Baldachim

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Baldachim znajdujący się nad wyjściem z grobów królewskich w katedrze na Wawelu, Kraków

Baldachim (z wł. baldacchino) – (niebo, podniebie, podniebienie) podstawowe znaczenia to:

  • w architekturze motyw dekoracyjny, zadaszenie w formie wieżyczki, ozdobnego daszku lub aediculi stanowiący oprawę posągów lub jako wsparty na kolumnach albo filarach - osłaniający nagrobki (np. renesansowy baldachim nad nagrobkiem Władysława Jagiełły w katedrze na Wawelu).
  • w kościele chrześcijańskim osłona nad głównym ołtarzem, stallami, amboną lub fotelem dostojników, przenośna lub stała, w formie kopuły, nadwieszona lub podparta kolumnami, zwieńczona akcentem plastycznym. Od strony wewnętrznej czasami ozdobiona malowanym gwiaździstym niebem.
  • osłona w kształcie daszka, przenośna lub stała, z tkaniny, drewna, rozpięta nad tronem, łóżkiem itp.
Przenośny baldachim używany w procesjach eucharystycznych

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Witold Szolginia: Architektura. Warszawa: Sigma NOT, 1992, s. 18. ISBN 83-85001-89-1.
  • Sztuka świata. Słownik terminów A-K. tom 17. Warszawa: Wydawnictwo Arkady, 2013, s. 55. ISBN 978-83-213-4726-4.