Grupa wschodnia języków południowosłowiańskich

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Grupa wschodnia języków południowosłowiańskich lub grupa bułgarsko-macedońska – grupa dwóch blisko spokrewnionych ze sobą języków południowosłowiańskich, którą stanowią język bułgarski i macedoński. Stoi ona w opozycji do grupy zachodniej, którą stanowią języki diasystemu serbsko-chorwackiego i język słoweński. Grupa ta posiada nie tylko swoiste cechy słowiańskie, ale też takie, które powstały pod wpływem języków niesłowiańskich, co tłumaczone jest sąsiedztwem tych języków również z niesłowiańskimi językami Bałkanów, należą zatem do tzw. bałkańskiej ligi językowej.

Cechy wyróżniające bułgarski i macedoński na tle innych języków południowosłowiańskich[edytuj | edytuj kod]

  • akcent wydechowy połączony z brakiem rozróżnienia iloczasu i intonacji samogłosek
  • rozróżnianie pierwotnych jerów - twardego i miękkiego
  • brak wstawnego l
  • końcówka deklinacji zaimkowo-przymiotnikowej -go

Cechy wspólne bułgarskiego i macedońskiego z językami bałkańskimi[edytuj | edytuj kod]

  • zanik deklinacji
  • powstanie rodzajnika postpozytywnego
  • zanik bezokolicznika

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Franciszek Sławski, Języki Słowiańskie [w:] Języki indoeuropejskie. Tom II, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1988, str. 977 - 979