Simone Veil

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Information icon.svg Nie mylić z: Simone Weil.
Simone Veil
Tissot-Panafieu gymnase Japy 2008 02 27 n3 ret.jpg
Data urodzenia 13 lipca 1927
Przewodnicząca Parlamentu Europejskiego
Okres urzędowania od 1979
do 1982
Poprzednik Emilio Colombo
Następca Piet Dankert
Odznaczenia
Krzyż Wielki Legii Honorowej (Francja) Wielki Oficer Legii Honorowej (Francja) Kawaler Narodowego Orderu Zasługi (Francja)

Simone Veil (ur. 13 lipca 1927 w Nicei) - francuska polityk.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

W latach 1974-1979 sprawując funkcję ministra zdrowia w rządzie Valéry Giscard d'Estaing'a przyczyniła się do liberalizacji prawa aborcyjnego oraz zainicjowania działań zmierzających do pełnego równouprawnienia kobiet we Francji. W 1979 jako pierwsza kobieta została wybrana na przewodniczącą Parlamentu Europejskiego. Jako była więźniarka obozu Auschwitz-Birkenau przewodniczy Fundacji Pamięci Shoah.

W czasie wojny Simone Veil zatrzymana w marcu 1944 w łapance wraz z siostrą i matką została deportowana do niemieckiego obozu koncentracyjnego Auschwitz-Birkenau, gdzie przebywała do wiosny 1945 i gdzie zginęła jej matka. Po wojnie podjęła studia prawnicze. W 1957 pracowała w Ministerstwie Sprawiedliwości. W 1970 objęła funkcje sekretarza generalnego Najwyższej Rady Sądownictwa, gdzie zajmowała się między innymi reformami sądownictwa, administracją penitencjarną oraz zagadnieniami reedukacji przestępców.

W 1974 została mianowana przez prezydenta Valéry Giscard d'Estaing'a ministrem zdrowia. Była drugą kobietą, która została ministrem w dziejach Francji po Germaine Poinso-Chapuis w 1947. Sprawując tę funkcję przyczyniła się do rozpowszechnienia dostępności środków antykoncepcyjnych oraz do uchwalenia w 1975 słynnej "ustawy Veil" o dopuszczalności przerywania ciąży na życzenie kobiety.

W 1979 została wybrana do Parlamentu EWG w pierwszych wyborach powszechnych do tego zgromadzenia kandydując z ramienia liberałów. Jako pierwsza kobieta została następnie wybrana na przewodniczącą parlamentu na okres dwu i pół lat. W Parlamencie Europejskim zasiadała do 1993, kiedy to premier Edouard Balladur powołał ją na stanowisko sekretarza stanu, ministra spraw społecznych i zdrowia.

W 1998 została mianowana członkinią Rady Konstytucyjnej Republiki Francuskiej. Uhonorowana wieloma nagrodami i odznaczeniami, w dalszym ciągu zaangażowana w działalność proeuropejską, wspiera liczne stowarzyszenia i fundacje. Przewodniczy między innymi Fundacji Pamięci Shoah.

W 2008 została powołana do Akademii Francuskiej na wakat po premierze Pierze Messmer. Wybrano ją 22 głosami na 29 głosujących. Pozostałe oddane głosy to 5 białych kartek i 2 białe z zaznaczonym krzyżem. Wybór miał miejsce przy proteście ruchu obrony życia Laissez-les-vivre (Pozwólcie im żyć).

Poprzednik
Pierre Messmer
członek
Akademii Francuskiej
2008-nadal
Następca