Igor Dobrowolski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Igor Dobrowolski
Imię i nazwisko Igor Iwanowicz Dobrowolski
Data i miejsce
urodzenia
27 sierpnia 1967
Markowo, Ukraińska SRR 
Pozycja pomocnik
Wzrost 178 cm
Masa ciała 68 kg
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1984–1985
1986–1990
1990–1991
1991–1992
1992
1992–1993
1993–1994
1994–1995
1996–1999
2004–2006
Nistru Kiszyniów
Dynamo Moskwa
CD Castellón
Servette Genewa
Genoa CFC
Olympique Marsylia
Dynamo Moskwa
Atlético Madryt
Fortuna Düsseldorf
Tiligul Tyraspol
27 (13)
124 (27)
14 (3)
23 (15)
4 (1)
8 (1)
31 (9)
19 (1)
54 (14)
9 (1)
Reprezentacja narodowa
Lata Reprezentacja
1986–1991
1992
1992–1998
 ZSRR
 WNP
 Rosja
25 (7)
4 (1)
18 (2)
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
2005–2006
2006
2007–2009
2010–2013
2013–2014
2015
2015–
Tiligul Tyraspol
 Mołdawia (asystent)
 Mołdawia
Dacia Kiszyniów
Veris Drăgănești
Sachalin Jużnosachalińsk
Dacia Kiszyniów

Igor Iwanowicz Dobrowolski (ros. Игорь Иванович Добровольский, ur. 27 sierpnia 1967 we wsi Markowo w obwodzie odeskim, Ukraińska SRR) – rosyjski piłkarz, grający na pozycji pomocnika, reprezentant Związku Radzieckiego i Wspólnoty Niepodległych Państw oraz Rosji, w barwach ZSRR zdobywca złotego medalu Igrzysk Olimpijskich w Seulu w 1988, trener piłkarski. Od 22 grudnia 2006 do 15 października 2009 pełnił funkcję selekcjonera reprezentacji Mołdawii.

Kariera piłkarska[edytuj | edytuj kod]

Wychowywał się we wsi na pograniczu ukraińsko-mołdawskim. Grę w piłkę zaczął w szkole sportowej w Tyraspolu, skąd następnie trafił do stolicy Mołdawskiej SRR, do drużyny Nistru Kiszyniów. Jeszcze jako nastolatek udanymi występami w Nistru zwrócił na siebie uwagę kibiców, dziennikarzy sportowych oraz szkoleniowców innych drużyn. Otrzymywał propozycje gry w Dynamie Kijów, CSKA Moskwa i Spartaku Moskwa. Ostatecznie zdecydował się w 1986 przejść do innego moskiewskiego klubu - Dynama. Szybko trafił również do pierwszej reprezentacji ZSRR. Debiutował w niej 26 marca 1986.

W Dynamie spędził 5 sezonów. Już pierwszy rok gry uświetnił zdobyciem Wicemistrzostwa ZSRR. Był jednym z najlepszych zawodników i najskuteczniejszych strzelców zespołu. W latach 1986-1988 także podstawowym graczem olimpijskiej reprezentacji ZSRR. W 1988 wystąpił na Igrzyskach w Seulu, gdzie Sborna zdobyła złoty medal. Dobrowolski, z 6 golami, był najlepszym strzelcem drużyny oraz wicekrólem strzelców turnieju (ex aequo z Zambijczykiem Kalushą Bwalyą, za Brazylijczykiem Romário) - jedną z bramek strzelił w zwycięskim finale z Brazylią. Został także uznany za jedną z największych gwiazd imprezy.

Po osiągnięciu olimpijskiego sukcesu na stałe trafił do pierwszej reprezentacji ZSRR. Wystąpił na nieudanym dla Sbornej Mundialu 1990. Jesienią 1990 pomógł radzieckiej młodzieżówce w zdobyciu Mistrzostwa Europy U-21. Po zmianach kadrowych wprowadzonych przez nowego selekcjonera Anatolija Byszowca (który wcześniej szkolił Dobrowolskiego w drużynie olimpijskiej i Dynamie Moskwa) stał się jednym z kluczowych zawodników pierwszej reprezentacji. W 1990 w plebiscycie tygodnika Futboł przyznano mu tytuł najlepszego radzieckiego piłkarza. W tym samym czasie opuścił Związek Radziecki. Jego pierwszym zagranicznym klubem było hiszpańskie CD Castellón. Na Zachodzie jego kariera nie układała się już tak dobrze, jak w ZSRR. Często zmieniał kluby, a chociaż zdarzały się wśród nich tak uznane zespoły jak Olympique Marsylia czy Atlético Madryt to nie odgrywał w nich znaczącej roli. Najdłużej, w latach 1996-1999 grał w występującej w niemieckiej 2. Bundeslidze Fortunie Düsseldorf. Tam też w wieku 32 lat zakończył karierę.

Wziął udział jako reprezentant Wspólnoty Niepodległych Państw (spadkobierczyni drużyny ZSRR) w Euro 1992, gdzie Sborna odpadła z rozgrywek już po rundzie grupowej. Po rozpadzie Związku Radzieckiej otrzymał propozycje gry w drużynach narodowych Rosji, Ukrainy i Mołdawii. Zdecydował się na występy w ekipie rosyjskiej. W 1996 zagrał w jednym meczu na mistrzostwach Europy w Anglii. Kolejny, zarazem ostatni mecz w barwach Rosji rozegrał ponad 2 lata później, 19 sierpnia 1998. Ogółem rozegrał 47 meczów reprezentacyjnych, strzelając 10 bramek, z czego dla ZSRR 25 meczów i 7 bramek, dla WNP 4 mecze i 1 bramkę oraz dla Rosji 18 meczów i 2 bramki.

Na krótko powrócił do wyczynowego uprawiania futbolu w 2004 jako grający trener w Tiligul-Tiras Tyraspol.

Kariera szkoleniowa[edytuj | edytuj kod]

W 2005 powrócił do Naddniestrza w roli pierwszego trenera tyraspolskiego Tiligul-Tiras, w którym również występował jako zawodnik. W następnym roku objął funkcję asystenta selekcjonera reprezentacji Mołdawii Anatola Tesleva. Po rezygnacji Tesleva 22 grudnia 2006 powierzono mu funkcję selekcjonera mołdawskiej drużyny narodowej, którą pełnił do 2009 r. W 2010 r. został trenerem stołecznej Dacii z którą w sezonie 2010/2011 zdobył mistrzostwo ligi. W sezonie 2013/14 kierował klubem Veris Drăgănești. W styczniu 2015 objął prowadzenie rosyjskiego Sachalina Jużnosachalińsk[1], jednak opuścił klub przez przyczyny rodzinne[2]. W kwietniu 2015 ponownie został mianowany na stanowisko głównego trenera Dacii Kiszyniów[3].

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]