11 Dywizja Piechoty (LWP)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy 11 Dywizji Piechoty ludowego Wojska Polskiego. Zobacz też: 11 Dywizja Piechoty – inne dywizje piechoty z numerem 11.

11 Dywizja Piechoty (11 DP) – związek taktyczny piechoty ludowego Wojska Polskiego.

11 Dywizja Piechoty
Historia
Państwo  Polska
Sformowanie 1945
Rozformowanie 1949
Dowódcy
Pierwszy płk Andrzej Czartoryski
Ostatni płk Józef Sielecki
Organizacja
Numer JW 2473[1]
Dyslokacja Żary
Podległość 2 Armia WP
Śląski Okręg Wojskowy
Rodzaj wojsk Piechota
Rodzaj sił zbrojnych wojska lądowe

Formowanie[edytuj | edytuj kod]

Na ziemi lubelskiej[edytuj | edytuj kod]

11 Dywizja Piechoty była dwukrotnie formowana. Po raz pierwszy – w Krasnymstawie na podstawie rozkazu Naczelnego Dowódcy Wojska Polskiego nr 41 z 6 października 1944 z przeznaczeniem dla organizującej się 3 Armii Wojska Polskiego.

Krasnystaw – w tej miejscowości rozpoczęto formowanie dywizji

W jej skład wchodziły:

Rozkazem Naczelnego Dowódcy WP nr 59/org. z 19 listopada 1944, w związku z zaniechaniem organizowania 3 Armii WP, zaprzestano również formowania dywizji. Oddziały znajdujące się w trakcie formowania przekazano innym jednostkom, a uzbrojenie i sprzęt techniczny zwrócono do składnic 1 Frontu Białoruskiego.

Na Ziemi Łódzkiej[edytuj | edytuj kod]

Ponownie do formowania 11 Dywizji Piechoty przystąpiono wiosną 1945 roku, w ramach realizacji planu rozbudowy wojska.

W Łodzi powtórnie przystąpiono do formowania dywizji

W jej skład wchodziły:

Na podstawie rozkazu Naczelnego Dowódcy WP nr 58/org. z 15 marca 1945 rozpoczęto formowanie jednostek w rejonach:

Formowanie dywizji trwało do 24 kwietnia 1945. W okresie formowania dywizja podlegała dowódcy Okręgu Wojskowego nr IV w Łodzi. 20 maja 1945, a więc już po zakończeniu wojny, dywizja opuściła rejony formowania. Udziału w walkach nie brała.

Lata powojenne[edytuj | edytuj kod]

Lubsko – w tym mieście stacjonował sztab w 1945

Po wojnie oddziały dywizji zostały włączone w skład 2 Armii WP, pełniły służbę graniczną nad Nysą Łużycką, uczestniczyły w akcjach rolnych, organizowały akcję wysiedleńczą osób narodowości niemieckiej i akcję osadnictwa wojskowego. Saperzy uczestniczyli w rozminowywaniu kraju. Siedziba dowództwa i sztabu w 1945 znajdowała się najpierw w Sommerfeld, a następnie w Żarach.

Przegrupowanie nad granicę zachodnią[edytuj | edytuj kod]

Pod koniec maja 1945 dywizja marszem pieszym przegrupowała się na granicę zachodnią. Marszruta wiodła przez Łódź, Kalisz, Jarocin, Kościan, Wolsztyn, Świebodzin, Słubice, Frankfurt nad Odrą. Jednostki artyleryjskie, 33 pal i 14 dappanc oraz kompania karabinów maszynowych plot, trasę do nowego miejsca stacjonowania odbyły transportem kolejowym po trasie: Konstantynów – Gubin. Na miejsce postoju sztabu dywizji wyznaczono Lubsko. 12 czerwca 1945 dywizja zluzowała oddziały 8 Dywizji Piechoty i zajęła strefę pograniczną wzdłuż wschodniego brzegu Nysy Łużyckiej na linii miejscowości: Ratzdorf – GubinForst – Klein – Bademeusel – Badmuskau z zadaniem ochrony nowo wytyczonej polskiej granicy zachodniej.

Do służby granicznej przystąpiły w następującym ugrupowaniu:

  • Sztab dywizji i jednostki dywizyjne rozmieszczone w Lubsku.
  • 38 Pułk Piechoty – od ujścia Nysy do Odry do Polanowic – (sztab w Komorowie)
  • 40 Pułk Piechoty – od Sadzarzewic do Zasiek – (sztab w Brodach)
  • 42 Pułk Piechoty – od Zasiek do Mużakowa – (sztab w Tuplicach)
  • 33 Pułk Artylerii Lekkiej i 14 Dywizjon Artylerii Przeciwpancernej zakwaterowane były w Komorowie.

Demobilizacja[edytuj | edytuj kod]

We wrześniu 1945, na podstawie Rozkazu Organizacyjnego Dowództwa Okręgu Śląsk nr 0164 z 2 listopada 1945 o przeformowaniu dywizji piechoty, 11 DP przeszła na nowy, zmniejszony ilościowo etat. Zgodnie zaś z Rozkazem Dowódcy 11 DP nr 119 z 9 listopada 1945 w jednostkach dywizji przeprowadzono demobilizację. Zgodnie z Rozkazem NDWP nr 046 z 27 lutego 1946, przeprowadzono ponowną zmianę etatu. Dywizja liczyła wtedy ok. 4 000 żołnierzy. W październiku 1946 dywizję zaliczono do kategorii "C" i ponownie zmniejszono jej składy osobowe. Jedynie 42 pp, zaszeregowany został do kategorii "B" ( pułk ten brał udział w walkach z UPA w ramach Grupy Operacyjnej Wisła).

Skład i rozmieszczenie (1948)[edytuj | edytuj kod]

dowództwo – Żary

  • 38 pułk piechoty – Kożuchów
  • 40 pułk piechoty – Bolesławiec
  • 42 pułk piechoty – Żary
  • 33 pułk artylerii lekkiej – Żary
  • 14 dywizjon artylerii przeciwpancernej – Żary
  • 16 batalion saperów – Żary

Dowódcy[edytuj | edytuj kod]

  • 20 kwietnia 1945 – 10 sierpnia 1946 – płk Andrzej Czartoryski
  • 27 listopada 1946–maj 1947 – gen. bryg. Stanisław Daniluk-Daniłowski
  • maj 1947 – 10 listopada 1947 – płk Zygmunt Bobrowski
  • 1947-1948 – płk Zygmunt Huszcza
  • 1948-1950 – płk Józef Sielecki

Przeformowanie[edytuj | edytuj kod]

W marcu 1949 na bazie 11 Dywizji Piechoty, 6 pułku czołgów i 25 pułku artylerii pancernej utworzono 11 Zmotoryzowaną Dywizję Piechoty. Dywizja weszła w skład 2 Korpusu Pancernego

Dywizja przechodziła jeszcze wiele reorganizacji i przedyslokowań. Jej aktualna nazwa to: 11 Lubuska Dywizja Kawalerii Pancernej im. Króla Jana III Sobieskiego

 Osobny artykuł: 11 Dywizja Kawalerii Pancernej.

Przypisy

  1. Rozkaz organizacyjny Naczelnego Dowódcy WP nr 053/Org. z 30.3.1946 roku

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Stanisław Komornicki, Wojsko Polskie. Krótki informator historyczny o Wojsku Polskim w latach II wojny światowej. 1, Regularne jednostki ludowego Wojska Polskiego. Formowanie, działania bojowe, organizacja, uzbrojenie, metryki jednostek piechoty, Warszawa, Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej Warszawa 1965.
  • Jerzy Kajetanowicz: Polskie wojska lądowe 1945-1960. Skład bojowy, struktury organizacyjne i uzbrojenie. Toruń; Łysomice: Europejskie Centrum Edukacyjne, 2005. ISBN 8388089676.