Dmitrij Miedwiediew (partyzant)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy oficera NKWD i partyzanta. Zobacz też: Dmitrij Miedwiediew – ujednoznacznienie.
Dmitrij Miedwiediew na znaczku Poczty ZSRR

Dmitrij Nikołajewicz Miedwiediew (ros. Дмитрий Николаевич Медведев; ur. 22 kwietnia 1898 r. w Bieżycy k. Briańska (obecnie w granicach miasta), zm. 14 grudnia 1954 r. w Moskwie) – radziecki dowódca oddziałów partyzanckich w czasie II wojny światowej, pułkownik NKWD, Bohater Związku Radzieckiego.

Członek partii bolszewickiej od 1920 roku. Wstąpił do Gwardii Czerwonej, brał udział w wojnie domowej 1918-1920. W latach 1920-1935 służył w organach WCzK,GPU,OGPU i NKWD USRR, w tym uczestniczył w likwidacji białogwardyjskich band na Ukrainie [1]. W 1936 skierowany do wywiadu zagranicznego (INO) NKWD. W 1938 po powrocie do ZSRR objął stanowisko w zarządzie systemu obozów Gułagu, jako szef wydziału w zarządzie łagrów Norylłag (rejon Norylska). Po kilku miesiącach zwolniony ze stanowiska i z NKWD z oficjalnym uzasadnieniem: za nieuzasadnione zamykanie spraw karnych[2]. Ostatecznie przywrócony do służby, lecz w 1939 z przyczyn zdrowotnych przeszedł w stan spoczynku .

Po ataku III Rzeszy na ZSRR w czerwcu 1941 r. przywrócony do czynnej służby w NKWD i skierowany pod komendę Pawła Sudopłatowa. W początku września 1941 r. przerzucony przez linię frontu na czele grupy Specnazu Mitia[3] na znany sobie od dzieciństwa teren okolic Briańska, gdzie w lasach zorganizował oddział partyzancki. Była to pierwsza tego typu grupa dywersyjna przerzucona przez linię frontu. Od września 1941 r. do stycznia 1942 r. grupa Miedwiediewa stworzyła dalszych 6 oddziałów, tworząc zgrupowanie partyzanckie i tzw. kraj partyzancki. Dwukrotnie ranny i kontuzjowany powrócił do Moskwy, gdzie otrzymał zadanie organizacji ruchu partyzanckiego na głębokich tyłach Niemców.

W czerwcu 1942 r. stanął na czele kolejnej specjalnej grupy wywiadowczo-dywersyjnej Specnazu o nazwie Zwycięzcy, podlegającej bezpośrednio centrali NKWD , która 20 czerwca 1942 została przerzucona drogą lotniczą do obwodu żytomierskiego, a stamtąd przeszła w rejon Równego. Od czerwca 1942 r. do marca 1944 r. roku działając na Wołyniu i w Galicji Wschodniej oddział Miedwiediewa, osiągnąwszy ostatecznie liczebność około 600 ludzi, stoczył 120 większych walk, w których wyeliminował do 2 tys. niemieckich żołnierzy i oficerów oraz wysadził 81 pociągów. Jednocześnie zawiązał 10 nowych oddziałów partyzanckich, w tym jeden żydowski liczący 100-300 partyzantów.

W skład specgrupy Miedwiediewa wchodził m.in. jeden z najbardziej znanych wywiadowców II wojny światowej Nikołaj Kuzniecow.

Od 1943 r. oddział Miedwiediewa toczył także walki z nacjonalistycznym podziemiem ukraińskim. Według sprawozdania gen. Wasyla Begmy[4] z kwietnia 1944 r., w latach 1943-1944 miał on zlikwidować 317 ukraińskich nacjonalistów[5].

Na początku lutego 1944 r. Miedwiediew otrzymał rozkaz powrotu na tyły Armii Czerwonej i w następnym miesiącu wraz z oddziałem przeszedł linię frontu. W listopadzie 1944 r. otrzymał tytuł Bohatera Związku Radzieckiego. Przeniesiony w stan spoczynku w 1946. Po wojnie zajął się wydawaniem wspomnień. Zmarł w 1954 r. w Moskwie, pochowany na Cmentarzu Nowodziewiczym.

Przypisy

  1. ros. участвовал в ликвидации белогвардейских банд на Украине[1]
  2. ros. за необоснованное прекращение уголовных дел[2]
  3. ros. разведывательно-диверсионная резидентура № 4/70 Особой группы при наркоме НКВД СССР
  4. Od lutego 1943 dowódca utworzonego wówczas tzw. Rówieńskiego Sztabu Partyzanckiego. Grzegorz Motyka Partyzantka ukraińska... s. 241.
  5. Grzegorz Motyka Partyzantka ukraińska... s.261.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]