Black Gives Way to Blue

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Black Gives Way to Blue
Okładka albumu
Album studyjny grupy Alice in Chains
Wydany 29 września 2009
Nagrywany 23 października 2008–18 marca 2009 w 606 Studio w Northridge, Los Angeles[1][2]
Gatunek metal alternatywny, hard rock, heavy metal[3], doom metal[4]
Długość 54:18
Wytwórnia Virgin/EMI
Producent Nick Raskulinecz
Płyta po płycie
Single z albumu Black Gives Way to Blue
  1. A Looking in View
    Wydany: 30 czerwca 2009
  2. Check My Brain
    Wydany: 17 sierpnia 2009
  3. Your Decision
    Wydany: 16 listopada 2009
  4. Lesson Learned
    Wydany: 22 czerwca 2010

Black Gives Way to Blue – czwarty studyjny album amerykańskiej grupy muzycznej Alice in Chains, wydany 29 września 2009[5]. Jest pierwszym wydawnictwem w dorobku grupy, który ukazał się nakładem wytwórni fonograficznej Virgin/EMI[6], a także pierwszym od 14 lat studyjnym albumem nagranym przez zespół z nowym wokalistą Williamem DuVallem, który zastąpił zmarłego w kwietniu 2002 Layne’a Staleya. Nagrania odbyły się w 606 Studio w Northridge w stanie Kalifornia oraz w Henson Studios na terenie Los Angeles. Produkcją albumu zajął się Nick Raskulinecz, współpracujący z takimi wykonawcami jak Foo Fighters, Rush czy Stone Sour[7]. W momencie wydania, album zadebiutował na 5. pozycji amerykańskiego zestawienia Billboard 200[8]. Black Gives Way to Blue jest także pierwszym wydawnictwem w dorobku grupy, gdzie rolę głównego wokalisty oraz autora tekstów przejął gitarzysta Jerry Cantrell. Wraz ze śmiercią Staleya, po części zmianom uległa także tematyka utworów. Główne wątki poruszane w tekstach pisanych przez Cantrella to odniesienia do przeszłości oraz relacje interpersonalne, gdzie wyczuwalny jest stan melancholii. W niektórych utworach pojawiają się także motywy depresji, osobowości dyssocjalnej, samotności czy śmierci[3].

Album Black Gives Way to Blue uzyskał certyfikat złotej płyty, przyznanej przez Canadian Recording Industry Association w lutym 2010 roku, za sprzedaż 40,000 kopii[9]. Status złotej płyty uzyskał również na terenie Stanów Zjednoczonych, za sprzedaż 434,000 kopii. Certyfikat został przyznany przez Recording Industry Association of America[10].

Kontekst[edytuj | edytuj kod]

5 kwietnia 2002 z powodu przedawkowania narkotyków zmarł wokalista zespołu Layne Staley[11][12]. Sytuacja ta doprowadziła zespół Alice in Chains do zawieszenia działalności na czas nieokreślony. Gitarzysta Jerry Cantrell skupił się na nagrywaniu drugiego solowego albumu, natomiast pozostali członkowie grupy skupili się na innych projektach muzycznych. Basista Mike Inez współpracował w tym czasie z zespołami Black Label Society oraz Heart. Ponadto brał udział w przesłuchaniach na nowego basistę grupy Metallica[13]. W roku 2005 zorganizowano w Seattle koncert charytatywny na rzecz ofiar tsunami, które nawiedziło Azję Południową[14]. Na koncercie tym, po raz pierwszy od dłuższego czasu, w jednym składzie wystąpili Jerry Cantrell, Mike Inez oraz Sean Kinney. Zespół na scenie był wspomagany przez wielu muzyków, między innymi Ann Wilson, Maynarda Jamesa Keenana oraz Patricka Lachmana[14]. Od tego momentu, muzycy ponownie zaczęli występować razem. Na scenie w roli wokalisty najczęściej występował Patrick Lachman z zespołu Damageplan. 10 marca 2006 członkowie zespołu wzięli udział w koncercie Decades Rock Live, zorganizowanym przez amerykański kanał muzyczny VH1. Wydarzenie to było poświęcone pamięci zmarłym muzykom wywodzącym się z Seattle. Wraz z zespołem na koncercie gościnnie wystąpili między innymi Phil Anselmo, William DuVall oraz siostry Ann i Nancy Wilson z grupy Heart[15].

W udzielonym w lutym 2006 wywiadzie, perkusista grupy Sean Kinney stwierdził że zespół szuka nowego wokalisty, który będzie potrafił tworzyć fajne melodie, lecz nie pod nazwą Alice in Chains. Perkusista wspomniał również o tym że, zespół planuje zmianę nazwy, ale nadal będzie grał w tym samym stylu muzycznym. Na koniec muzyk dodał iż nikt nie próbuje zastąpić Staleya. Zespół po prostu chce jeszcze raz zagrać te utwory na koncertach, oddając tym samym hołd zmarłemu wokaliście[16]. W kwietniu tego samego roku, występujący dotychczas w swoim macierzystym zespole Comes with the Fall William DuVall, dołączył do zespołu jako stały wokalista[17][18]. W wywiadzie udzielonym w 2010, basista zespołu Mike Inez tak odniósł się do tej sytuacji:

Quote-alpha.png
Wybraliśmy jego, ponieważ on miał pomysł na coś swojego. Nie chciał i nawet nie próbował być kolejnym klonem Layne’a. Nie wszyscy może to wiedzą, ale on grał już z Jerrym od 10 lat więc jego przyjęcie było dość naturalną sprawą. Nigdy nie chcieliśmy znaleźć drugiego Layne’a Staleya. On był, jest i będzie niezastąpiony. Był jednym z członków naszej rodziny i najlepszych przyjaciół. Można powiedzieć, że przyjście Williama odświeżyło trochę zespół. Nie starał się on wpasować w czyjeś buty tylko założył swoje[19].

Następnie zespół wyruszył w trasę koncertową Finish What we Started Tour, występując na największych festiwalach muzycznych, która składała się łącznie z 86 występów w Stanach Zjednoczonych, Europie oraz Azji[20][21].

W kwietniu 2007 oficjalny blogger zespołu – Baldy, stwierdził że zespół był w Los Angeles przez pięć dni, gdzie odbył w sumie trzy próby, podczas których nagrał materiał demo. Jak sam stwierdził: „nowy materiał kopie po dupie”[22]. We wrześniu 2008 pojawiły się doniesienia że zespół wejdzie do studia w październiku, aby nagrać nowy materiał, który zostanie wydany w lecie 2009[23].

Nagrywanie[edytuj | edytuj kod]

Jerry Cantrell oraz William DuVall podczas pracy w studiu, 3 sierpnia 2008

Wstępne prace nad nowym materiałem zespół rozpoczął jeszcze w roku 2006[16], na krótko przed przyjęciem DuValla do grupy. Do kwietnia 2007 zespół pracował nad wersjami demo nowych utworów[22]. Następnie do października 2008, zespół nie poczynił już żadnych nowych postępów w pracach, kiedy to oficjalnie ogłosił że rozpoczyna nagrania z producentem Nickiem Raskulineczem.

Oficjalnie nagrania rozpoczęły się 23 października 2008 roku w 606 Studio w Northridge, Kalifornia[1]. W roli producenta zasiadł Nick Raskulinecz, znany ze współpracy z takimi zespołami jak Death Angel, Foo Fighters, Rush, Shadows Fall, Stone Sour czy Trivium[1]. W połowie czerwca 2009, podczas gali rozdania Golden God Awards, gitarzysta Jerry Cantrell stwierdził że prace nad albumem zostały oficjalnie zakończone 18 marca (w dniu 43 urodzin gitarzysty), obecnie odbywa się proces miksowania, a premiera jest planowana na 29 września 2009[2]. W mediach zaczęły pojawić się informacje że na nowym albumie w tytułowym utworze, gościnnie wystąpi Elton John[24]. Procesem masteringu zajął się Ted Jensen w Sterling Sound, miks albumu wykonał Randy Staub w Henson oraz Warehouse Studios. Inżynierami dźwięku zostali Paul Figueroa oraz Raskulinecz, asystentami Kevin Mills oraz Martin Cooke. Zdjęcia wykonał Rocky Schenck, współpracujący z zespołem od czasów albumu Facelift[25]. W jednym z wywiadów, basista Mike Inez wyznał że zespół koszty związane z nagraniem nowego albumu sfinalizował sam, oraz w trakcie nagrań nie był związany z żadną wytwórnią fonograficzną.

Quote-alpha.png
Pierwotnie krążek sfinansowaliśmy sobie sami, zanim wybraliśmy się z nim do wydawcy, ponieważ gdybyśmy ostatecznie uznali, że nie brzmi to wystarczająco dobrze, zawsze moglibyśmy wyciągnąć przysłowiową wtyczkę i nie być zobowiązanym wobec jakiejkolwiek wytwórni do wypuszczenia czegokolwiek na rynek. Może zabrzmi to dziwnie i bardzo zapobiegawczo, ale nie chcieliśmy nadszarpnąć dobrego zdania na temat naszej dotychczasowej spuścizny wypuszczając słaby album. Także wszystko robiliśmy metodą małych kroczków[19].

Muzyka i słowa[edytuj | edytuj kod]

W kwietniu 2009 perkusista grupy Sean Kinney stwierdził w jednym z wywiadów że muzyka zawarta na albumie nie odbiega zbytnio od tego, co zespół tworzył w przeszłości. Muzyk przyznał że album jest wypełniony kompozycjami utrzymanymi w mocnym, gitarowym brzmieniu, ale są na płycie również utwory nieco łagodniejsze, oparte o brzmienie instrumentów akustycznych. Potwierdziła się również informacja o tym, że na albumie wystąpi Elton John[24][26]. Muzyk zagrał na fortepianie w tytułowym utworze, który jest hołdem dla Layne’a Staleya, złożonym wspólnie przez zespół. W jednym z wywiadów, Elton John tak oto skomentował wspólną sesję z zespołem:

Quote-alpha.png
Od lat podziwiam Jerry’ego Cantrella, więc gdy poprosił mnie o zagranie w utworze „Black Gives Way to Blue”, było mi bardzo miło i nie mogłem sobie odmówić tej przyjemności. Sesja nagraniowa z Alice in Chains była wspaniała, nagraliśmy piękną piosenkę[27][28].

Ponadto Kinney wspomniał w wywiadzie że są na płycie teksty, które rozpoczął pisać jeszcze Staley. Perkusista stwierdził że nie ma dnia, aby nie myślał o zmarłym koledze. Podkreślił że po 1995 roku, w zespole wiele się zmieniło, ale najwięcej zmian zaszło w życiu każdego z członków zespołu. Kinney wspomniał że teksty zawarte na nowym albumie, opowiadają o normalnych ludzkich problemach, które dotyczą każdego z nas[29]. Jerry Cantrell, autor wszystkich tekstów, w jednym z wywiadów opisał tematykę poruszanych problemów: „„A Looking in View” opowiada o wielu rzeczach, które trzymamy, zaciskamy gdzieś w głębi siebie. Mówi o tym że wiele osób spośród nas decyduje się pozostać ze swoimi problemami, czy nawet z samym sobą wewnątrz siebie. Rzadko kiedy się zdarza że w sposób odważny otwieramy się na zewnątrz. To jest taki wspólny czynnik, który łączy nas wszystkich. To zabawne jak czasami potrafimy ze sobą zaciekle walczyć, nie dążąc wcale do porozumienia”[30]. „Utwór „Check My Brain” opowiada o o pewnym istniejącym aspekcie, sarkazmie. Jest facet z Seattle, który mieszka w Los Angeles, jest uzależniony od narkotyków, żyje w brzuchu bestii i nie uczestniczy w życiu i jest mu z tym naprawdę dobrze... To jak bycie złym hazardzistą w Las Vegas. To jest oczywiście tylko taka ironia połączona z sarkazmem. To jest coś w rodzaju wow, wiesz, sprawdził mój mózg, wow”[31]. Ponadto gitarzysta odniósł się do warstwy brzmieniowej nowego albumu: „Wszystkie riffy oraz pomysły na utwory są naprawdę fajne. To jest bardzo agresywne brzmienie, i to wszystko. Słychać jest echa dawnego Alice. Ja, Mike oraz Sean wiąż jesteśmy w tym zespole. Staramy się tworzyć zarówno nowe elementy, łącząc je ze starymi, z którymi jesteśmy kojarzeni. William wnosi do zespołu ciekawe pomysły. Zaczęliśmy więc pisać i tworzyć nowe rzeczy, w oparciu o stary zespół”[32]. W wywiadzie udzielonym magazynowi Guitar World, Cantrell wyznał że pisanie tekstów na nowy album było najcięższym wyzwaniem z jakim spotkał się do tej pory[33].

Wydanie, odbiór[edytuj | edytuj kod]

Recenzje
Wydawca Ocena
AllMusic 4/5 gwiazdek[3]
BBC (Korzystne)[34]
Blabbermouth.net 8.5/10 gwiazdek[35]
Classic Rock 10/10 gwiazdek[36]
Drowned in Sound (7/10)[37]
Fairfax New Zealand 4/5 gwiazdek[38]
Kerrang! 10/10 gwiazdek[39]
Magazyn Gitarzysta 9/10 gwiazdek[40]
Metal Hammer (10/10)[41]
Onet.pl 8/10 gwiazdek[42]
PopMatters 7/10 gwiazdek[43]
Reuters (Korzystne)[44]
rockmetal.pl 9/10 gwiazdek[45]
Rolling Stone 2.5/5 gwiazdek[46]
Spin 2.5/5 gwiazdek[47]
Teraz Rock 4/5 gwiazdek[48]
The Aquarian Weekly (A-)[49]
The Skinny 4/5 gwiazdek[50]
The Times 4/5 gwiazdek[51]
The Times of India (Korzystne)[52]
Q 4/5 gwiazdek[53]

25 kwietnia 2009 w mediach pojawiły się doniesienia że album ukaże się nakładem wytwórni Virgin/EMI[54], co oznacza pierwszą zmianę wytwórni od 20 lat (grupa od 1990 była związana z wytwórnią Columbia).

Zespół po raz pierwszy nowe utwory zaprezentował 14 lipca 2009, podczas gali w Los Angeles. Wtedy to grupa wykonała utwory „Your Decision” oraz „Black Gives Way to Blue” w wersjach akustycznych. Kolejny występ, na którym zespół zaprezentował część nowego materiału, miał miejsce 21 lipca w Nowym Jorku[29]. Brytyjski magazyn Classic Rock, dał albumowi maksymalną ilość gwiazdek 10/10 we wrześniu 2009, podczas przedpremierowego odsłuchu[36]. Także brytyjski Metal Hammer ocenił album w skali 10/10, we wrześniu podczas odsłuchu[41]. Nigel Britto z magazynu The Times of India w swej recenzji chwalił płytę, a następnie ocenił ją jako „ogromny, ogromny sukces”[52].

30 czerwca 2009 ukazał się pierwszy singel promujący album – „A Looking in View”. Utwór został udostępniony za darmo na oficjalnej stronie internetowej zespołu. Teledysk do kompozycji został także zamieszczony na oficjalnej stronie w dniu 7 lipca. Utwór dotarł do 12. pozycji listy Mainstream Rock Songs[55] oraz 38. Alternative Songs[55]. Drugi singel, „Check My Brain” ukazał się w formie radiowej 14 sierpnia, natomiast trzy dni później ukazał się w wersji przeznaczonej do sprzedaży[56]. Teledysk do drugiego singla ukazał się 14 września 2009[57]. Utwór „Check My Brain” okazał się dużym sukcesem, i dotarł do 1. pozycji zestawienia Mainstream Rock Songs, Alternative Songs oraz Billboard Rock Songs[55]. Jest to pierwszy utwór zespołu od czasów singla „No Excuses” (1994), który osiągnął szczyt listy Mainstream.

Premiera albumu Black Gives Way to Blue nastąpiła 29 września 2009[3][6]. Album tak jak sądzono ukazał się nakładem wytwórni Virgin/EMI[6]. Płyta w momencie wydania, zadebiutowała na 5. pozycji listy Billboard 200[8][55], sprzedając się w ilości 126,000 kopii w pierwszym tygodniu od premiery[58]. 5 października 2009 album zadebiutował na listach w Wielkiej Brytanii na pozycji 19.[59].

Album w większości spotkał się z przychylnymi opiniami. Na podstawie ocen z recenzji na stronie Metacritic, zliczono średnią przedstawiającą przyjęcie albumu przez medium krytyków. Black Gives Way to Blue osiągnął wynik 69/100, co pozwala sklasyfikować go jako „ogólnie przychylne recenzje”[60].

Stephen Thomas Erlewine z serwisu muzycznego AllMusic, w swej recenzji zwrócił uwagę że nowy album zespołu, mimo wieloletniej przerwy, wciąż zachowuje charakterystyczne dla zespołu ciężkie i mroczne brzmienie[3]. Christian Hoard z magazynu Rolling Stone zauważa że album jest wypełniony mocną, energiczną i gitarową muzyką, czyli taką, z jakiej zespół słynął przed laty. Recenzent ponadto stwierdza że kompozycję „Check My Brain” śmiało można zakwalifikować do największych hitów zespołu[46]. John Benson w swej recenzji zauważa że zespół powrócił do melodyjnej stylistyki hard rocka i heavy metalu, prezentowanej z okresu albumu Facelift. Benson zauważa także w niektórych utworach nawiązania do brzmienia z minialbumów Sap czy Jar of Flies. Jako przykłady podaje pół akustyczną balladę „Your Decision” czy opartą o akustyczne brzmienie kompozycję „When the Sun Rose Again”[61]. Witryna popdose.com w swej recenzji albumu, napisała między innymi że nowy wokalista William DuVall swoją barwą i stylem głosu pasuje do zespołu, lecz nie tworzy już tak dobrych zharmonizowanych linii wokalnych z Cantrellem jak robił to w przeszłości Layne Staley[62]. Ponadto witryna określiła album jako ofiarę ciężkich zniekształceń i cyfrowych praktyk, znanych popularnie jako loudness war („wojna głośności”), które są obecnie słyszalne na wielu wydawanych wydawnictwach. „Ta płyta prawdopodobnie uderzyła w nowe progi głośności w tzw. wojnach głośności”[62]. Winylowa wersja albumu wymaga maksymalnej głośności i jest o połowę mniejsza od CD. Grzegorz Żurek z miesięcznika Magazyn Gitarzysta w swej recenzji chwali album, pisząc między innymi: „Jerry Cantrell skomponował materiał bardzo „gitarowy”. Nie, nie ma tu shredu, czy niemożliwych do ogarnięcia solówek. Jest za to wiele zagęszczonych i dziwacznych riffów i motywów. Jak chociażby riff w singlowym „Check My Brain”, kompozycji która spokojnie staje w jednym szeregu z największymi hitami grupy”[40]. Łukasz Wawro z Onet.pl przyznał albumowi w dziesięcio gwiazdkowej skali osiem, podsumowując recenzję słowami: „Black Gives Way to Blue jest jednak płytą wyjątkową, na którą trafiły utwory tak charakterystyczne, że przypisanie ich innej grupie, byłoby jak umiejscowienie Wieży Eiffla w innym mieście niż Paryż. Choć od premiery ich ostatniego albumu studyjnego minęło kilkanaście lat, wciąż nikt nie potrafi grać tak jak Alice in Chains. Dobrze więc, że znów są z nami”[42]. Ryan Ogle z wortalu internetowego Blabbermouth.net w swej recenzji przyznał albumowi 8.5 gwiazdki na 10 możliwych, uzasadniając: „Black Gives Way to Blue to uczciwe spojrzenie od wewnątrz, to jak dziś prezentuje się zespół. Przypomina w pewnym stopniu poprzednie albumy grupy, ale z zupełnie nowym doświadczeniem. Jest to album godny pochwały”[35]. Patrick Slevin z The Aquarian Weekly napisał między innymi że album ogólnie prezentuje się pozytywnie, wyróżniając przy tym utwory „Check My Brain” oraz „Acid Bubble”. Ponadto recenzent zauważa pewne podobieństwo w stylu śpiewania DuValla do Staleya[49]. Kenny Herzog z amerykańskiego magazynu muzycznego Spin, w swej krytycznej recenzji wyróżnił wokal DuValla w utworze „Private Hell”, a także podkreślił że wyróżniającym się utworem na albumie jest kompozycja „Check My Brain”, w której słychać jest echa dawnego Alice in Chains[47].

Album Black Gives Way to Blue uzyskał certyfikat złotej płyty, przyznanej przez Canadian Recording Industry Association w lutym 2010, za sprzedaż 40,000 kopii[9]. Trzy miesiące później album pokrył się złotem w Stanach Zjednoczonych, za sprzedaż 434,000 kopii. Certyfikacja została przyznana przez Recording Industry Association of America[10].

Trasa koncertowa[edytuj | edytuj kod]

William DuVall wraz z grupą Alice in Chains na Roskilde Festival w Danii, 2 lipca 2010

Zespół rozpoczął intensywne koncertowanie tuż przed premierą albumu w 2009, uczestnicząc jako jedna z głównych gwiazd na Soundwave Festival w Australii[63], wraz z Lamb of God, Nine Inch Nails oraz Scars on Broadway[64]. Następnie grupa wystąpiła na Rock on the Range w Kanadzie, z zespołami Avenged Sevenfold, Korn, Mötley Crüe oraz Slipknot[65]. 18 lipca grupa wystąpiła na koncercie w Detroit wraz z Kid Rockiem. Następnie zespół występował na letniej części trasy koncertowej wraz z grupą Metallica, oraz pojawił się na Sonisphere Festival[66].

Information icon.svg Osobny artykuł: Black Gives Way to Blue Tour.

4 września zespół rozpoczął trasę Black Gives Way to Blue Tour, grając koncerty w Stanach Zjednoczonych oraz Europie. Zespół w ramach promocji, wystąpił także na największych festiwalach muzycznych, takich jak Rock am Ring, Sonisphere Festival czy Nova Rock Festival[67]. W trakcie trwania trasy, zespół wydał jeszcze dwa single. Pierwszy z nich, ballada „Your Decision” ukazała się 16 listopada 2009 w Wielkiej Brytanii oraz 1 grudnia w Stanach Zjednoczonych[68]. Kompozycja zadebiutowała na 32. pozycji listy Rock Songs. Ponadto utwór osiągnął 1. pozycję list Mainstream Rock Songs oraz dotarł do 4. pozycji na liście Alternative Songs[55]. Czwarty singel – „Lesson Learned” ukazał się 22 czerwca 2010. Dotarł do 4. pozycji Mainstream Rock Songs oraz 25. Alternative Songs[55]. 10 listopada zespół wystąpił w programie Live... With Jools Holland, gdzie wykonał utwory „Lesson Learned”, „Black Gives Way to Blue” oraz „Check My Brain[69]. Trasa promująca album zakończyła się 23 maja 2010. Łącznie w ramach trasy zespół zagrał 85 koncertów w Północnych Stanach oraz Europie.

Podczas koncertów, zespół zaprezentował na żywo niemalże wszystkie utwory z nowej płyty. Kilka z nich miało swoje premiery w następujących miejscach: „Check My Brain” w Marlay Park w Dublinie 1 sierpnia[70], „Acid Bubble” w Scali w Londynie 4 sierpnia[71], „Your Decision” w TriBeCa 9 września[72], „Lesson Learned” w Live... With Jools Holland 10 listopada[73], „All Secrets Known” 2 lutego 2010 w Vancouver w Kanadzie[74], „Last of My Kind” 17 listopada w Londynie w Anglii[75]. Utwory „When the Sun Rose Again”, „Take Her Out” oraz „Private Hell” nie zostały wykonane na żywo.

5 czerwca zespół koncertem w niemieckim Nürburgring rozpoczął europejską trasę, obejmującą w sumie 25 występów. W tym czasie grupa zaprezentowała się na największych europejskich festiwalach muzycznych, takich jak Rock am Ring[76], Nova Rock Festival[77], Roskilde Festival[78] czy Sonisphere Festival[79]. Trasa zakończyła się 7 sierpnia koncertem w fińskim Pori.

Information icon.svg Osobny artykuł: Blackdiamondskye.

16 września 2010 wraz z grupami Deftones oraz Mastodon, zespół wyruszył w trasę Blackdiamondskye, która obejmowała miasta Stanów Zjednoczonych[80]. Podczas trwania trasy, zespół 8 października zagrał koncert w KeyArena w Seattle, który został zarejestrowany w formacie 3D[81]. Trasa zakończyła się 16 października koncertem w Las Vegas[82].

Lista utworów[edytuj | edytuj kod]

# Tytuł utworu Tekst Muzyka Czas
1. „All Secrets Known” Jerry Cantrell Jerry Cantrell 4:43
2. Check My Brain Jerry Cantrell Jerry Cantrell 3:58
3. „Last of My Kind” Jerry Cantrell Jerry Cantrell, William DuVall 5:53
4. Your Decision Jerry Cantrell Jerry Cantrell 4:43
5. A Looking in View Jerry Cantrell Jerry Cantrell, William DuVall, Mike Inez, Sean Kinney 7:06
6. „When the Sun Rose Again” Jerry Cantrell Jerry Cantrell 4:00
7. „Acid Bubble” Jerry Cantrell Jerry Cantrell 6:56
8. Lesson Learned Jerry Cantrell Jerry Cantrell 4:17
9. „Take Her Out” Jerry Cantrell Jerry Cantrell 4:00
10. „Private Hell” Jerry Cantrell Jerry Cantrell 5:38
11. Black Gives Way to Blue Jerry Cantrell Jerry Cantrell 3:04

Twórcy[edytuj | edytuj kod]

Opracowano na podstawie materiału źródłowego[25]:

Alice in Chains

Muzycy sesyjni

  • Chris Armstrong – tabla (utwór 6)
  • Elton Johnfortepian (utwór 11)
  • Lisa Coleman – wibrafon (utwór 11)
  • Stevie Black – aranżacja smyczków, inżynier dźwięku (utwory 4 oraz 10)

Produkcja

  • Aranżacja: Jerry Cantrell, William DuVall, Mike Inez, Sean Kinney
  • Teksty utworów: Jerry Cantrell

Nagrody oraz nominacje[edytuj | edytuj kod]

Album sprzedał się w Stanach Zjednoczonych w niespełna półmilionowym nakładzie, co pozwoliło mu uzyskać certyfikat złotej płyty. Ponadto w latach 2010 oraz 2011, utwory „Check My Brain” oraz „A Looking in View”, uzyskały nominację do nagrody Grammy w kategorii Best Hard Rock Performance[83][84]. W 2010 album został nagrodzony statuetką Fryderyk w kategorii Najlepszy album zagraniczny[85][86], oraz otrzymał statuetkę Revolver Golden Gods Award w kategorii Album Roku. Ponadto wydawnictwo w 2009 zajęło 2. pozycję w zestawieniu przygotowanym przez redakcję magazynu muzycznego Metal Hammer Kerrang!'s Top Twenty Albums of 2010 oraz Metal Hammer’s Top 50 Albums of the Year, oraz tą samą pozycję zajęło w zestawieniu przygotowanym przez brytyjski Kerrang! Kerrang’s Top 20 Albums of the Year[87]. Magazyn Billboard na podstawie danych przygotowywanych przez Nielsen SoundScan, opublikował ranking najlepiej sprzedających się albumów hardrockowych oraz metalowych 2010 roku. Album Black Gives Way to Blue uplasował się na 18. pozycji[88].

  • Revolver Golden Gods Award
    • Główna nagroda w kategorii Album Roku

Notowania[edytuj | edytuj kod]

Album[edytuj | edytuj kod]

Lista (2009) Pozycja
Billboard 200 (Stany Zjednoczone)[8][55][58] 5
Top Hard Rock Albums (Stany Zjednoczone)[55] 2
Top Digital Albums (Stany Zjednoczone)[55] 3
Top Modern Rock/Alternative Albums (Stany Zjednoczone)[55] 3
Top Modern Rock Albums (Stany Zjednoczone)[55] 3
Finnish Albums Chart (Finlandia)[89] 11
UK Albums Chart (Wielka Brytania)[59] 19
Canadian Albums Chart (Kanada)[90] 4
Schweizer Hitparade (Szwajcaria)[91] 21
Ö3 Austria Top 40 (Austria)[91] 14
Media Control Charts (Niemcy)[92] 21
Syndicat national de l'édition phonographique (Francja)[91] 46
MegaCharts (Holandia)[91] 34
Sverigetopplistan (Szwecja)[91] 20
VG-Lista (Norwegia)[91] 9
Tracklisten (Dania)[91] 13
Productores de Música de España (Hiszpania)[91] 54
OLiS (Polska)[93] 16
Czech Albums Chart (Czechy)[94] 17
ARIA Charts (Australia)[91] 4
Recording Industry Association of New Zealand (Nowa Zelandia)[91] 7
Mexican Albums Chart (Meksyk)[91] 88
Croatian Albums Chart (Chorwacja)[95] 17
Belgium (Vl) Albums Chart (Belgia)[91] 26
Belgium (Wa) Albums Chart (Belgia)[91] 31
Oricon (Japonia)[96] 61

Notowania końcoworoczne[edytuj | edytuj kod]

Lista (2010) Pozycja
Billboard 200 (Stany Zjednoczone)[97] 174

Single[edytuj | edytuj kod]

Rok Singel Najwyższa pozycja
Hot 100
[55]
Alternative Songs
[55]
Mainstream Rock Songs
[55]
Rock Songs
[55]
Billboard Canadian Hot 100
[55]
2009 A Looking in View 38 12 27
Check My Brain 92 1 1 1 62
Your Decision 109 4 1 1 57
2010 Lesson Learned 25 4 10
"—" oznacza że utwór nie dostał się na listę.

Wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Publikacja Kraj Wyróżnienie Rok Pozycja
DigitalDreamDoor.com
Stany Zjednoczone
„10 najlepszych metalowych albumów roku”[98]
2009 4
Metal Hammer
Wielka Brytania
„50 najlepszych albumów 2009 roku”[87]
2009 2
Kerrang!
Wielka Brytania
„20 najlepszych albumów 2010 roku”[87]
2010 2
Billboard
Stany Zjednoczone
„Najlepiej sprzedające się albumy hard rock/heavy metal 2010 roku”[88]
2010 18

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 1,0 1,1 1,2 Alice in Chains Working With Rush/Foo Fighters Producer (ang.). blabbermouth.net. [dostęp 2011-07-25].
  2. 2,0 2,1 Alice In Chains Set To Release First Album In 14 Years (ang.). ultimate-guitar.com. [dostęp 2014-07-08]. [zarchiwizowane z adresu 2014-07-24].
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 Stephen Thomas Erlewine: Black Gives Way to Blue - Alice in Chains (ang.). allmusic.com. [dostęp 2011-07-25].
  4. Naushad Kabir: Test Spin: Alice in Chains (ang.). cornellsun.com. [dostęp 2012-12-29].
  5. ALICE IN CHAINS: New Album Title, Release Date Revealed. roadrunnerrecords.com. [dostęp 2011-05-08].
  6. 6,0 6,1 6,2 Alice in Chains Black Gives Way to Blue (Virgin/EMI) (ang.). blabbermouth.net. [dostęp 2011-07-25].
  7. ALICE IN CHAINS Working With RUSH/FOO FIGHTERS Producer (ang.). blabbermouth.net. [dostęp 2011-05-08].
  8. 8,0 8,1 8,2 Alice in Chains – Chart History (ang.). billboard.com. [dostęp 2011-07-25].
  9. 9,0 9,1 Canadian Recording Industry Association Gold & Platinium (ang.). cria.ca. [dostęp 2011-05-25].
  10. 10,0 10,1 Recording Industry Association of America Gold & Platinium (ang.). riaa.com. [dostęp 2011-05-25].
  11. LAYNE STALEY Officially Declared Dead Following Autopsy (ang.). blabbermouth.net. [dostęp 2013-02-19].
  12. LAYNE STALEY In His Final Interview: ALICE IN CHAINS Members Are 'Not My Friends' (ang.). blabbermouth.net. [dostęp 2011-07-25].
  13. Stephen Thomas Erlewine: Metallica Biography (ang.). allmusic.com. [dostęp 2010-07-25].
  14. 14,0 14,1 Travis Hay: Alice in Chains owns stage in tsunami-relief show full of surprises (ang.). seattlepi.com. [dostęp 2011-05-11].
  15. ALICE IN CHAINS Perform 'Rooster' On 'Decades Rock Live!': Video Available (ang.). blabbermouth.net. [dostęp 2011-07-25].
  16. 16,0 16,1 Chris Harris: Remaining Alice In Chains Members Reuniting For Summer Gigs (ang.). mtv.com. [dostęp 2009-06-11].
  17. Mitchell Peters. Old bands, new singers (2006-09-09). Billboard, s.9
  18. Lesław Dutkowski: Lepszy sposób patrzenia na życie - Rozmowa z zespołem Alice In Chains (pol.). onet.pl. [dostęp 2013-01-23].
  19. 19,0 19,1 Basista Alice in Chains o blaskach i cieniach powrotu (pol.). magazyngitarzysta.p. [dostęp 2011-07-25].
  20. Alice In Chains Songs played by tour: Finish What We Started Tour (ang.). setlist.fm. [dostęp 2011-07-25].
  21. John Bacus: Alice In Chains Concert Chronology 2005+ (ang.). bacus.net. [dostęp 2011-07-25].
  22. 22,0 22,1 ALICE IN CHAINS Begins Writing New Material (ang.). blabbermouth.net. [dostęp 2009-06-11].
  23. ALICE IN CHAINS To Enter Studio In October (ang.). blabbermouth.net. [dostęp 2011-05-25].
  24. 24,0 24,1 Nekesa Mumbi Moody: Alice In Chains Scores Elton John For Tribute Track (ang.). billboard.com. [dostęp 2011-07-25].
  25. 25,0 25,1 Stephen Thomas Erlewine: Black Gives Way to Blue – Alice in Chains: Credits (ang.). allmusic.com. [dostęp 2012-09-18].
  26. ALICE IN CHAINS Guitarist Discusses Collaboration With ELTON JOHN (ang.). blabbermouth.net. [dostęp 2013-02-19].
  27. Alice in Chains /Płyty/Recenzje/Muzyka (pol.). antyradio.pl. [dostęp 2013-01-26].
  28. Elton John Joins Alice in Chains' New Album to Honor Layne Staley (ang.). rollingstone.com. [dostęp 2013-11-11].
  29. 29,0 29,1 Dean Goodman: Alice in Chains previews new album in Los Angeles (ang.). reuters.com. [dostęp 2009-07-15].
  30. ALICE IN CHAINS Announces Tour Dates (ang.). blabbermouth.net. [dostęp 2009-06-30].
  31. Alice in Chains To Headline 99.5 KISS FM ‘Bone Bash’ – Aug. 17, 2009 (ang.). blabbermouth.net. [dostęp 2009-08-19].
  32. Alice in Chains pode langar nowo CD em 2008 (port.). entermagazine.com. [dostęp 2011-07-25].
  33. Charles R. Cross: Jerry Cantrell interview: Get Born Again - Page 2 (ang.). guitarworld.com. [dostęp 2013-02-19].
  34. Raziq Rauf: Alice in Chains Black Gives Way to Blue Review (ang.). bbc.co.uk. [dostęp 2009-09-12].
  35. 35,0 35,1 Ryan Ogle: Alice in Chains Black Gives Way to Blue Blabbermouth review (ang.). blabbermouth.net. [dostęp 2009-09-12].
  36. 36,0 36,1 „Classic Rock”. (Wrzesień 2009). Review: Black Gives Way to Blue
  37. Rich Hanscomb: Alice in Chains Black Gives Way to Blue Review (ang.). drownedinsound.com. [dostęp 2009-10-02].
  38. Chris Schulz: CD review: Black Gives Way to Blue — Alice in Chains (ang.). stuff.co.nz. [dostęp 2009-09-26].
  39. „Kerrang!”. 13 października 2009. s.44
  40. 40,0 40,1 Grzegorz Żurek: Alice in Chains – Black Gives Way to Blue (pol.). magazyngitarzysta.pl. [dostęp 2011-05-08].
  41. 41,0 41,1 „Metal Hammer”. Październik 2009, s.100-101
  42. 42,0 42,1 Łukasz Wawro: Recenzja płyty: Alice in Chains – Black Gives Way to Blue (pol.). onet.pl. [dostęp 2012-12-02].
  43. Andrew Blackie: Alice in Chains: Black Gives Way to Blue (ang.). popmatters.com. [dostęp 2014-07-24].
  44. Billboard CD reviews: Alice in Chains, Michael Buble (ang.). stuff.co.nz. [dostęp 2014-07-24].
  45. Recenzja Alice in Chains Black Gives Way to Blue (pol.). rockmetal.pl. [dostęp 2011-05-08].
  46. 46,0 46,1 Christian Hoard: Alice in Chains, Black Gives Way to Blue (ang.). rollingstone.com. [dostęp 2011-07-25].
  47. 47,0 47,1 Kenny Herzog: Alice in Chains Black Gives Way to Blue (ang.). spin.com. [dostęp 2009-09-26].
  48. Bartek Koziczyński: Gives Way to Blue – Recenzja (pol.). terazrock.pl. [dostęp 2012-11-06].
  49. 49,0 49,1 Patrick Slevin: Alice in Chains: Black Gives Way to Blue (ang.). theaquarian.com. [dostęp 2011-07-25].
  50. Dave Kerr: Alice in Chains – Black Gives Way to Blue (ang.). theskinny.co.uk. [dostęp 2009-09-12].
  51. James Jackson: Alice in Chains: Black Gives Way to Blue (ang.). entertainment.timesonline.co.uk. [dostęp 2009-09-26].
  52. 52,0 52,1 „The Times of India”. Nigel Britto. Alice in Chains Black Gives Way to Blue album review. (09/09)
  53. „Q magazine”. Październik 2009. s.116
  54. ALICE IN CHAINS Signs With VIRGIN/EMI - Apr. 25, 2009 (ang.). blabbermouth.net, 2009-04-25.
  55. 55,00 55,01 55,02 55,03 55,04 55,05 55,06 55,07 55,08 55,09 55,10 55,11 55,12 55,13 55,14 55,15 Stephen Thomas Erlewine: Alice in Chains - Awards : Allmusic (ang.). allmusic.com. [dostęp 2011-07-25].
  56. ALICE IN CHAINS: 'Black Gives Way To Blue' iTunes Pre-Order To Include Two Bonus Tracks (ang.). blabbermouth.net. [dostęp 2013-02-19].
  57. ALICE IN CHAINS: 'Check My Brain' Video To Premiere On Monday (ang.). blabbermouth.net. [dostęp 2009-09-13].
  58. 58,0 58,1 Keith Caulfield, Monica Herrera: Barbra Streisand Surprises With Ninth No. 1 on Billboard 200 (ang.). billboard.com. [dostęp 2011-07-25].
  59. 59,0 59,1 Top 100 Albums Chart (ang.). theofficialcharts.com. [dostęp 2009-10-05].
  60. Reviews for Black Gives Way to Blue by Alice in Chains (ang.). metacritic.com. [dostęp 2014-07-24].
  61. John Benson: Alice In Chains Reunion ‘Gives Way’ To New Album, Tour (ang.). billboard.com. [dostęp 2012-12-02].
  62. 62,0 62,1 Dw. Dunphy: CD Review: Alice in Chains, Black Gives Way to Blue (ang.). popdose.com. [dostęp 2011-07-25].
  63. Soundwave Festival 2009 (ang.). aliceinchainsnews.blogspot.com. [dostęp 2011-07-25].
  64. NIN, ALICE IN CHAINS, SCARS ON BROADWAY, LAMB OF GOD Confirmed For Australia's SOUNDWAVE (ang.). blabbermouth.net. [dostęp 2011-07-25].
  65. KORN, MÖTLEY CRÜE, ALICE IN CHAINS, SLIPKNOT Set For ROCK ON THE RANGE (ang.). blabbermouth.net. [dostęp 2011-07-25].
  66. Sonisphere Festival 2010 – Metallica, Slayer, Alice in Chains (pol.). rockmetal.pl. [dostęp 2012-12-02].
  67. Alice in Chains Tour Statistics (ang.). setlist.fm. [dostęp 2011-05-25].
  68. ALICE IN CHAINS To Release 'Your Decision' Single (ang.). blabbermouth.net. [dostęp 2009-10-16].
  69. Later with Jools Holland London (ang.). setlist.fm. [dostęp 2011-07-25].
  70. Check My Brain by Alice in Chains (ang.). setlist.fm. [dostęp 2011-07-25].
  71. Acid Bubble by Alice in Chains (ang.). setlist.fm. [dostęp 2011-07-25].
  72. Your Decision by Alice in Chains (ang.). setlist.fm. [dostęp 2011-07-25].
  73. Lesson Learned by Alice in Chains (ang.). setlist.fm. [dostęp 2011-07-25].
  74. All Secrets Known by Alice in Chains (ang.). setlist.fm. [dostęp 2011-09-12].
  75. Last of My Kind by Alice in Chains (ang.). setlist.fm. [dostęp 2011-09-12].
  76. MUSIC ART VCL: lice In Chains – Live At Rock Am Ring 06-05-2010 (ang.). musicartvcl.blogspot.com. [dostęp 2013-01-19].
  77. NOVA ROCK Festival 2010 w Pannonia Fields II (pol.). lastfm.pl. [dostęp 2013-01-19].
  78. Alice In Chains Orange Scene, Roskilde Festival, fredag d. 2. juli 2010 (duń.). gaffa.dk. [dostęp 2013-01-19].
  79. Sonisphere Festival 2010 (ang.). allmetalfest.com. [dostęp 2013-01-19].
  80. ALICE IN CHAINS Guitarist Talks 'BlackDiamondSkye' Tour (ang.). blabbermouth.net. [dostęp 2010-04-10].
  81. ALICE CHAINS: Seattle Concert To Be Filmed In 3D (ang.). blabbermouth.net. [dostęp 2014-06-19].
  82. Alice in Chains Tour Statistics: Blackdiamondskye (ang.). setlist.fm. [dostęp 2013-02-19].
  83. Rock On The Net:52nd Annual Grammy Awards - 2010 (ang.). rockonthenet.com. [dostęp 2012-09-18].
  84. Rock On The Net:53nd Annual Grammy Awards - 2011 (ang.). rockonthenet.com. [dostęp 2012-09-18].
  85. Fryderyki 2010: sukces grupy Hey (pol.). onet.pl. [dostęp 2010-04-19].
  86. Nominowani i laureaci 2010 (pol.). zpav.pl. [dostęp 2012-12-02].
  87. 87,0 87,1 87,2 Metal Hammer – Albums of the Year (ang.). rocklist.net. [dostęp 2011-07-25].
  88. 88,0 88,1 Alice in Chains - Chart history (ang.). billboard.com. [dostęp 2011-01-28].
  89. Alice in Chains Black Gives Way to Blue (ang.). pop.yle.fi. [dostęp 2011-07-25].
  90. Stephen Thomas Erlewine: Alice in Chains Billboard Albums (ang.). allmusic.com. [dostęp 2011-07-25].
  91. 91,00 91,01 91,02 91,03 91,04 91,05 91,06 91,07 91,08 91,09 91,10 91,11 91,12 Alice in Chains – Black Gives Way to Blue (ang.). australian-charts.com. [dostęp 2011-07-25].
  92. Chartverfolgung / Alice in Chains / Longplay (ang.). musicline.de. [dostęp 2013-06-07].
  93. Oficjalna lista sprzedaży: 12 października 2009 (pol.). olis.onyx.pl. [dostęp 2011-07-25].
  94. CNS IFPI (cz.). ifpicr.cz. [dostęp 2013-11-11].
  95. Alice in Chains – Black Gives Way to Blue (ang.). hdu-toplista.com. [dostęp 2011-07-25].
  96. "アリス・イン・チェインズのCDアルバムランキング、アリス・イン・チェインズのプロフィールならオリコン芸能人事典-ORICON STYLE (jap.). oricon.co.jp. [dostęp 2014-02-09].
  97. Best of 2010 - Billboard Top 200 (ang.). billboard.com. [dostęp 2014-07-24].
  98. 100 Greatest Metal Albums at DigitalDreamDoor (ang.). digitaldreamdoor.com. [dostęp 2012-09-18].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]