Hans-Gert Pöttering

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Hans-Gert Pöttering
Pöttering, Hans-Gert-9757.jpg
Data i miejsce urodzenia 15 września 1945
Bersenbrück
Przewodniczący Parlamentu Europejskiego
Przynależność polityczna CDU
Okres urzędowania od 16 stycznia 2007
do 13 lipca 2009
Poprzednik Josep Borrell
Następca Jerzy Buzek
Odznaczenia
Wielki Krzyż Zasługi z Gwiazdą i Wstęgą Orderu Zasługi RFN Wielki Krzyż Zasługi Orderu Zasługi RFN Odznaka za Zasługi dla Republiki Austrii - Wielka Złota Odznaka Honorowa Odznaka za Zasługi dla Republiki Austrii - Wielka Odznaka Honorowa Wielki Order Królowej Jeleny (Chorwacja) Order Krzyża Ziemi Maryjnej I Klasy (Estonia) Komandor Legii Honorowej (Francja) Krzyż Komandorski Orderu "Za Zasługi dla Litwy" Komandor Krzyża Wielkiego Orderu Trzech Gwiazd (Łotwa) Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Zasługi RP Krzyż Wielki Orderu Zasługi (Portugalia) Order Księcia Jarosława Mądrego II klasy (Ukraina) Krzyż Wielki Orderu Świętego Grzegorza Wielkiego (Watykan) Order Zasługi Republiki Włoskiej I Klasy
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Hans-Gert Pöttering (po prawej) z prezydentem Niemiec Horstem Köhlerem podczas obchodów dnia Kościoła Ewangelickiego w Kolonii, 2007

Hans-Gert Pöttering (ur. 15 września 1945 w Bersenbrücku) – niemiecki polityk, były przewodniczący Parlamentu Europejskiego, europoseł I, II, III, IV, V, VI i VII kadencji (1979–2014).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Studiował prawo, politologię i historię na Uniwersytecie w Bonn, Uniwersytecie w Genewie oraz na Columbia University w Nowym Jorku. W 1974 uzyskał stopień naukowy doktora, dwa lata później zdał państwowy egzamin prawniczy drugiego stopnia. W drugiej połowie lat 70. był pracownikiem naukowym, w 1989 został starszym asystentem na Uniwersytecie w Osnabrücku, a w 1995 profesorem honorowym.

W latach 1974–1980 pełnił funkcję rzecznika ds. polityki europejskiej w Junge Union, organizacji młodzieżowej Unii Chrześcijańsko-Demokratycznej. Od 1990 przewodniczy CDU w powiecie Osnabrück. W latach 1981–1991 stał na czele regionu ruchu Europa-Unia w Dolnej Saksonii. Od 1999 zasiada w ścisłych władzach niemieckiej chadecji.

W 1979 po raz pierwszy został wybrany do Parlamentu Europejskiego. Mandat eurodeputowanego odnawiał w kolejnych wyborach w 1984, 1989, 1994, 1999 i 2004.

Od 1992 do 1992 przewodniczył Podkomisji ds. Bezpieczeństwa i Rozbrojenia. W latach 1999–2007 stał na czele grupy Europejskiej Partii Ludowej i Europejskich Demokratów. Od 16 stycznia 2007 do końca VI kadencji (tj. do 13 lipca 2009) był przewodniczącym europarlamentu. W 2008 publicznie wezwał uczestników Letnich Igrzysk Olimpijskich w Pekinie do protestów podczas zawodów przeciwko łamaniu przez Chiny praw człowieka w Tybecie[1]. Sam z tego powodu nie wziął udziału w ceremonii otwarcia.

W wyborach w 2009 Hans-Gert Pöttering po raz siódmy z rzędu uzyskał mandat europosła. W VII kadencji został członkiem Komisji Spraw Zagranicznych.

W grudniu tego samego roku został wybrany na przewodniczącego Fundacji Konrada Adenauera[2].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Mieszka w miejscowości Bad Iburg w powiecie Osnabrück. Jest katolikiem, ma dwóch synów.

Wyróżniony m.in. tytułem „Europejskiego Posła roku 2004” przyznanym przez pismo „European Voice”, a także tytułami doktora honoris causa m.in. Uniwersytetu Opolskiego (2007)[8] i Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego w Olsztynie (2008).

Przypisy

  1. Poettering wzywa olimpijczyków do protestu. rp.pl, 3 sierpnia 2008. [dostęp 2012-08-27].
  2. Hans-Gert Poettering New Chairman of the Konrad-Adenauer-Stiftung (ang.). kas.de, 4 grudnia 2009. [dostęp 2012-08-27].
  3. 3,0 3,1 3,2 Nota biograficzna na stronie prywatnej (niem.). [dostęp 2012-08-27].
  4. Ustava Republike Hrvatske (chorw.). narodne-novine.nn.hr. [dostęp 2012-08-27].
  5. M.P. z 2011 r. Nr 109, poz. 1105
  6. Ordens Honoríficas Portuguesas – Cidadāos Estrangeiros com Ordens Portuguesas (port.). ordens.presidencia.pt. [dostęp 2014-02-16].
  7. Указ Президента України № 1057/2008 (ukr.). president.gov.ua. [dostęp 2012-08-27].
  8. Doktorzy Honoris Causa UO. uni.opole.pl. [dostęp 2012-08-27].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]