Bishop (działo samobieżne)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Bishop
Bishop
Dane podstawowe
Państwo  Wielka Brytania
Producent Birmingham Railway Carriage and Wagon Co. Ltd
Typ pojazdu samobieżna haubicoarmata
Trakcja gąsienicowa
Załoga 4
Historia
Prototypy sierpień 1942
Produkcja 1942
Egzemplarze 100
Dane techniczne
Silnik 1 silnik wysokoprężny, 6-cylindrowy AEC o mocy 131 KM (98 kW)
Transmisja mechaniczna
Pancerz kadłub: 8-60 mm,
wieża: 13-51 mm
Długość 5450 mm[1]
Szerokość 2630 mm[1]
Wysokość 3,05 m
Prześwit 420 mm[1]
Masa 17 450 kg[1]
Moc jedn. 7,4 KM/t
Osiągi
Prędkość max 40 km/h[1]
Zasięg 225 km[1]
Pokonywanie przeszkód
Brody (głęb.) 0,91 m
Rowy (szer.) 2,28 m
Ściany (wys.) 0,83 m
Dane operacyjne
Uzbrojenie
1 haubicoarmata 25 pdr. Mk II kal. 87,6 mm (zapas amunicji – 32 szt.)
1 karabin maszynowy Bren kal. 7,7 mm
Użytkownicy
Wielka Brytania
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Bishop (ang. "biskup") – brytyjska samobieżna haubicoarmata zaprojektowana i produkowana w 1942 roku[1] ( na podwoziu czołgu piechoty Mk III Valentine).

Historia[edytuj | edytuj kod]

Działo samobieżne typu Bishop było pierwszym tego rodzaju pojazdem w armii brytyjskiej. Inżynierowie wykorzystali kadłub czołgu Valentine i zamocowali na nim haubicoarmatę 25-funtową (87,6 mm).

Pojazd miał szereg wad – do najważniejszych należały problemy ze strzelaniem na większą odległość (lufa nie mogła być ustawiona pod odpowiednim kątem), niewielka ilość miejsca na amunicję, trudności z manewrowaniem, a także – ze względu na zastosowanie specyficznego działa – wysoka sylwetka.

Z tych względów oraz z powodu słabych parametrów czołgu Valentine (niewielka prędkość i słabe opancerzenie) Bishop był nielubiany przez załogi, wkrótce został też zastąpiony przez lepsze konstrukcje M7 Priest oraz Sexton. Wyprodukowano tylko ok. 100 egzemplarzy Bishopa.

Bishop spisywał się jednak stosunkowo dobrze w walce z czołgami i piechotą nieprzyjaciela. Po raz pierwszy został użyty bojowo podczas II bitwy pod El Alamein i używany był aż do początków kampanii włoskiej.

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Andrzej Ciepliński, Ryszard Woźniak: Encyklopedia współczesnej broni palnej (od połowy XIX wieku). Warszawa 1994: Wydawnictwo „WIS”, s. 30. ISBN 83-86028-01-7.