Sakramentarz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Sakramentarz tyniecki z wyobrażeniem Maiestas Domini

Sakramentarzksięga liturgiczna używana przed powstaniem mszału. Zawierała modlitwy i ceremonie liturgiczne Mszy oraz szafowania sakramentów.

Sprawował jednocześnie rolę pontyfikału, Rytuału Rzymskiego i mszału, chociaż nie zawierał modlitw na wejście, graduałów, epistoła, Ewangelii, offertorium ani modlitw na komunię. Zawierał za to te części:

Grecy nazywali tę księgę Etnologia.

Rozwój sakramentarza:

  • Pierwsza redakcja sakramentarza, tzw. sakramentarz gelazjański, pochodzi od Papieża Gelazjusza I, który zmarł w 496. Jest zachowany w Muzeum Watykańskim.
  • Za drugi najstarszy Sakramentarz uważa się Sakramentarz Leoniański (przypisywany papieżowi Leonowi I, choć w rzeczywistości nie był on jego autorem[1]) z 545 r., który zawierał 267 prefacji. Został odnaleziony w Weronie w XVIII w. (stąd druga jego nazwa: Sakramentarz Weroniański).
  • Pod koniec VI w. papież Grzegorz Wielki dokonał kolejnej korekty sakramentarza.

Żaden z papieży nie był jednak uważany za autora liturgii, ale wszyscy trzej pragnęli zachować i przekazać tradycję apostołów[2].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. John N. D. Kelly: Encyklopedia papieży. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1997, s. 68. ISBN 83-06-02633-0.
  2. P. Le Brun. Esplicacion de las ceremonias de la Misa, tom. 3, s. 137nn