Simone Veil (ur. 13 lipca 1927 w Nicei) - francuska polityk.
W latach 1974-1979 sprawując funkcję ministra zdrowia w rządzie Valéry Giscard d'Estaing'a przyczyniła się do liberalizacji prawa aborcyjnego oraz zainicjowania działań zmierzających do pełnego równouprawnienia kobiet we Francji. W 1979 jako pierwsza kobieta została wybrana na przewodniczącą Parlamentu Europejskiego. Jako była więźniarka obozu Auschwitz-Birkenau przewodniczy Fundacji Pamięci Shoah.
W czasie wojny Simone Veil zatrzymana w marcu 1944 w łapance wraz z siostrą i matką została deportowana do niemieckiego obozu koncentracyjnego Auschwitz-Birkenau, gdzie przebywała do wiosny 1945 i gdzie zginęła jej matka. Po wojnie podjęła studia prawnicze. W 1957 pracowała w Ministerstwie Sprawiedliwości. W 1970 objęła funkcje sekretarza generalnego Najwyższej Rady Sądownictwa, gdzie zajmowała się między innymi reformami sądownictwa, administracją penitencjarną oraz zagadnieniami reedukacji przestępców. W 1974 została mianowana przez prezydenta Valéry Giscard d'Estaing'a ministrem zdrowia. Była drugą kobietą, która zostala ministrem w dziejach Francji po Germaine Poinso-Chapuis w 1947. Sprawując tę funkcję przyczyniła się do rozpowszechnienia dostępności środków antykoncepcyjnych oraz do uchwalenia w 1975 słynnej "ustawy Veil" o dopuszczalności przerywania ciąży na życzenie kobiety.
W 1979 została wybrana do Parlamentu EWG w pierwszych wyborach powszechnych do tego zgromadzenia kandydując z ramienia liberałów. Jako pierwsza kobieta została następnie wybrana na przewodniczącą parlamentu na okres dwu i pół lat. W Parlamencie Europejskim zasiadała do 1993, kiedy to premier Edouard Balladur powołał ją na stanowisko sekretarza stanu, ministra spraw społecznych i zdrowia. W 1998 została mianowana członkinią Rady Konstytucyjnej Republiki Francuskiej. Uhonorowana wieloma nagrodami i odznaczeniami, w dalszym ciągu zaangażowana w działalność proeuropejską, wspiera liczne stowarzyszenia i fundacje. Przewodniczy między innymi Fundacji Pamięci Shoah.
W 2008 została powołana do Akademii Francuskiej na wakat po premierze Pierze Messmer. Wybrano ją 22 głosami na 29 głosujących. Pozostałe oddane głosy to 5 białych kartek i 2 białe z zaznaczonym krzyżem. Wybór miał miejsce przy proteście ruchu obrony życia Laissez-les-vivre (Pozwólcie im żyć).
|
Pierwszy rząd Jacques’a Chiraca, 1974-1976 |
|
| W dniu powstania |
|
 |
|
| Późniejsi członkowie rządu |
|
|
|
Pierwszy rząd Raymonda Barre'a, 1976-1977 |
|
| W dniu powstania |
|
 |
|
|
Drugi rząd Raymonda Barre'a, 1977-1978 |
|
| W dniu powstania |
|
|
|
| Późniejsi członkowie rządu |
|
|
|
Trzeci rząd Raymonda Barre'a, 1978-1981 |
|
| W dniu powstania |
|
|
|
| Późniejsi członkowie rządu |
|
|
|
Rząd Édouarda Balladura, 1993-1995 |
|
| W dniu powstania |
|
 |
|
| Późniejsi członkowie rządu |
|
|
.jpg)
