Hanna Krall

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Hanna Krall
Hanna Krall, 19 maja 2007
Hanna Krall, 19 maja 2007
Data i miejsce urodzenia 20 maja 1935[1]
Warszawa
Zawód dziennikarka i reporterka
Odznaczenia
Order Ecce Homo (Polska) Złoty Medal "Zasłużony Kulturze Gloria Artis"
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikicytaty Hanna Krall w Wikicytatach
Strona internetowa

Hanna Krall-Szperkowicz (ur. 20 maja 1935 w Warszawie[1]) – polska pisarka i dziennikarka żydowskiego pochodzenia.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodziła się w Warszawie w żydowskiej rodzinie urzędników, jako córka Salomona Kralla i Felicji Jadwigi z domu Reichold[2]. Dzieciństwo spędziła w Lublinie. Podczas II wojny światowej zginęło wielu członków jej najbliższej rodziny, w tym ojciec. Wojnę przeżyła tylko dlatego, że była ukrywana. Cudem została ocalona w czasie transportu do getta. Holocaust i losy Żydów polskich z czasem stały się głównym tematem jej twórczości.

Po wojnie przebywała w domu dziecka w Otwocku. Ukończyła dziennikarstwo na Uniwersytecie Warszawskim.

Od 1955 pracowała w redakcji "Życia Warszawy", od 1969 do 1981 w "Polityce", której korespondentem w ZSRR była w latach 1966-1969. Reportaże z ZSRR wydała w tomie Na wschód od Arbatu. W latach 1982-1987 była zastępcą kierownika literackiego Zespołu Filmowego "Tor". Na początku lat 90. szkoliła reporterów w "Gazecie Wyborczej".

Światową sławę przyniósł jej oryginalny w formie wywiad z Markiem Edelmanem Zdążyć przed Panem Bogiem (1977). Wydała także zbiory reportaży, m.in. Trudności ze wstawaniem (1990), Taniec na cudzym weselu (1994), Dowody na istnienie (1996), Tam już nie ma żadnej rzeki (1998), To ty jesteś Daniel (2001). Cztery ostatnie w 2007 zebrała w książce Żal. Jest także autorką powieści: Okna i Sublokatorka. Ostatnio ukazały się reportaże książkowe: Wyjątkowo długa linia, Król Kier znów na wylocie, Różowe strusie pióra.

Jej teksty były podstawą scenariuszy filmów Krótki dzień pracy Krzysztofa Kieślowskiego i Daleko od okna Jana Jakuba Kolskiego.

Nagrody i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

W 1999 otrzymała Nagrodę Wielką Fundacji Kultury. Jej twórczość przetłumaczono na wiele języków. Jest członkiem Stowarzyszenia Pisarzy Polskich. W 2001 za demaskację prawd pozornych oraz za popularyzację uniwersalnych wartości moralnych została odznaczona Orderem Ecce Homo[3]. W 2005 została nominowana do Nagrody NIKE za książkę Wyjątkowo długa linia. Jej książka Król Kier znów na wylocie w 2007 roku została nominowana do Literackiej Nagrody Środkowoeuropejskiej Angelus. W tym samym roku okazał się wywiad – rzeka pt. Reporterka. Rozmowy z Hanną Krall Jacka Antczaka. W 2008 Król kier znów na wylocie został uznany w plebiscycie księgarzy, czytelników i bibliotekarzy za Książkę Roku 2006. W listopadzie 2009 otrzymała nagrodę w studenckim plebiscycie MediaTory w kategorii AuTORytet. W grudniu 2009 otrzymała najwyższe wyróżnienie Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich – Dziennikarski Laur.[4]. Również w tym samym roku została uhonorowana nagrodą literacką im. Władysława Reymonta[5]. 11 kwietnia 2014 została odznaczona złotym medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis[6]. W grudniu 2014 otrzymała za całokształt twórczości Nagrodę Literacką im. Juliana Tuwima[7].

Dzieła[edytuj | edytuj kod]

  • Na wschód od Arbatu, Warszawa: Iskry, 1972.
  • Zdążyć przed Panem Bogiem, Kraków: Wydawnictwo Literackie, 1977.
  • Sześć odcieni bieli, Warszawa: Czytelnik, 1978.
  • Sublokatorka, Paryż: Libella, 1985; Kraków 1985 (pierwszy przedruk w drugim obiegu).
  • Okna, Londyn: Aneks, 1987; Warszawa 1987 (przedruk w drugim obiegu).
  • Trudności ze wstawaniem, Warszawa 1988 (w drugim obiegu). Wydanie oficjalne (łącznie z powieścią Okna) Warszawa: Alfa, 1990.
  • Hipnoza, Warszawa: Alfa, 1989.
  • Taniec na cudzym weselu, Warszawa: BGW, 1993.
  • Co się stało z naszą bajką [opowieść dla dzieci], Warszawa: Twój Styl, 1994.
  • Dowody na istnienie, Poznań: Wydawnictwo a5, 1995.
  • Tam już nie ma żadnej rzeki, Kraków: Wydawnictwo a5, 1998.
  • To ty jesteś Daniel, Kraków: Wydawnictwo a5, 2001.
  • Wyjątkowo długa linia, Kraków: Wydawnictwo a5, 2004.
  • Spokojne niedzielne popołudnie, Kraków: Wydawnictwo a5, 2004.
  • Król kier znów na wylocie, Warszawa: Świat Książki, 2006.
  • Żal, Warszawa: Świat Książki, 2007.
  • Różowe strusie pióra, Warszawa: Świat Książki, 2009[8].
  • Biała Maria, Warszawa: Świat Książki, 2011[9]

Ekranizacje[edytuj | edytuj kod]

 Z tym tematem związana jest kategoria: Filmowe adaptacje utworów Hanny Krall.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Współcześni polscy pisarze i badacze literatury. Słownik biobibliograficzny, pod red. Jadwigi Czachowskiej i Alicji Szałagan. Warszawa 1996. Tom 4. ISBN 83-02-05974-9, s. 363
  2. Jolanta Wakulińska: Hanna Krall – biografia (pol.). gazeta.pl, 2008-03-28. [dostęp 2010-05-11].
  3. Damy i Kawalerowie Orderu "Ecce Homo" w 2001 [dostęp 5 kwietnia 2010]
  4. Hanna Krall nagrodzona laurem SDP (pol.). wp.pl. [dostęp 20 grudnia 2009].
  5. Związek Rzemiosła Polskiego: Laureaci Nagrody Literackiej im. Władysława Reymonta w latach 1994 – 2009. [dostęp 2014-09-13].
  6. Największe gwiazdy polskiego kina na przyznaniu medali "Zasłużony Kulturze" (pol.). afterparty.pl. [dostęp 2014-04-11].
  7. Łódź. Hanna Krall z Nagrodą Literacką im. Juliana Tuwima. e-teatr.pl, 2014-12-09. [dostęp 2014-12-11].
  8. Reporterka. Rozmowy z Hanną Krall, J. Antczak, Rosner i Wspólnicy, Warszawa 2007
  9. Remigiusz Grzela: Składanie rozbitej porcelany.. W: Blog Remigiusza Grzeli [on-line]. 28 kwietnia 2011. [dostęp 2011-04-28].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]