Droga powiatowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Droga powiatowa – jedna z kategorii dróg publicznych w Polsce, stanowiących własność właściwego samorządu powiatu[1].

Do dróg powiatowych zalicza się drogi stanowiące połączenia miast będących siedzibami powiatów z siedzibami gmin i siedzib gmin między sobą. Zaliczenie do kategorii dróg powiatowych oraz ustalenie ich przebiegu następuje w drodze uchwały rady powiatu w porozumieniu z zarządem województwa, po zasięgnięciu opinii wójtów (burmistrzów, prezydentów miast) gmin, na obszarze których przebiega droga, oraz zarządów sąsiednich powiatów[2].

Według danych z 31 grudnia 2009 r. w Polsce istniało 126 599 km dróg powiatowych, co stanowiło 32,9% dróg publicznych. Nawierzchnię twardą posiadało 90,5% dróg powiatowych, a pozostałe 12,1 tys. km miała nawierzchnię gruntową. 86,9% wszystkich dróg powiatowych miało nawierzchnię ulepszoną tj. wykonaną z kostki kamiennej, klinkieru, betonu, z płyt kamienno-betonowych, bitumu[3].

Przypisy

  1. (Art. 2. i Art. 2a.) Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115)
  2. (Art. 6a.) Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115)
  3. Transport - wyniki działalności w 2009 r.. Warszawa: Główny Urząd Statystyczny, 2010-08-20, s. 24, 117. ISSN 1506-7998.