Monstrancja

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Monstrancja (z łac. monstrare − pokazywać) − naczynie liturgiczne służące w liturgii katolickiej do umieszczania w nim konsekrowanej hostii, celem wystawiania na ołtarz podczas nabożeństw, adoracji, błogosławieństwa Najświętszym Sakramentem oraz w czasie procesji teoforycznej.

Budowa monstrancji[edytuj | edytuj kod]

Monstrancja składa się z stopy, trzonu z nodusem oraz otoczonego tzw. glorią reservaculum (repozytorium na hostię) z melchizedekiem. Na zwieńczeniu znajduje się najczęściej krzyż. Św. Karol Boromeusz zalecał umieszczanie figury Chrystusa Zmartwychwstałego.

W wierze katolickiej konsekrowana hostia jest uobecnieniem Jezusa Chrystusa, Boga-Człowieka. Wraz z rozpowszechnieniem kultu Bożego Ciała ukształtowała się forma naczynia do prezentacji Najświętszego Sakramentu. Monstrancje wykonanywano ze złota (lub pozłacane) lub innych cennych surowców, często są dziełami złotnictwa.

W dobie późnego średniowiecza monstrancje przybierały formę stylizowanej, wieżowej kapliczki będącej swego rodzaju świątynią Chrystusa (wtedy hostię umieszcza się często w miejscu serca), w nowożytności rozpowszechniła się forma solaryczna – w formie promienistej glorii, w którego centrum umieszczona jest hostia.

Użycie monstrancji[edytuj | edytuj kod]

Na początku adoracji duchowny wyjmuje z tabernakulum kustodię z hostią i umieszcza ją za pomocą specjalnego uchwytu zwanego melchizedekiem w monstrancji. Gdy adoracja się kończy, celebrans (prezbiter lub diakon) błogosławi wiernych i po wykonuje te same czynności chowając Najświętszy Sakrament do tabernakulum.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Bogusław Nadolski: Leksykon Liturgii. Poznań: Pallottinum, 2006, s. 977. ISBN 83-7014-531-0.
Wikimedia Commons