12 Dywizja Zmechanizowana

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
12 Dywizja Zmechanizowana
12 DZ.jpg
Odznaka 12 Dywizji Zmechanizowanej
Historia
Państwo  Polska
Sformowanie 1958
Nazwa wyróżniająca Szczecińska
Patron Bolesław III Krzywousty
Tradycje
Nadanie sztandaru 14 października 1984[1]
Rodowód 12 Dywizja Piechoty
Dowódcy
Pierwszy gen. bryg. Wojciech Jaruzelski
Obecny gen. dyw. Marek Mecherzyński
Działania zbrojne
Irak, Afganistan
Organizacja
Numer 3427
Dyslokacja Szczecin
Podległość POW – do 2001
Dowództwo Wojsk Lądowych – do 2013

Dowództwo Generalne Rodzajów Sił Zbrojnych[2]

Rodzaj wojsk Wojska zmechanizowane
Rodzaj sił zbrojnych Wojska Lądowe
Bolesław Krzywousty – patron dywizji
Rozlokowanie w 2010 r
Znak na pojazdach dywizji w okresie PRL

12 Szczecińska Dywizja Zmechanizowana im. Bolesława Krzywoustego (12 DZ, 12 SDZ) – związek taktyczny Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej

Formowanie i zmiany organizacyjne[edytuj | edytuj kod]

12 Dywizja Zmechanizowana powstała w 1958 z przeformowania 12 Dywizji Piechoty. Dowodzenie tą jednostką powierzono gen. Wojciechowi Jaruzelskiemu. Dywizja podlegała dowódcy Pomorskiego Okręgu Wojskowego. Do 1990 r., na czas wojny, dywizja wchodziła w skład 1 Armii Ogólnowojskowej tworzonej z jednostek operacyjnych Pomorskiego Okręgu Wojskowego.

W lipcu 1961 przeniesiono dywizję na etaty wojenno-pokojowe[3].

10 maja 1975 roku minister obrony narodowej, gen. armii Wojciech Jaruzelski udekorował sztandar dywizji Orderem Sztandaru Pracy I klasy.

Z dniem 15 kwietnia 1994 roku Minister Obrony Narodowej Piotr Kołodziejczyk polecił 12 Dywizji Zmechanizowanej przyjąć nazwę wyróżniającą „Szczecińska” oraz imię Bolesława Krzywoustego[4].

W 1999 dywizja weszła w operacyjne podporządkowanie Wielonarodowego Korpusu Północ-Wschód. Po zredukowaniu w 2001 jej stanu liczebnego z 12 tys. do 7 tys. żołnierzy, została przeznaczona do działań w operacjach reagowania kryzysowego. W latach 2001-2004 dywizja wchodziła w skład 1 Korpusu Zmechanizowanego.

W 2003/2004, 2006 i 2008 dywizja była jednostką ramową PKW Irak, a w 2007/2009 i 2012 PKW Afganistan.

W wyniku reformy struktur dowodzenia od 1 stycznia 2014 roku dywizja podlega pod Dowództwo Generalne Rodzajów Sił Zbrojnych

Tradycje[edytuj | edytuj kod]

Zgodnie z Decyzją Ministra Obrony Narodowej nr 88 z 16 marca 2009 dywizja przejęła tradycje:

Struktura organizacyjna (2010)[edytuj | edytuj kod]


W październiku 2013 roku, w skład 12 Dywizji Zmechanizowanej wszedł 5 pułk artylerii z Sulechowa[5].

Uzbrojenie: czołgi T-72, kołowe transportery opancerzone KTO Rosomak, bojowe wozy piechoty BWP-1, opancerzone samochody rozpoznawcze BRDM-2, przeciwlotnicze zestawy rakietowe KUB, KUB-M, przeciwlotnicze zestawy rakietowe OSA-AK

Jednostki dywizji, które rozformowano[edytuj | edytuj kod]

Dowódcy[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Uwagi

  1. W 2011 rozformowany
  2. 2,0 2,1 2,2 W 2010 rozformowany
  3. W 2011 podporządkowany dowódcy 12 BZ
  4. Od 1 lipca podporządkowany 1 Regionalnej Bazie Logistycznej z Wałcza
  5. Andrzejowi Malinowskiemu prokuratura w Poznaniu postawiła zarzut korupcji. 15 kwietnia został przeniesiony do rezerwy kadrowej Ministerstwa Obrony Narodowej.
  6. Faktycznie dowódcą jednostki był od 25 maja, ale oficjalne jednostkę przejął prawie dwa miesiące później.

Przypisy

  1. Tomasz Honkisz. Kronika. „Wojskowy Przegląd Historyczny”. 1i2/1985. s. 549. 
  2. http://dgrsz.mon.gov.pl/dowodztwo/artykul/departamenty/jednostki-wojskowe-i-instytucje-bezposrednio-podlege-1032549/
  3. Puchała 2013 ↓, s. 275.
  4. Decyzja Nr 32/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 kwietnia 1994 roku w sprawie nadania nazwy wyróżniającej oraz imienia patrona 12 Dywizji Zmechanizowanej w Szczecinie (Dziennik Rozkazów MON z 1994 roku, poz. 32).
  5. 5 Lubuski pułk artylerii
  6. http://www.prezydent.pl/aktualnosci/nominacje/art,781,awanse-generalskie-i-admiralskie-z-okazji-swieta-wojska-polskiego.html

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Dariusz Faszcza: Z Dziejów 12 Szczecińskiej Dywizji Zmechanizowanej. Warszawa: Dom Wydawniczy Bellona, 2005. ISBN 8311101310.
  • Franciszek Puchała: Budowa potencjału bojowego Wojska polskiego 1945-1990. Obszary szpiegowskich działań. Warszawa: Fundacja "Historia i Kultura", 2013. ISBN 978-83-11-12800-2.
  • Andrzej Wojtaszak, Kazimierz Kozłowski: Żołnierz polski na Pomorzu Zachodnim X-XX wiek : materiały z sesji naukowej z 10 listopada 1999 r. : praca zbiorowa. Szczecin: Oddział Edukacji Obywatelskiej, 2001. ISBN 83-86992-76-X.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]