7 Łużycka Dywizja Piechoty

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy 7 Łużyckiej Dywizji Piechoty. Zobacz też: inne dywizje piechoty noszące numer 7.
7 Dywizja Piechoty
Historia
Państwo  Polska
Sformowanie 1944
Rozformowanie 1956
Nazwa wyróżniająca Łużycka
Tradycje
Nadanie sztandaru 21 stycznia 1945[1]
Tradycje jednostki kontynuuje lub kontynuowały 7 Łużycka Dywizja Desantowa
7 Pomorska Brygada Obrony Wybrzeża
Dowódcy
Pierwszy płk Tadeusz Piotrowski
Ostatni płk Zbigniew Ohanowicz
Działania zbrojne
Operacja łużycka
Operacja praska
Akcja Wisła
Organizacja
Numer JW 2812[2]
Dyslokacja Gliwice[3]; Bytom
Podległość 2 Armia WP
Śląski Okręg Wojskowy
11 Korpus Piechoty
11 Korpus Armijny[3]
Rodzaj wojsk piechota
Rodzaj sił zbrojnych Wojska lądowe
Skład 33 pułk piechoty
35 pułk piechoty
37 pułk piechoty
38 pułk artylerii lekkiej

7 Łużycka Dywizja Piechoty (7 DP) – związek taktyczny piechoty ludowego Wojska Polskiego.

Formowanie dywizji[edytuj | edytuj kod]

Dywizja została sformowana w okresie od września do października 1944 roku w rejonie Krasnegostawu oraz od października do stycznia 1945 roku, rejonie Radzynia Podlaskiego, w składzie 2 Armii WP. Struktura organizacyjna i obsada personalna przedstawiała się następująco:

W czasie formowania dywizji w jej szeregach doszło do największej dezercji w ludowym Wojsku Polskim. W nocy z 12 na 13 października, w rocznicę bitwy pod Lenino, z szeregów 31 pp zdezerterowało 2 oficerów oraz 665 żołnierzy i podoficerów (26% stanu pułku), na wieść o przegrupowaniu dywizji. Według krążących wśród żołnierzy plotek dywizja miała zostać wywieziona z Polski do ZSRR, lub skierowana na front japoński co prawdopodobnie było bezpośrednią przyczyną dezercji. Bardziej prawdopodobną przyczyną była szeroko prowadzona akcja propagandowa pozostających w konspiracji członków Armii Krajowej[potrzebne źródło]. W wyniku tego zdarzenia rozformowano 31 pp (numerację 31 w ludowym WP przywrócono dopiero 13 kwietnia 1963 roku), a w jego miejsce sformowano 37 pp i zmieniono dowódcę dywizji.

Marsze i działania bojowe[edytuj | edytuj kod]

16 kwietnia 1945 roku dywizja sforsowała Nysę Łużycką na południe od Rothenburga. Po przełamaniu pierwszej linii obrony niemieckiej dywizja zaległa. 33 pp prowadził ciężkie boje o miejscowości Lodenau i Neusorge. Pod koniec dnia dywizja zdobyła przyczółek szerokości 3 km i głębokości 1 km. 17 kwietnia sytuacja nie uległa zmianie. 18 kwietnia dywizja uzyskała niewielkie sukcesy. W dniach 19-20 kwietnia walczyła o Rietschen i Daubitz. W następnych dniach dywizja wyszła na rubież Tzschelln-Boxberg-Hirschwalde-Sproitz. 24 kwietnia walczyła z niemieckim przeciwnatarciem.

Operacja luzycka.png Operacja berlin 1 1945.png Operacja berlin 2 1945.png Budziszyn 1945 b.png Budziszyn 1945 a.png

Sztandar dywizji[edytuj | edytuj kod]

21 stycznia 1945 roku w Radzyniu Podlaskim odbyła się ceremonia wręczenia sztandaru 7 DP ufundowanego przez społeczeństwo miasta i powiatu radzyńskiego. Sztandar wręczył dowódca 2 Armii, gen. dyw. Karol Świerczewski[4].

Opis sztandaru:
Płat o wymiarach 95x116 cm, obszyty z jednej strony żółtą frędzlą i z czterech stron obszyty złotym galonem, przymocowany do drzewca za pomocą dziesięciu kółek metalowych. Głowica w kształcie orła wspartego na kuli. Drzewce z jasnego politurowanego drewna. Do drzewca przywiązana wstęga biało-czerwona i wstęga Orderu Czerwonego Sztandaru[4].

Strona główna:
Na czerwonym adamaszku haftowany biało-szarą nicią orzeł[5]. Pod orłem gałązki laurowe i dębowe haftowane żółto-brązową nicią oraz napis: "HONOR I OJCZYZNA"[4].

Strona odwrotna:
Na białym adamaszku haftowane żółto-brązową nicią data, gałązki lauru i napis: "11.XI. 1944 7 D.P. DAR POWIATU RADZYŃSKIEGO"[4].

Dywizja w okresie pokoju[edytuj | edytuj kod]

Po zakończeniu działań wojennych w składzie 2 Armii WP od 10 czerwca 1945 r. przystąpiła do ochrony granicy zachodniej na odcinku MużakówKopaczów. Sztab rozlokowano w Lubaniu. Dowództwa pułków stacjonowały w : 33 pp w Mirsku, 35 pp w Zgorzelcu, 37 pp w Bogatyni, 38 pal w Jędrzychowicach.

4 lipca 1945 dekretem Rady Najwyższej ZSRR została odznaczona Orderem Czerwonego Sztandaru[6].

W 1947 część pododdziałów weszła w skład Grupy Operacyjnej "Wisła"

Skład i rozmieszczenie w 1949 roku (przed przekazaniem z OW IV do OW V)

W 1951 roku przeniesiono dywizję na etaty dywizji piechoty typu B "konna mała"[7].

Rozporządzeniem nr 0026/Org. Ministra Obrony Narodowej z dnia 4 września 1956 7 Łużycka Dywizja Piechoty została przeformowana na 2 Warszawską Dywizję Zmechanizowaną. Sztab dywizji stacjonował w Nysie.

Dowódcy dywizji[edytuj | edytuj kod]

  • płk Tadeusz Piotrowski (25 VIII – 13 IX 1944)[1]
  • płk Józef Melder (13 IX – 15 X 1944)[1]
  • płk Mikołaj Prus-Więckowski (15 X 1944 – 01 VI 1945)[1]
  • płk Paweł Jaroszenko (01 VI 1945 – 01 IV 1946)
  • gen. bryg. Włodzimierz Kierp (01 IV – 15 VII 1946)
  • płk Stefan Szlaszewski (15 VII 1946 – 01 II 1947)
  • płk Jan Kobylański (01 II 1947 – 30 VI 1948)
  • gen. bryg. Marian Turkowski (14 VII 1947 – 10 IX 1948)
  • ppłk Piotr Grabowski (1948 – 1950)
  • ppłk dypl. Jan Szamotulski (1955)
  • płk Zbigniew Ohanowicz (1956)

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 Stanisław Komornicki: Wojsko Polskie: krótki informator historyczny s. 149 – 152
  2. Rozkaz organizacyjny Naczelnego Dowódcy WP nr 053/Org. z 30.3.1946 roku
  3. 3,0 3,1 Jerzy Kajetanowicz: Polskie wojska lądowe 1945-1960. s. 429.
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 Wanda Bigoszewska: Sztandary ludowego Wojska Polskiego 1943 – 1974. s. 58 – 61.
  5. dziób i szpony złote
  6. Stanisław Komornicki: Wojsko Polskie ... s. 152.
  7. Jerzy Kajetanowicz: Polskie wojska lądowe 1945-1960.... s. 149.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Wanda Bigoszewska, Henryk Wiewióra: Sztandary ludowego Wojska Polskiego 1943 – 1974. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1974.
  • Stanisław Komornicki: Wojsko Polskie : krótki informator historyczny o Wojsku Polskim w latach II wojny światowej. 1, Regularne jednostki ludowego Wojska Polskiego : formowanie, działania bojowe, organizacja, uzbrojenie, metryki jednostek piechoty. Warszawa : Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej Warszawa 1965
  • Jerzy Kajetanowicz: Polskie wojska lądowe 1945-1960 : skład bojowy, struktury organizacyjne i uzbrojenie. Toruń ;Łysomice: Europejskie Centrum Edukacyjne, 2005. ISBN 8388089676.