Gubernia lubelska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
gubernia
lubelska
Люблинская губерния
Herb
Herb guberni lubelskiej
Położenie na mapie Królestwa Polskiego
KP gubernia lubelska 1910.svg
Państwo  Imperium Rosyjskie
Stolica Lublin
Powierzchnia 16 258 km²
Ludność (1910)
• liczba ludności
• gęstość

1 511 700[1]
93 os./km²
Szczegółowy podział administracyjny
Люблинская губерния 1896.jpg
powiaty 10
Herb guberni w latach 1837-1844
Herb guberni w latach 1845-1866

Gubernia lubelska (ros. Люблинская губерния) – jednostka administracyjna Królestwa Polskiego, a następnie (po upadku powstania styczniowego i faktycznej likwidacji Królestwa Polskiego oraz włączeniu jego ziem do Cesarstwa Rosyjskiego) Generał-gubernatorstwa Warszawskiego. Powstała w 1837, w wyniku przekształcenia województwa lubelskiego. Obszar guberni, której stolicą był Lublin, był identyczny z obszarem dawnego województwa.

Podobny był także podział na jednostki administracyjne niższego szczebla, z tym, że dotychczasowe obwody przemianowano na powiaty. W skład guberni lubelskiej wchodziło ich początkowo 10: biłgorajski (od 1867 r.), chełmski, hrubieszowski, janowski, kaźmierski (do 1842 r.), krasnostawski, lubartowski, lubelski, puławski (od 1842: nowoaleksandryjski), tarnogrodzki (do 1842 r.), tomaszowski i zamojski.

Reforma administracyjna z 1844 połączyła gubernię lubelską z podlaską, co trwało do kolejnej reformy z roku 1867, która te zmiany anulowała. W 1912 obszar guberni okrojono, przyłączając wydzielone obszary do utworzonej wówczas guberni chełmskiej, powstała też gubernia siedlecka.

W guberni przeważała ludność etnicznie polska, a wyznaniowo – katolicka. Oficjalnie, nieco poniżej 200 tysięcy osób zaliczano do Małorusów, 155 tysięcy do Żydów, a 26 tysięcy – do Niemców.

Na terenie guberni działała jedna uczelnia wyższa (w Nowej Aleksandrii).

Gubernatorzy [edytuj]

Linki zewnętrzne [edytuj]

Przypisy

  1. Andrzej Gawryszewski: Ludność Polski w XX wieku. Warszawa: Instytut Geografii i Przestrzennego Zagospodarowania im. Stanisława Leszczyckiego PAN, 2005, s. 18. ISBN 8387954667.