Marmon-Herrington Armoured Car

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Marmon-Herrington Armoured Car
Marmon-Herrington Mk IVF w muzeum Yad la-Shiryon
Marmon-Herrington Mk IVF w muzeum Yad la-Shiryon
Dane podstawowe
Państwo  Związek Południowej Afryki
Typ pojazdu samochód pancerny
Trakcja kołowa
Załoga 4 (Mk I-II)
3 (Mk III-IV)
Historia
Produkcja 1940-1943
Egzemplarze ponad 5600
Dane techniczne
Silnik silnik benzynowy Ford V8 o mocy 85 KM (63 kW) (Mk I-III)
silnik benzynowy Ford V8 o mocy 95 KM (70 kW) (Mk IV)
Pancerz do 12 mm (Mk I-III)
do 20 mm (Mk IV)
Długość 5,18 m (Mk II)
5,31 m (Mk III)
5,51 m (Mk IV)
Szerokość 2,00 m (Mk II)
2,29 m (Mk III)
2,13 m (Mk IV)
Wysokość 2,67 m (Mk II)
2,49 m (Mk III)
2,29 m (Mk IV)
Masa 6,1 t (Mk II-III)
6,7 t (Mk IV)
Moc jedn. 13,9 KM/t (Mk II-III)
14,2 KM/t (Mk IV)
Osiągi
Prędkość 80 km/h
Zasięg 322 km
Dane operacyjne
Uzbrojenie
1-2× karabin maszynowy Vickers (Mk I-III),
1-2× karabin maszynowy Bren (Mk II),
1× karabin maszynowy Browning M1919 (Mk IV),
karabin przeciwpancerny Boys (Mk II-III),
armata 2-funtowa (Mk IV)
Użytkownicy
Związek Południowej Afryki, Wielka Brytania
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Marmon-Herrington Armoured Car[1] (South African Reconnaissance Vehicle[2]) – samochód pancerny konstrukcji południowoafrykańskiej z okresu II wojny światowej. Pojazdy wykorzystywane były przez armię brytyjską oraz inne formacje alianckie głównie podczas kampanii afrykańskiej, a na mniejszą skalę także podczas walk na Dalekim Wschodzie.

W 1938 roku rząd południowoafrykański zlecił rozpoczęcie prac mających na celu skonstruowanie własnego samochodu pancernego. Projekt rozwijał się powoli do czasu wybuchu II wojny światowej w 1939 roku. Pierwsze egzemplarze pojazdu gotowe były w 1940 roku. Jako, że przemysł w kraju nie był zdolny do masowej produkcji tego typu pojazdów, większość komponentów do jego produkcji była sprowadzana. Podwozia produkowane były w zakładach Ford w Kanadzie, układ przeniesienia napędu w zakładach Marmon-Herrington w Stanach Zjednoczonych, podczas gdy uzbrojenie sprowadzano z Wielkiej Brytanii. W Związku Południowej Afryki produkowano jedynie płyty stalowe na opancerzenie oraz montowano pojazdy.

Marmon-Herrington Mk II przezbrojony we włoską armatę Breda kalibru 20 mm, w okolicach Tobruku, maj 1941

Pierwsze samochody, oznaczane jako South African Reconnaissance Vehicle Mk I, posiadały napęd tylko na jedną oś, a ich uzbrojenie stanowiły dwa karabiny maszynowe Vickers. Pojazdy te wzięły udział w walkach we wschodniej Afryce, po czym większość wróciła do Związku Południowej Afryki, gdzie wykorzystywano je do celów szkoleniowych. Kolejna wersja, Mk II posiadała już napęd na cztery koła i uzbrojona była dodatkowo w karabin przeciwpancerny Boys. Pojazdy te trafiły na front północnoafrykańki, gdzie były najliczniej używanymi alianckimi pojazdami rozpoznawczymi w początkowej fazie wojny. W najliczniej produkowanej wersji Mk III pojazdy rózniły się głównie krótszym rozstawem osi. Ostatnia z produkowanych seryjnie wersji, Mk IV została całkowicie przeprojektowana. Posiadała ona nadwozie samonośne, silnik umieszczono w tylnej części pojazdu, a podstawowym uzbrojeniem samochodu była armata 2-funtowa. Zaprojektowane zostały także kolejne wersje pojazdu, które nigdy jednak nie wyszły poza stadium prototypu, m.in. 8-kołowa wersja Mk VI.

Przypisy

  1. Oznaczenie stosowane w armii brytyjskiej.
  2. Oznaczenie południowoafrykańskie dla pojazdów w wersjach Mk I-II

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]