31 Pułk Piechoty (LWP)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy 31 Pułku Piechoty ludowego Wojska Polskiego. Zobacz też: inne pułki piechoty noszące numer 31.
31 Pułk Piechoty
Historia
Państwo  Polska
Sformowanie 1944
Rozformowanie 1944
Organizacja
Podległość 7 Łużycka Dywizja Piechoty
Rodzaj wojsk Piechota

31 Pułk Piechoty (31 pp) – oddział piechoty ludowego Wojska Polskiego.

Na podstawie rozkazu Nr 7 dowódcy 2 Armii z 13 września 1944 roku 19 Pułk Piechoty został przemianowany na 31 Pułk Piechoty. W tym czasie pułk stacjonował w folwarku Białka i był w trakcie formowania. Jednostka wchodziła w skład 7 Dywizji Piechoty i była organizowana w oparciu o sowiecki etat Nr 04/501 pułku strzelców gwardii. W dniach 11 i 12 października 1944 roku w oddziale trwały przygotowania do wymarszu na Podlasie. W tym czasie stan ewidencyjny pułku liczył 2437 żołnierzy, w tym 78 oficerów, 372 podoficerów i 1987 szeregowców. Stan ten znacząco odbiegał od stanu etatowego. Brakowało 200 oficerów i 500 podoficerów, natomiast wśród szeregowców występowała nadwyżka 262 żołnierzy. 14 października 1944 roku pułk opuścił Białkę.

W przedzień wymarszu, w pułku doszło do największej zbiorowej dezercji w Wojsku Polskim. W nocy z 12 na 13 października 1944 roku zdezerterowało 636 żołnierzy, w tym dwóch oficerów, co stanowiło 26% stanu ewidencyjnego pułku [1].

16 października 1944 roku Naczelny Dowódca WP, gen. broni Michał Rola-Żymierski nakazał rozformować 31 Pułk Piechoty, a podoficerów i żołnierzy tej jednostki uznał za moralnie współwinnych masowej dezercji ich kolegów. Pułk, jako zhańbiony, został wykreślony z rejestrów Wojska Polskiego [2].

Pozostały stan osobowy oddziału otrzymał tymczasową nazwę - "3 Pułk Piechoty", czyli trzeci pułk 7 Dywizji. 18 października 1944 roku jednostka przybyła do lasu położonego na południowy zachód od Radzynia. Dowództwo oddziału rozlokowało się w folwarku Adamki, natomiast żołnierze przystąpili do budowy ziemianek. 23 października 1944 roku stan osobowy 33 pp złożył przysięgę. W połowie listopada tego roku stan ewidencyjny 3 pp liczył 1407 żołnierzy, w tym 71 oficerów, 130 podoficerów i 1206 szeregowców.

22 grudnia 1944 roku Naczelny Dowódca WP przemianował 3 pp na 37 Pułk Piechoty [3].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Ignacy Blum, Sprawa 31 pułku piechoty (...) s. 61 tej samej nocy zdezerterowało także 31 szeregowców z batalionu szkolnego 7 DP, który stacjonował w Białce. Nie jest znana liczba podoficerów 31 pp, którzy zdezerterowali w nocy z 12 na 13 października 1944 r.
  2. Ignacy Blum, Sprawa 31 pułku piechoty (...) s. 40.
  3. Organizacja i działania bojowe (...) s. 282.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Organizacja i działania bojowe Ludowego Wojska Polskiego w latach 1943-1945. Wybór materiałów źródłowych, tom I, Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, Warszawa 1958
  • Stanisław Bilski, 7 Łużycka Dywizja Piechoty. Formowanie, szkolenie. Sierpień - grudzień 1944 r., Wojskowy Przegląd Historyczny Nr 2 (46), Warszawa 1968
  • Ignacy Blum, Sprawa 31 pułku piechoty. Tło, przebieg i charakter masowej dezercji żołnierzy 31 pp w 1944 r., Wojskowy Przegląd Historyczny Nr 3 (46), Warszawa 1965