Historia Siedlec

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Siedlce
Herb Siedlce.svg

Ten artykuł jest częścią cyklu:
Siedlce


Siedlce i widok na katedrę
Ratusz Miejski w Siedlcach
Park Miejski w Siedlcach
Sąd Okręgowy w Siedlcach
Krzyż papieski na Błoniach Siedleckich
Ulica Piłsudskiego w Siedlcach
Ulica Kilińskiego w Siedlcach
Ulica Sienkiewicza w Siedlcach

Założenie miasta[edytuj | edytuj kod]

Osada która dała początek dzisiejszemu miastu powstała prawdopodobnie w IX - X wieku w dolinie Liwca i Muchawki na skraju tak zwanej Wysoczyzny Siedleckiej tak wiec historia Siedlec sięga czasów o sto lat wcześniejszych niż początki osadnictwa na obszarze dzisiejszej Warszawy Ta pierwsza osada przyjęła zapewne nazwę od lasu Siedliska o którym pisana wzmianka znalazła się pochodzi z 1430 roku . Natomiast pierwsza zmianka o samej wsi Siedlce znalazła się w dokumencie wydanym w 1448 roku w parafii łukowskiej w województwie sandomierskim przez kardynała Zbigniewa Oleśnickiego Wieś wchodziła wówczas w skład ziemi łukowskiej w wojewodztwie sandomierskim w ale juz w 1474r włączona została wraz z ziemią w łukowską do nowo utworzonego województwa lubelskiego . W XV i XVI Siedlce bu\yły własnością rodu Gniewoszów herbu rawicz Ród ten w XV wieku przybrał nazwisko Siedleckich Najstarszy przekaz o miejscowości Siedlec należącej do parafii łukowskiej pochodzi z 1448 r.

W 1503 r. Daniel Siedlecki z rodu Gniewoszów Siedleckich założył obok starej wsi Siedlce wieś "Nova Siedlcza". W 1530 wybudował pierwszy kościół, który był pomiędzy tymi osadami. A 17 lat później w 1549 roku Zygmunt August na prośbę S.Siedleckiego nadał cześć wsi Nowa Siedlecz prawa miejskie magdeburskie wschodnią cześć Siedlec tzw. Starą Siedlecz nazywano później starą wsią Została włączona przez miasto dopiero na początku XX wieku .Miasto uzyskało istotne przywileje na 8 lat mieszkańcy zostali zwolnieni od podatków a w Siedlcach mogły odtąd odbywać się cotygodniowe targi 3 jarmarki rocznie Przywilej ten został potwierdzony w 1650 r po spaleniu miasta przez tatarów a rozszerzony po pożarze Siedlec w 1693 roku w I połowie XVII wieku miasto przechodzi w ręce Oledzkich q ok 1670 roku w Czartoryskich

W 1532 r. Stanisław Siedlecki (pochodził prawdopodobnie z pobliskiej wsi Olendy i używał też nazwiska Olędzki) syn Daniela ustanowił tu parafię, a dzięki też jego staraniom, Siedlce otrzymały prawa miejskie na prawie magdeburskim w 1547 r., które zostały nadane przez króla Zygmunta Starego. Odtąd do roku 1807 miasto było własnością prywatną.

W pierwszym stuleciu swego istnienia miasto przeżywało dynamiczny rozwój. Obszar Siedlec wzrósł pięciokrotnie, rosła liczba mieszkańców, przybywało kupców i rzemieślników.

W pierwszej połowie XVII miasto przejęli Olędzcy.

Pierwszy okres rozwoju miasta w połowie XVII w. przerwała wojna. Wojny kozackie, najazd moskiewski, najazd tatarski w 1650 – wszystkie te wydarzenia, które podkopały podstawy Korony, odbiły się również na Siedlcach. Miasto było palone, grabione, ludność dziesiątkowana przez przemarsze wojsk i choroby. Koniec tego burzliwego okresu spowodował podniesienie miasta z upadku.

Czartoryscy[edytuj | edytuj kod]

Władanie miastem przeszło w ręce Czartoryskich, którym Siedlce zawdzięczają podniesienie miasta z upadku. Czartoryscy weszli w posiadanie miasta poprzez posag Joanny Olędzkiej, z którą się ożenił wojewoda wołyński książę Michał Jerzy Czartoryski. Czartoryscy już na początku zwalniają mieszkańców z podatków na 6 lat z tego okresu datuje się herb Pogoni która tez jest w herbie Czartoryskich

W 1692 doszło do pożaru w mieście, który zniszczył część zabudowań. Kazimierz Czartoryski, syn Michała, wykorzystał to do nowego zaplanowania rynku i przyległych mu ulic, ułatwiających przyszłą rozbudowę centrum miasta.

Z fundacji Izabeli i Kazimierza Czartoryskich wybudowano w I poł. XVIII wieku kościół oraz pałac. Po śmierci Kazimierza miasto przeszło na własność Michała Fryderyka Czartoryskiego, a następnie na jego córkę Aleksandrę.

Aleksandra Ogińska[edytuj | edytuj kod]

Aleksandra wyszła za mąż za Michała Ogińskiego, hetmana wielkiego litewskiego. W 1775 r. Aleksandra Ogińska odziedziczyła po ojcu Michale dobra siedleckie. Od tej chwili nastąpiły lata najwspanialszego rozwoju Siedlec. Miasto stało się jednym z ważniejszych ośrodków życia towarzyskiego i kulturalnego w Polsce. Organizowała przedstawienia teatralne na które była zapraszana elita z całego kraju.

W Pałacu Ogińskich tworzyli poeci Oświecenia: Franciszek Karpiński, Julian Ursyn Niemcewicz, Franciszek Dionizy Kniaźnin. Pomagała uzdolnionym dzieciom. Synowi oberżysty z dóbr Ogińskich Aleksandrowi Orłowskiemu pomogła rozwinąć się jako malarzowi. Założyła balet dla dzieci swoich podwładnych.

Bliski jej krewny, król, Stanisław August Poniatowski był dwukrotnie gościem na dworze w 1783 i 1793 r.

Dzięki Aleksandrze Ogińskiej dokonano wielu zmian w mieście: przebudowano Pałac Ogińskich i kościół św. Stanisława, wybudowano kaplicę Ogińskich i ratusz, będący do dziś architektoniczną wizytówką Siedlec. Znakiem rozpoznawczym miasta jest również wieńcząca ratuszową wieżę figura Atlasa zwanego Jackiem. Powstał oryginalny układ urbanistyczny o przestrzeni otwartej, którego oś wyznacza zespół budowli: kościół, ratusz, odwach i domy zajezdne. Księżnej Ogińskiej Siedlce zawdzięczają też park, zwany dziś od jej imienia "Aleksandrią". W 1798 księżna zmarła.

Siedlce przeszły na własność Czartoryskich z linii puławskiej. Adam Jerzy Czartoryski był ostatnim prywatnym właścicielem. Wymienił miasto z rządem na inne dobra. W związku z tym od 1804 r. Siedlce stały się miastem rządowym.

Pod władzą zaborców[edytuj | edytuj kod]

Po upadku powstania kościuszkowskiego (1794) i dokonanym III rozbiorze Polski (1795), Siedlce znalazły się w zaborze austriackim jako siedziba władz cyrkularnych i w tym okresie miasto zaczęło się odradzać po wojennych i żywiołowych klęskach XVII wieku i szybko staje się żywym ośrodkiem rzemieślniczo - handlowym oraz kulturalnym . W czasach Księstwa Warszawskiego (1807-1815) były stolicą departamentu, a z chwilą utworzenia Królestwa Polskiego (1815-1918) stały się miastem wojewódzkim, a także powiatowym. W 1807 roku A.Czartoryski zamienia z rządem Austriackim Siedlce na dobra w Lubelskiem ale już w 1809 roku miasto przestaje być własnością austriackiego rządu po wojnie Napoleona z Austrią Siedlce włączone zostają do utworzonego przez cesarza Księstwa Warszawskiego Miasto awansuje do rangi stolicy departamentu.1815 roku po Kongresie Wiedeńskim zostaje wcielone do Królestwa Polskiego i stają się stolicą województwa podlaskiego wraz z całym królestwem przeżywają rozkwit gospodarczy a jednocześnie upadek autonomii po klęsce powstania listopadowego oraz rusyfikacje i represje po klęsce powstania styczniowego 1863 roku , kiedy to Siedlce stały się siedziba władz guberni siedleckiej . Między zrywami niepodległosciowymi w latach 1840- 1866 Siedlce byly siedziba władz powiatowych Jednoczesnie był to czas walki z zaborcami Przeprowadzono przez nie trakt Warszawa – Brześć oraz podjęto szereg inwestycji porządkujących zabudowę i podnoszących estetykę miasta. Zawirowania dziejowe historii Polski, takie jak powstania narodowe, tylko na krótko zahamowały rozwój Siedlec w XIX w.

Powstanie listopadowe[edytuj | edytuj kod]

Podczas powstania listopadowego (1830-1831) 10 kwietnia 1831 r. w pobliskich Iganiach, wojska polskie pod dowództwem Ignacego Prądzyńskiego i Józefa Bema stoczyły zwycięską bitwę z wojskami rosyjskimi.

Powstanie krakowskie[edytuj | edytuj kod]

W 1846 r w lutym wtargnęła grupa powstańców Pantaleona Potockiego która jednak musiała nagle wycofać się w trakcie odwrotu został schwytany przez Rosjan Pantaleon Potocki , który popierając powstanie krakowskie (1846) i dążąc do jego rozprzestrzenienia uderzył na garnizon rosyjski w Siedlcach. Po schwytaniu został powieszony na szubienicy na rynku miejskim. Do dzisiaj stoi tam pamiątkowy krzyż (skrzyżowanie ul. Henryka Sienkiewicza i Świętojańskiej). Tak samo stracony został wraz z kilkunastoma partyzantami ich dowódca Władysław Rawicz

Powstanie styczniowe[edytuj | edytuj kod]

Siedlce i okolice stały się też terenem intensywnych działań zbrojnych w powstaniu styczniowym (1863-1864). Z dowódców wyróżnił się cywilny naczelnik województwa podlaskiego Władysław Rawicz, stracony publicznie przez powieszenie w mieście 21 listopada 1863. Został pochowany w zbiorowej mogile, która znajduję się przy SzP nr 5 nazwanej imieniem tego bohatera. W powstaniu brał udział w wieku 16 lat Bolesław Prus. 1 września został ranny podczas potyczki we wsi Białki, oddalonej o 4 km od Siedlec i dostał się do rosyjskiej niewoli. Ze względu na młody wiek został uwolniony i powrócił do rodziny w Lublinie[1].

Opór po upadku powstania[edytuj | edytuj kod]

Aż do odzyskania niepodległości po 123 latach niewoli w 1918 roku miasto przeżywa bezwzględna walkę prowadzona przez władze carskie objawami polskości Po upadku powstania zaborca wzmógł rusyfikację. Zaczęto potajemnie nauczać. Rozwijały się też organizacje podziemne. Początek wieku to także okres manifestacji robotniczych

Burzliwe dla Siedlec były lata 1902-1907, organizowano strajki szkolne w proteście przeciwko nauczaniu religii w języku rosyjskim. Dokonywano zamachów na przedstawicieli władzy administracyjnej i policmajstrów. Po jednym z zamachów w wrześniu 1906 r. doszło do największego pogromu ludności żydowskiej jak i również grabieży w Królestwie Polskim, w czasie której żołnierze rosyjscy zabili kilkadziesiąt osób, a ponad 200 ranili. Pogrom ten zahamował ruchy rewolucyjne w Siedlcach.

Rozwój miasta[edytuj | edytuj kod]

Mimo burzliwych dziejów miasta związanym również z klęskami żywiołowymi (wielkie pożary miasta w latach 1855 1865 i 1874 roku )z czego dwa ostatnie sprawiły bardzo znaczące zniszczenie zniszczeniom uległa większość miasta również jak i narodowymi powstaniami których skutki znaczącą odczuli mieszkańcy Siedlec. Lecz mimo narodowego uścisku okres zaborów w XIX w. był dla Siedlec okresem rozwoju.Był to okres znacznego ożywienia handlowego i przemysłowego w latach 1818-1820 przeprowadzono przez Siedlce bity trakt Warszawa - Brześć w roku 1866 miasto uzyskuje połączenie kolejowe z Warszawą a w 1867 z Brześciem a zaś po wybudowaniu Lini kolejowych do Małkini jak również do Hajnówki staje się ważnym węzłem kolejowym gdzie kryzują się ważne węzły kolejowe taki rozwój gospodarczy spowodował poszerzenie granic miasta. W tych czasach zaborczych właśnie powstawał w mieście szereg obiektów publicznych z tym rozwojem związanych, a budowali je najwybitniejsi architekci epoki. Sławny Antonio Corazzi zaprojektował gmach obecnej poczty oraz budynek gimnazjum gubernialnego, dziś IV Liceum im. Stanisława

Żółkiewskiego. Henryk Marconi zaprojektował w I poł. XIX w. gmach siedleckiego więzienia, powstałego w 1844 roku, który do tej pory służy polskiemu więziennictwu[2]. Kolejne obiekty, które wyznaczały cywilizacyjny rozwój Siedlec XIX i początku XX w. to gmach Trybunału Cywilnego, w którym do dziś funkcjonują instytucje wymiaru sprawiedliwości. To siedziba Towarzystwa Kredytowego ziemskiego, instytucji ważnej dla rozwoju rolnictwa w regonie, jak również budynek hali targowej, będącej świadectwem rozwoju handlu i życia gospodarczego.

Założono wały fiskalne (miejskie) wokół miasta. Ograniczyły one rozwój przestrzenny miasta na ok. 50 lat. Zwiększenie się ludności spowodowało przekształcenie zabudowania parterowego na dwu i trzykondygnacyjne.

Do rozwoju gospodarczego miasta przyczyniło się nadanie miastu praw ośrodka administracyjnego, jak też poprawa komunikacji zewnętrznej. W latach 1818-1820 utwardzono brukiem trasę Warszawa – Brześć. Trakt ten przebiegał przez ulicę Rożniecką (obecnie J. Piłsudskiego). Na zachodnią część miasta wywarł on zmianę przestrzenną zabudowy.

Wybudowano również linie kolejowe biegnące w kilku kierunkach:

W 1865 r. kolejny pożar pochłonął ponad 100 domów w centrum miasta. To wydarzenie i wybudowanie linii kolejowej spowodowało skierowanie rozbudowy miasta w kierunku południowym. Ulica Alejowa (obecnie J. Kilińskiego) połączyła dworzec i południową dzielnicę z centrum. Rozwój miasta wzmogło również to że w 1867 Siedlce stały się siedzibą władz gubernialnych

W II poł. XIX w. nastąpił dynamiczny wzrost mieszkańców. 50% mieszkańców stanowili Żydzi, którzy zajmowali się handlem i rzemiosłem. W mieście również była znaczna grupa rosyjskich urzędników z carskiej administracji wraz z rodzinami.

Siedlce były miejscem licznych manifestacji socjalistycznych i patriotycznych; w odpowiedzi władze rosyjskie zorganiziwały pogrom (8-10 września 1906 r.).

W 1907 r. dołączono do miasta: Starą Wieś prywatną i poduchowną, kolonię Aleksandrówek, majorat Stara Wieś i dwór Napoleona Jasińskiego. Rozwój miasta przerwał wybuch I wojny światowej. W sierpniu 1915 roku Siedlce opuścili Rosjanie i miasto znalazło się pod okupacją niemiecką.

Rozwój miasta znajdował szczególne odbicie w przyroście naturalnym liczba ludności w ciągu XIX wieku powiększyła sie ponad 10 krotnie .

II RP[edytuj | edytuj kod]

Odzyskanie niepodległości w 1918 r Siedlce znalazły sie na ziemiach odzyskanych już w 1918r Po wojnie Polsko-Bolszewickiej a następnie po uformowaniu się granic II Rzeczpospolitej miasto straciło na znaczeniu jako ważny ośrodek administracyjny i przez cały okres międzywojenny były miastem powiatowym .Mimo to odzyskanie niepodległości pozwoliło ponownie rozwinąć się Siedlcom.Rozwój był bardzo widoczny w liczbie mieszkańców która w ciągu XX lecia międzywojennego wzrosła o ponad 10 tysięcy mieszkańców W okresie dwudziestolecia międzywojennego Siedlce stanowiły ośrodek handlu i rzemiosła (krawiectwo i szewstwo). Przemysł nie był rozwinięty ograniczał się do kilku drobnych fabryk przemysłu przetwórco-rolnego, główną podporą gospodarki był handel. Siedlce były największym rynkiem pracy na Podlasiu.

Miasto miało dobre zaplecze oświatowe z publicznymi szkołami średnimi z wykształceniem ogólnokształcącym i zawodowym. Znajdowały się tutaj redakcje prasy podlaskiej Na terenie miasta wydawano około 20 tytułów czasopism , regionalne kierownictwa partii politycznych i stowarzyszeń społecznych, związków zawodowych.Miasto też stało się siedzibą biskupa podlaskiego przeniesioną z 1924 z Janowa Podlaskiego . Siedlecki przemysł można było oszacować jako 25 zakładów przemysłowych i ok 300 zakładów rzemieślniczych czynnych na terenie miasta

Miasto rozrosło się terytorialnie głównie w kierunku północnym w latach 1925-1928 dokonano parcelacji gruntów folwarku stara wieś tworząc w ten sposób nową bogata dzielnice Siedlec . Na podzielonych gruntach Starej Wsi powstała dzielnica domów jednorodzinnych – Nowe Siedlce. Powstała też dzielnica robotnicza na wschód od ul. Kazimierzowskiej w kierunku Piasków Starowiejskich. Rozbudowała się również zachodnia część miasta w kierunku Piasków Zamiejskich. W 1931 r. obszar miasta powiększono o Starą Wieś.

W okresie dwudziestolecia międzywojennego Siedlce stanowiły duży garnizon wojskowy. Stacjonowały w nich następujące jednostki: dowództwo oraz sztab 9 Dywizji Piechoty (Podlaskiej), 22 Pułk Piechoty, 9 Pułk Artylerii Ciężkiej (do listopada 1933 r.), 9 Pułk Artylerii Lekkiej (od listopada 1933 r.), Powiatowa Komenda Uzupełnień, Rejonowy Inspektorat Koni, Wojskowy Sąd Rejonowy, Rejonowa i Obwodowa Komisja Przysposobienia Wojskowego, Komenda Placu, 9 pluton żandarmerii, placówka Samodzielnego Referatu Informacyjnego oraz Wojskowa Komenda Kolejowa.

W latach 1932-1934 drużyna piłkarska 22. Pułku Piechoty WKS 22 pp Siedlce występowała w rozgrywkach pierwszej ligi piłki nożnej.

Siedlce były ważnym centrum kultury żydowskiej. Tuż przed wojną 37% mieszkańców stanowili Żydzi.

II wojna światowa[edytuj | edytuj kod]

Niemieckie Panzerkampfwagen V Panther w drodze na pozycje bojowe w okresie sowieckiej operacji Bagration
(Siedlce, ul. Piłsudskiego-Starowiejska, 24-29 lipca 1944 r.)

Tragiczne wydarzenia II wojny s\światowej nie ominęły Siedlec. Niemiecka okupacja rozpoczęła się 11 września 1939 roku a zakończyła się prawie po 5 latach dnia 31 lipca 1944 r Nie jest możliwe podanie precyzyjne mordów dokonywanych przez Niemców ale wiadomo na pewno ze w miejscowym getcie i w obozie zagłady w Treblince zginęło 15-17 tys mieszkańców Siedlec pochodzenia żydowskiego

W czasie II wojny światowej Siedlce były rejonem działań partyzanckich AK, BCh i NSZ. W 1943 r. oddział BCh przeprowadził akcję na Komunalną Kasę Oszczędności.

W Siedlcach znajdował się obóz jeńców wojennych (głównie sowieckich) – Stalag nr 366, gdzie było przetrzymywanych przeciętnie od 5 do 20 tys. osób, z czego zginęło 9-12 tys. Były też tutaj 4 obozy pracy przymusowej w których było łącznie 12 tys. osób, z czego ok. 10 tys. wywieziono do ośrodka zagłady w Treblince, a pozostałych rozstrzelano. W czasie wojny 1/3 mieszkańców straciła życie, w tym 17 tys. ludności żydowskiej zgładzono w Treblince.

W dniach 24-31 lipca 1944 r. toczyły się walki o miasto z udziałem Kedywu AK.

Okres wojny przyniósł też ogromne zniszczenia dla zabudowy miasta. Prawie połowa budynków legła w gruzach. Zniszczone zostało centrum miasta. Legł w gruzach ratusz miejski "Jacek". Uszkodzono pałac Ogińskich. Najwięcej zniszczeń było w rejonie dworca kolejowego. Zniszczona bardzo została również infrastruktura techniczna miasta . Zburzony został ratusz zdewastowano wiele budynków cywilnych

Siedlce udzielały pomocy uchodźcom w czasie wojny szczególnie z Wielkopolski i jak również dzieci Zamojszczyzny.

Okupacja niemiecka zostaje zakończona po tygodniowej walce które były bardzo zacięte i krwawe

PRL[edytuj | edytuj kod]

Życie po zakończeniu okupacji było ciężkie w pierwszych latach miasto musiało zająć się usuwaniem zniszczeń a było to prawie połowa miasta Wydawana została gazeta podlaska uruchomiono ponownie elektrownie i urządzenia wodno kanalizacyjne . Próbowano ratować ocalałe obiekty po wojennej pożodze remontowano domy szkoły budynki publiczne w roku 1949 rozpoczęto odbudowę ratusza a na początku lat 50 uruchomiono pierwsze zakłady przemysłowe które dały początek rozwoju Siedleckiego przemysłu . Duża liczba mieszkańców wyjeżdżała na ziemie tzw odzyskane i na tereny warszawy w poszukiwaniu lepszych warunków do życia przez to mimo wzrostu demograficznego liczba mieszkańców Siedlec niezwiększana się Dopiero w roku 1973 od zakończenia wojny liczba mieszkańców Siedlec przewyższyła tą z 1939 r

Po 1944 r. miasto trzeba było odbudować niemal od podstaw, zbudowano nowe osiedla mieszkaniowe, szereg szkół i instytucji kulturalnych. Bardzo szybko w miescie zostało odbudowane szkolnictwo w ciągu kilku lat uzyskało poziom podobny do przedwojennego a stan uprzemysłowienia na początku lat 60

W 1969 r. rozpoczęła działalność Wyższa Szkoła Nauczycielska, obecnie Uniwersytet Przyrodniczo-Humanistyczny.

Wybudowano w latach siedemdziesiątych kilka większych zakładów przemysłowych: Zakład Lekkich Konstrukcji Stalowych "Mostostal", Odlewnię Staliwa "Stalchemak", Zakłady Mechaniczne im. M. Nowotki, Zakłady Dziewiarskie "Karo", Zakłady Drobiarskie, Fabrykę Narzędzi Skrawających "Vis", Zakłady Produkcji Podzespołów FSO "Polmo", Fabryka Sprężyn, Zakłady Mechaniczno – Precyzyjne "Mera – Błonie".

III RP[edytuj | edytuj kod]

Zmiana systemu politycznego w Polsce w 1989 r. nie pozostała bez wpływu także na Siedlce.

Jednym z negatywnych skutków tych zmian, był upadek kilku dużych zakładów przemysłowych zlokalizowanych w mieście m.in.: Zakładów Przemysłu Dziewiarskiego "Karo", Zakładów Mechaniczno-Precyzyjnych "Mer-Pol",Odlewni Staliwa "Stalchemak". W przypadku innych zakładów nastąpiły przekształcenia własnościowe, np. Zakłady Lekkich Konstrukcji Stalowych "Mostostal" obecnie "Polimex-Mostostal" S.A., Fabryka Narzędzi Skrawających "Vis" (obecnie "FENES") S.A., Zakłady Produkcji Podzespołów FSO "Polmo" - "Kwangijn" ZPP Poland Sp. z o.o.

W latach 19902005 nastąpiły istotne, pozytywne zmiany w wyglądzie miasta. Powstały nowe osiedla mieszkaniowe m.in. Osiedle nad Zalewem, Osiedle Żytnia, Osiedle Sulimów, nowe osiedle na ul. Czerwonego Krzyża i ul. Daszyńskiego. Wybudowano kilka nowoczesnych domów handlowych takich jak np. "Eldorado", "Millenium", "Galeria S", "Chester M".

Wizyta papieża Jana Pawła II w 1999 r., przyczyniła się nie tylko do wzrostu życia duchowego mieszkańców Siedlec, ale też do dużych zmian w estetyce samego miasta. Przeprowadzono remonty wielu ulic, położono kostkę na chodnikach, zmodernizowano dworzec PKP, przebudowano rondo na Placu Wolności.

W 1999 r. powstała druga uczelnia - Wyższa Szkoła Finansów i Zarządzania w Siedlcach (obecnie Collegium Mazovia Innowacyjna Szkoła Wyższa).

W 2005 r. Akademia Podlaska (obecnie Uniwersytet Przyrodniczo-Humanistyczny w Siedlcach otrzymała dotację z Unii Europejskiej na remont pałacu Ogińskich. W ramach modernizacji kolejowego korytarza transportowego E–20 powstał przystanek kolejowy Siedlce Zachodnie. 6 września 2008 r. otwarto pierwszą w regionie siedleckim restaurację sieci McDonald's w pod siedleckich Nowych Iganiach[4].

1 maja 2009 roku otwarto 4 salowy multipleks kinowy (Novekino).

W dniu 7 lutego 2010 r. na terenie miasta odbyło się pierwsze w historii miasta referendum lokalne w sprawie zagospodarowania przestrzennego stadionu przy ul. Wojskowej 5 na galerię handlową o łącznej powierzchni do 50 000 m²[5] jednak nie przyniosło on rozstrzygnięcia z uwagi na zbyt niską frekwencję 7,6%[6][7]. Aby referendum było ważne do urn musiałoby pójść co najmniej 30% wyborców.

10 marca 2010 roku na Siedleckich Błoniach przy ul. Północnej ruszyła budowa I etapu Stadionu Miejskiego[8] w ramach Regionalnego Ośrodka Sportu, Rekreacji, Rehabilitacji i Turystyki w Siedlcach.

13 kwietnia 2010 r. wybrano wykonawce dokumentacji projektowej budowy aquaparku[9], który ma zostać zbudowany obok powstającego stadionu na Błoniach.

14 i 17 czerwca 2010 r. wybrano wykonawców budowy I i II etapu budowy Wewnętrzna Obwodnica Miasta Siedlce[10][11].

Przynależność według podziału administracyjnego kraju[edytuj | edytuj kod]

Przynależność według podziału administracyjnego kościoła katolickiego[edytuj | edytuj kod]

Dawne nazwy ulic[edytuj | edytuj kod]

  • ul. 3 Maja – dawniej ul. Stodolna
  • ul. 11 Listopada – dawniej ul. 22 Lipca
  • ul. Armii Krajowej – dawniej ul. Zawadzkiego
  • ul. Asłanowicza – dawniej ul. Prospektowa
  • ul. Bba I. Świrskiego – dawniej ul. Długa, ul. 1 Maja
  • ul. Brzeska – dawniej ul. Obrońców Stalingradu
  • ul. Floriańska – dawniej ul. I Dywizji T. Kościuszki
  • ul. Kilińskiego – dawniej ul. Alejowa
  • ul. Kolejowa – dawniej ul. Nadkolejna
  • ul. Konarskiego – dawniej ul. Szkolna
  • ul. Kościuszki – dawniej ul. Pałacowa
  • ul. Orlicz-Dreszera - dawniej ul. Nowotki
  • ul. Piłsudskiego – dawniej ul. Węgrowska, ul. Różniecka, ul. Warszawska, ul. Świerczewskiego
  • ul. Pułaskiego – dawniej ul. Piękna
  • ul. Sienkiewicza – dawniej ul. Ogrodowa
  • ul. Sokołowska - dawniej ul. Marchlewskiego
  • ul. Starowiejska – dawniej ul. Nowowiejska, ul. Żymierskiego
  • ul. Świętojańska – dawniej ul. Dzierżyńskiego
  • ul. Wyszyńskiego – dawniej ul. Kasprzaka

Przypisy

12. Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego m. Siedlce Dzieje i rozwój układu przestrzennego