Oliviero Carafa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Oliviero Carafa
Kardynał
Kardynał Oliviero Carafa
Kardynał Oliviero Carafa
Data i miejsce urodzenia 10 marca 1430
Neapol
Data i miejsce śmierci 20 stycznia 1511
Rzym
Arcybiskup Neapolu
Okres sprawowania 18 listopada 1458 – 20 września 1484
Dziekan Świętego Kolegium Kardynałów
Okres sprawowania 11 sierpnia 1492 – 20 stycznia 1511
Wyznanie Rzymskokatolickie
Nominacja biskupia 18 listopada 1458
Sakra biskupia 29 grudnia 1458
Kreacja kardynalska 18 września 1467
Paweł II
Kościół tytularny SS. Marcellino e Pietro (3 grudnia 1467)
S. Eusebio (5 września 1470)
Biskup Albano (24 lipca 1476)
Biskup Sabiny (31 stycznia 1483)
Biskup Ostia e Velletri (29 listopada 1503)

Oliviero Carafa (ur. 10 marca 1430, zm. 20 stycznia 1511) – włoski duchowny, kardynał.

Pochodził z rodziny hrabiów Matalona. Studiował w Neapolu, uzyskując tytuł doktora prawa. 18 listopada 1458 wybrany arcybiskupem Neapolu. Zrezygnował z tej funkcji 20 września 1484 na rzecz swojego brata Alessandro. W okresie sierpień 1503 – kwiecień 1505 ponownie zarządzał archidiecezją jako administrator apostolski. W 1467 na prośbę króla Neapolu Ferdynanda I Paweł II mianował go kardynałem-prezbiterem kościoła SS. Marcelino e Pietro, który 3 lata później wymienił na kościół S. Eusebio. W grudniu 1471 Sykstus IV mianował go legatem w królestwie Neapolu oraz admirałem floty papieskiej. Odniósł kilka znaczących zwycięstwem nad flotą turecka – przyniosły mu one sławę wybitnego dowódcy wojskowego, którą cieszył się aż do śmierci. W nagrodę awansował do rangi kardynała-biskupa Albano (1476-83). Dzierżył wiele kościelnych beneficjów m.in. był opatem komendatoryjnym SS. Trinita di Cava (1485-97), administratorem diecezji Salamanka (1491-94), Rimini (1495-97), Kadyksu (1495-1511), Chieti (1500-01), Cajazzo (1506-07) i Terracina (1507-10), komendatariuszem wielu klasztorów i pomniejszych beneficjów. Był patronem artystów, wspierał rozwój druku, duże sumy przeznaczał na działalność dobroczynną, fundował kościoły, szpitale i klasztory, zwł. w Rzymie i Neapolu.

W 1483 został kardynałem-biskupem Sabiny. Za pontyfikatu Innocentego VIII z powodzeniem działał jako ambasador królestwa Neapolu w Rzymie. Na konklawe 1492, które wybrało Rodrigo Borgię na papieża Aleksandra VI, był wysuwany jako kandydat do tiary. W wyniku tej elekcji stał się nowym dziekanem Św. Kolegium Kardynalskiego. Pomimo, że od 1473 pełnił obowiązki protektora zakonu dominikanów, nie podjął się obrony Savonaroli w 1497. Stał na czele komisji komisji kardynalskiej mającej przygotować projekt reformy Kościoła (1497), był też członkiem komisji ds. finansowania krucjaty (1501). Kardynał-biskup Ostia e Velletri od listopada 1503 r. Za pontyfikatu Juliusza II był jednym z jego najważniejszych doradców. W 1510 roku z powodu zaawansowanego wieku uzyskał dyspensę od czynnego uczestnictwa w pracach Św. Kolegium Kardynałów. Zmarł w Rzymie mając niespełna 81 lat, ciesząc się opinią mądrego sługi Kościoła.

Jeden z jego krewnych, Gian Pietro, któremu wydatnie pomógł na początku jego kościelnej kariery, został w 1555 papieżem Pawłem IV.

Linki zewnętrzne [edytuj]

p • d • e
Dziekani Kolegium Kardynałów
Lata 1130–1378
Wilhelm (1130–1137) • Corrado Demetri (1137–1138) • Gilles (1138–1139) • Corrado Demetri (1139–1153)• Imar (1153–1159) • Gregorio Centu (1159–1162) • Ubaldo de Lucca (1162–1181) • Konrad von Wittelsbach (1181–1200) • Ottaviano di Paoli (1200–1206) • Pietro Gallocia (1206–1211) • Giovanni di San Paolo (1211–1214) • Niccolo de Romanis (1214–1218) • Guido Papareschi (1218–1221) • Ugolino Conti di Segni (1221–1227) • Pelagio Galvani (1227–1230) • Jean d'Abbeville (1230–1237) • Jacques de Vitry (1237–1240) • Romano Bonaventura (1240–1243) • Rinaldo Conti di Jenne (1243–1254) • Odon de Châteauroux (1254–1273) • Jan z Toledo (1273–1275) • Pedro Julião (1275–1276) • Bertrand de Saint-Martin (1276–1278) • Ordoño Alvares (1278–1285) • Bentivenga da Bentivengi (1285–1289) • Latino Malabranca Orsini (1289–1294) • Gerardo Bianchi (1294–1302) • Giovanni Boccamazza (1302–1309) • Leonardo Patrasso (1309–1311) • Giovanni Mincio da Morrovalle (1311–1313) • Niccolo Alberti (1313–1321) • Berenger Fredol (1321–1323) • Berenguer Fredol (1323) • Guillaume Godin (1323–1336) • Pierre Desprès (1336–1361) • Élie de Talleyrand-Périgord (1361–1364) • Guy de Boulogne (1364–1373) • Angelic de Grimoard (1373–1378)
Obediencja „rzymska”
Pietro Corsini (1378–1381) • Philippe d'Alençon (1381–1397) • Pileo di Prata (1397–1400) • Angelo Acciaioli (1404–1408) • Enrico Minutoli (1408) • Antonio Correr (1408–1415)
Obediencja „awiniońska”
Angelic de Grimoard (1373–1388) • Pietro Corsini (1388–1405) • Gui de Malsec (1405–1409) • Jean Flandrin (1409–1415)
Obediencja „pizańska”
Gui de Malsec (1409–1412) • Jean de Brogny (1412–1415)
Lata 1415–1555
Angelo Correr (1415–1417) • Jean de Brogny (1417–1419) • Baldassare Cossa (1419) • Jean de Brogny (1419–1426) • Angelo d'Anna de Sommariva (1426–1428) • Giordano Orsini (1428–1438) • Antonio Correr (1438–1445) • Pierre de Foix (1445–1449) • Amadeusz Sabaudzki (1449–1451) • Pierre de Foix (1451–1464) • Bessarion (1464–1472) • Guillaume d'Estouteville (1472–1483) • Rodrigo Borgia (1483–1492) • Oliviero Carafa (1492–1511) • Raffaele Sansoni Riario (1511–1521) • Bernardino Lopez de Carvajal (1521–1523) • Francesco Soderini (1523–1524) • Niccolo Fieschi (1524) • Alessandro Farnese (1524–1534) • François Guillaume de Clermont (1534–1541) • Giovanni Domenico de Cupis (1541–1553) • Gian Pietro Carafa (1553–1555) • Louis de Bourbon de Vendôme (1555)
Lata od 1555
Jean du Bellay (1555–1560) • François de Tournon (1560–1562) • Rodolfo Pio di Carpi (1562–1564) • Francesco Pisani (1564–1570) • Giovanni Girolamo Morone (1570–1580) • Alessandro Farnese (1580–1589) • Giovanni Antonio Serbelloni (1589–1591) • Alfonso Gesualdo (1591–1603) • Tolomeo Gallio (1603–1607) • Domenico Pinelli (1607–1611) • François de Joyeuse (1611–1615) • Antonio Maria Galli (1615–1620) • Antonio Maria Sauli (1620–1623) • Francesco Maria Bourbon del Monte (1623–1626) • Ottavio Bandini (1626–1629) • Giovanni Battista Deti (1629–1630) • Domenico Ginnasi (1630–1639) • Carlo Emmanuele Pio (1639–1641) • Marcello Lante della Rovere (1641–1652) • Giulio Roma (1652) • Carlo de' Medici (1652–1666) • Francesco Barberini (1666–1679) • Cesare Facchinetti (1679–1683) • Niccolo Albergati-Ludovisi (1683–1687) • Alderano Cibo (1687–1700) • Emmanuel–Theodose de la Tour d'Auvergne de Bouillon (1700–1715) • Nicolò Acciaioli (1715–1719) • Fulvio Astalli (1719–1721) • Sebastiano Antonio Tanara (1721–1724) • Vincenzo Maria Orsini (1724) • Francesco del Giudice (1724–1725) • Fabrizio Paolucci (1725–1726) • Francesco Pignatelli (1726–1734) • Francesco Barberini (1734–1738) • Pietro Ottoboni (1738–1740) • Tommaso Ruffo (1740–1753) • Pietro Luigi Carafa (1753–1755) • Rainiero d'Elci (1755–1761) • Giuseppe Spinelli (1761–1763) • Carlo Alberto Guidoboni Cavalchini (1763–1774) • Giovanni Francesco Albani (1774–1803) • Henry Benedict Stuart (1803–1807) • Leonardo Antonelli (1807–1811) • Alessandro Mattei (1811–1820) • Giulio Maria della Somaglia (1820–1830) • Bartolomeo Pacca (1830–1844) • Lodovico Micara (1844–1847) • Vincenzo Macchi (1847–1860) • Mario Mattei (1860–1870) • Costantino Patrizi Naro (1870–1876) • Luigi Amat di San Filippo e Sorso (1876–1878) • Camillo di Pietro (1878–1884) • Carlo Sacconi (1884–1889) • Raffaele Monaco La Valletta (1889–1896) • Luigi Oreglia di Santo Stefano (1896–1913) • Serafino Vannutelli (1913–1915) • Vincenzo Vannutelli (1915–1930) • Gennaro Granito Pignatelli di Belmonte (1930–1948) • Francesco Marchetti Selvaggiani (1948–1951) • Eugène Tisserant (1951–1972) • Amleto Giovanni Cicognani (1972–1973) • Luigi Traglia (1974–1977) • Carlo Confalonieri (1977–1986) • Agnelo Rossi (1986–1993) • Bernardin Gantin (1993–2002) • Joseph Ratzinger (2002–2005) • Angelo Sodano (od 2005)
Źródło „http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Oliviero_Carafa&oldid=36156964”