Geografia Afryki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Afryka – drugi pod względem powierzchni, kontynent, zajmujący ok. 1/5 powierzchni lądów na Ziemi. Od największego kontynentu - Azji oddziela ją Kanał Sueski położony na terenie Egiptu, natomiast od Europy - wąska Cieśnina Gibraltarska.

Zdjęcie satelitarne

Zachodnie wybrzeża Afryki oblewają wody Oceanu Atlantyckiego, zaś wschodnie otacza Morze Czerwone i Ocean Indyjski. Na północnym zachodzie żyzne niziny nad Morzem Śródziemnym ustępują miejsca łańcuchom gór Atlas, a na południu gorącej Saharze - największej pustyni na świecie. Rzeka Nil, której źródła znajdują się w środkowej Afryce, przez tysiąclecia pozwalała rozwijać się cywilizacjom na terenie pustynnego Egiptu.

Na południe od Sahary niewielkie pastwiska z nielicznymi krzewami ustępują miejsca sawannie - roślinności trawiastej z małą ilością drzew. Tereny wokół równika należą do bardzo wilgotnych, a rozległą Kotlinę Konga porastają nieprzebyte wilgotne lasy równikowe.

W rzeźbie wschodniej Afryki dominują pęknięcia skorupy ziemskiej. Obniżenia w systemie Wielkich Rowów Afrykańskich, biegnących z północy na południe, zostały zalane, dzięki czemu powstało kilka długich i głębokich jezior. Wielki Rów Wschodni rozdziela Wyżynę Abisyńską od wyżyn i masywów środkowej Afryki, ponad którymi wznoszą się pojedyncze stożki wygasłych wulkanów Kenia i Kilimandżaro, a także pokryty śniegiem masyw Ruwenzori.

W południowej Afryce również występuje sawanna, a także piaszczyste pustynie Kalahari i Namib. Położone na południu, porośnięte trawami płaskowyże zwane weldami, przechodzą w urwiste stoki Gór Smoczych. Na południowym zachodzie łańcuchy górskie schodzą do Przylądka Igielnego, południowego krańca kontynentu.