniczowie i projektanci są do dzisiaj nieznani. Przed nim znajduje się niewielki ogród dendrologiczny, będący jednocześnie początkiem tzw. Szlaku Bobrów na Obrze.
[edytuj] Dom Pomocy Społecznej
Umiejscowiony przy ulicy Batorego 15. Zbudowany pod koniec XIX wieku, pierwotnie znajdował się poza granicami miasta. Nieopodal mieściła się ewangelicka szkoła powszechna (powstała w 1896 roku), być może w dzisiejszym Domu Pomocy Społecznej zamieszkiwał jej dyrektor. Po 1945 roku była to przychodnia, a później żłobek. Od 1995 roku znajduje się w nim Dom Pomocy Społecznej, a od 1998 także „Uniwersytet III Wieku”.
[edytuj] Willa przy ul. 2 Lutego
Budynek ten to willa fabrykanta, zbudowana prawdopodobnie w 1910 roku przez Augusta Klemmanna. Był on mistrzem murarskim i ciesielskim, którego stać było na wybudowanie kamienicy w stylu modernistycznym ze stylowymi zapożyczeniami. W sąsiedztwie znajdował się tartak, będący także własnością Klemmanna, stąd willa pełniła funkcje i mieszkalne i administracyjne. Po wojnie mieściła komitet partyjny i milicję, a potem przychodnię.
[edytuj] „Dom nad Rzeką”
Znajduje się przy ulicy Mostowej, jak sama nazwa wskazuje, zaraz przy moście na Warcie. Najprawdopodobniej powstał w latach 20. lub 30. XX wieku i służył mieszkańcom Skwierzyny jako obiekt rozrywkowy nazywany Strandschlossen. Znajdowały się tam hotel, restauracja, kawiarnia.
Po wojnie przejęły go Skwierzyńskie Fabryki Mebli i odtąd nazywano go „Drzewiarzem”. Od 1981 roku funkcjonowało tam przyzakładowe przedszkole. W 1997 odkupił budynek od władz miasta miejscowy biznesmen Kazimierz Witek, który przywrócił mu funkcje hotelowo-rekreacyjne. Założył tam hotel-restaurację „Dom nad Rzeką”.
W historii miasta wybuchały pożary, które niszczyły zabudowania. Dzisiejszy kształt wielu zabudowań jest modyfikacją pierwotnej architektury.
[edytuj] Komunikacja
W mieście zbiegają się szlaki komunikacyjne droga krajowa nr 24 relacji Rudnica – Pniewy oraz droga krajowa nr 3 (S3, międzynarodowa E-65) relacji Jakuszyce – Świnoujście. Skwierzyna posiada połączenie kolejowe, na którym poruszają się szynobusy relacji Zielona Góra – Zbąszynek – Gorzów Wielkopolski.
[edytuj] Edukacja[8]
- Szkoły podstawowe:
- Szkoła podstawowa z oddziałami integracyjnymi im. Kornela Makuszyńskiego;
- Szkoła podstawowa w Murzynowie;
- Gimnazjum im. Władysława Jagiełły;
- Szkoły średnie:
- Liceum Ogólnokształcące im. Ireny Sendler;
- Zespół Szkół Technicznych im. Stanisława Lema;
- Kształcenie zawodowe:
- Centrum Kształcenia Praktycznego;
- Przedszkola:
- Przedszkole integracyjne "Gromadka Misia Uszatka";
- Przedszkole wojskowe nr 84.
[edytuj] Kultura
W mieście, jak i sąsiednich miejscowościach należących do gminy, odbywają się corocznie imprezy, które są istotnym wydarzeniem w życiu mieszkańców
Lista wydarzeń kulturalnych odbywających się cyklicznie w Skwierzynie:
- Uroczyste Obchody Święta Konstytucji 3 maja;
- Noc Świętojańska – noc z 23/24 czerwca, połączona z zabawą taneczną i pokazem fajerwerków;
- Obchody Dni Skwierzyny – organizowane od 1995 roku, odbywają się w czerwcu dla upamiętnienia uzyskania praw miejskich, połączone z szeregiem imprez kulturowych, sportowych i towarzyskich;
- Gminne Dożynki – impreza, która rozpoczyna się w sierpniu;
- Święto Podgrzybka – odbywające się jesienią, najczęściej w październiku, jako ukoronowanie pomyślnych zbiorów grzybiarzy;
- Uroczyste Obchody Odzyskania Niepodległości;
- Przybycie Repatriantów do Skwierzyny[potrzebne źródło];
- Rocznica sformowania Jednostki Wojskowej[potrzebne źródło];
[edytuj] Wspólnoty religijne
W mieście istnieją dwie parafie rzymskokatolickie: parafia św. Mikołaja Biskupa oraz parafia wojskowa Matki Odkupiciela. Ponadto Skwierzyna jest siedzibą Parafii Greckokatolickiej św. Włodzimierza i Olgi.
[edytuj] Sport
Od 1946 roku w Skwierzynie funkcjonuje klub piłkarski SKS Pogoń Skwierzyna. Klub obecnie rozgrywa mecze na Stadionie Miejskim[9].
[edytuj] Turystyka
[edytuj] Szlaki rowerowe[10]
- trasa: Skwierzyna Rynek – Skwierzyna Gaj – Jezierce – Lipki Wielkie;
- trasa: Drezdenko – Lubiatów – Wiejce – Krobielewko – Skrzynica – Nowy Dwór – Świniary – Skwierzyna Gaj – Skwierzyna – Krasne Dłusko – Przytoczna – Rokitno – Lubikowo – Stołuń – Szarcz (na terenie Gminy Skwierzyna długość szlaku wynosi - 34,6 km);
30,2 km ponadregionalny Warcin – Zamyślin
24,8 km euroregionalny Santok – Chełmsko
- trasa: Osetnica – Warcin – Murzynowo – Kijewice – Skwierzyna Gaj – Skwierzyna Rynek – Mała Skwierzynka – Chełmsko;
6 km międzygminny Skwierzyna Dworzec PKP – Lisia Góra (Gmina Bledzew);
14,3 km międzygminny Skwierzyna – Kolonia Brzozowiec
- trasa: Skwierzyna Rynek – Rakowo – Kolonia Brzozowiec.
[edytuj] Szlaki piesze[11]
- trasa przechodzi przez Stary Dworek – Leśniczówkę, biegnie wzdłuż Obry, obok ruin bunkrów z czasów II wojny światowej i ciągu stawów hodowlanych, i od strony północnej dociera do Bledzewa.
[edytuj] Szlaki wodne[12]
- Lubuski Szlak Wodny: Sława Wielkopolska – Santok – dł. 220 km (10 dni)
- Trasa:
- Spływ Wartą – dł. ok. 137 km
- Międzychód – Skwierzyna – Santok – Gorzów Wlkp. – Kostrzyn nad Odrą;
- Spływ Obrą
[edytuj] Miasta partnerskie[13]
- Bernau bei Berlin
– od roku 1979 Skwierzyna jest związana umową o partnerskiej współpracy; odnowienie umowy nastąpiło w roku 1996. Celem współpracy jest wymiana doświadczeń w sferze kulturalnej, turystycznej i sportowej. - Briańsk
– w roku 1999 zawarto akt partnerski i porozumienie o współpracy regionalnej. Strony zobowiązały się do współpracy ekonomicznej kulturalnej, sportowej i turystycznej. - Międzychód

- Klewań

[edytuj] Osoby pochodzące ze Skwierzyny
- Eliza Białkowska – gimnastyczka artystyczna, olimpijka z Seulu 1988 i Barcelony 1992,
- Eliakim ha-Kohen Schwerin Götz – naczelny rabin Węgier w latach 1827-1845,
- Johann Christian Metzig – wybitny niemiecki lekarz, jeden z „ojców” medycyny i higieny wojskowej,
- Johann Gottfried Piefke – niemiecki kompozytor, twórca marszy wojskowych, m.in. Preußens Gloria,
- Ryszard Tylewski – kajakarz, wielokrotny mistrz Polski, uczestnik igrzysk olimpijskich w Montrealu (1976),
- Łukasz Adamski – piłkarz, gracz m.in. Clube Atletico Paranaense de Curitiba, Polonii Warszawa, Ruchu Chorzów,
- Sebastian Świderski – siatkarz, wielokrotny reprezentant Polski,
Przypisy
- ↑ Ludność. Stan i struktura w przekroju terytorialnym (Stan w dniu 31 XII 2010 r.). Warszawa: Główny Urząd Statystyczny, 2011-06-10. ISSN 1734-6118.
- ↑ Jerzy Kondracki, Andrzej Richling: Atlas Rzeczypospolitej Polskiej. Warszawa: Centralny Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej, 1994.
- ↑ Powierzchnia i ludność w przekroju terytorialnym w 2010 r.. Warszawa: Główny Urząd Statystyczny, 2010-08-20. ISSN 1505-5507.
- ↑ Zbyszko Górczak: Najstarsze lokacje miejskie w Wielkopolsce (do 1314 r.), Poznań 2002, s. 109.
- ↑ Narodowy Instytut Dziedzictwa: Rejestr zabytków nieruchomych - województwo lubuskie (pol.). 2010-06-30.
- ↑ Barbara Bielinis-Kopeć: Charakterystyka zabytków architektury województwa lubuskiego (pol.). [dostęp 2012-01-27].
- ↑ Monika Pawłowska: Pałac w Wierzbiczanach. Przykład neorenesansowego założenia pałacowo-parkowego na terenie Kujaw (pol.). [dostęp 2012-01-27].
- ↑ Oświata w Skwierzynie (pol.). [dostęp 2012-01-26].
- ↑ 90minut.pl: Skwierzyński Klub Sportowy Pogoń Skwierzyna (pol.). [dostęp 1 września 2011].
- ↑ Szlaki rowerowe (pol.). [dostęp 2012-01-09].
- ↑ Szlaki piesze (pol.). [dostęp 2012-01-09].
- ↑ Szlaki wodne (pol.). [dostęp 2012-01-09].
- ↑ Miasta Partnerskie (pol.). W: http://skwierzyna.pl [on-line]. [dostęp 2012-01-24].
[edytuj] Zobacz też
[edytuj] Linki zewnętrzne
- Skwirzyna w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, Tom X (Rukszenice – Sochaczew) z 1889 r.
- Oficjalna strona Miasta i Gminy Skwierzyna
- Mapy: Emapi • Google Maps • Targeo • Zumi
- Zdjęcia satelitarne: Google Maps • Wikimapia • Zumi
|
|||||||
|
|||||||||||||
|
||||||||||||||
|
||||||||||||||