Berenger Fredol
Berenger Fredol (ur. 1250, zm. 11 czerwca 1323 w Awinionie) – francuski kardynał. Wuj kardynała Berenguera Fredola
Pochodził ze szlacheckiej rodziny z okolic Maguelonne. Studiował prawo kanoniczne i został profesorem na uniwersytecie w Bolonii. Począwszy od 1287 uzyskał liczne beneficja kościelne w południowej Francji (m. in. archidiakonat Corbières). W 1294 został wybrany na biskupa Béziers. Za pontyfikatu Bonifacego VIII uczestniczył w redakcji zbioru dekretałów Liber Sextus.
W 1305 roku Bertrand de Got został papieżem Klemensem V i na pierwszym konsystorzu celebrowanym 15 grudnia 1305 mianował go kardynałem-prezbiterem SS. Nereo ed Achilleo. Był wikariuszem Klemensa V w Rzymie oraz Wielkim penitencjariuszem. Uczestniczył aktywnie w procesie przeciwko templariuszom; jego pieczęć widnieje na tzw. pergaminie z Chinon z 1308 roku, w którym papież Klemens V udzielał zakonowi rozgrzeszenia i uniewinniał go od najcięższych zarzutów herezji (wskutek postawy króla Francji Filipa Pięknego nie doszło do zrealizowania tych postanowień). W 1309 został mianowany kardynałem-biskupem Tusculum. W 1312 przebywał we Francji jako legat papieski wobec króla Filipa Pięknego. Uczestniczył w konklawe 1316; był na nim wysuwany jako kandydat na papieża. Dziekan Św. Kolegium Kardynałów od kwietnia 1321. Autor dzieła prawniczego Repetitorium iuris. Zmarł w Awinionie.
Linki zewnętrzne [edytuj]
| Poprzednik Niccolo Alberti |
 |
Dziekan kolegium kardynalskiego 1321 - 1323 |
|
Następca Berenguer Fredol |
