Anatolij Demjanenko

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Anatolij Demjanenko
Imię i nazwisko Anatolij Wasylowycz Demjanenko
Data i miejsce
urodzenia
19 lutego 1959
Dniepropetrowsk, Ukraińska SRR 
Pseudonim mula
Pozycja obrońca
Wzrost 179 cm
Masa ciała 74 kg
Kariera juniorska
1971–1975 Dnipro Dniepropetrowsk
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1976–1978
1979–1990
1991
1991–1992
1992
Dnipro Dniepropetrowsk
Dynamo Kijów
1. FC Magdeburg
Widzew Łódź
Dynamo Kijów
20 (1)
333 (28)
3 (0)
13 (0)
14 (1)
Reprezentacja narodowa
Lata Reprezentacja
–1980
1981–1990
 ZSRR U-21
 ZSRR
? (?)
80 (6)
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
1993
1993
1993–2005
2005–2007
2008
2010–2011
2012–2013
CSK ZSU Kijów
CSKA-Borysfen Kijów (asystent)
Dynamo Kijów (asystent)
Dynamo Kijów
Neftçi Baku
Nasaf Karszy
Wołyń Łuck

Anatolij Wasylowycz Demjanenko, ukr. Анатолiй Васильович Дем'яненко, ros. Анатолий Васильевич Демьяненко, Anatolij Wasiljewicz Diemjanienko (ur. 19 lutego 1959 w Dniepropetrowsku) - ukraiński piłkarz, grający na pozycji obrońcy, były reprezentant Związku Radzieckiego, trener piłkarski.

Kariera piłkarska[edytuj | edytuj kod]

Kariera klubowa[edytuj | edytuj kod]

Karierę piłkarską rozpoczął w drużynie Dnipro Dniepropietrowsk w 1975 r. Na początku 1979 roku został zawodnikiem Dynama Kijów. Od początku stał się filarem defensywy kijowian. Z Dynamem sięgnął po najwyższe nagrody. W 1986 roku Dynamo zagrało w finale Pucharu Zdobywców Pucharów. Kapitanem drużyny z Kijowa był właśnie Demjanenko. Ostatecznie ekipa Walerego Łobanowskiego pokonała Atlético Madryt 3:0 (bramki zdobyli: Zawarow, Błochin i Jewtuszenko). W lidze ZSRR rozegrał 322 mecze i strzelił 28 goli.

W 1991 roku wyjechał do Niemiec i został zawodnikiem 1. FC Magdeburg, ale jak większość radzieckich zawodników wyjeżdżających z ZSRR po pieriestrojce nie sprawdził się na zachodzie (w drużynie tej rozegrał zaledwie trzy spotkania). W sezonie 1991/92 występował w Widzewie Łódź. W lidze polskiej zagrał trzynaście razy. Latem 1992 roku powrócił do Dynama Kijów, w którym w rundzie jesiennej zagrał 14 razy i strzelił 1 gola. Po jesieni sezonu 1992/93 zakończył karierę piłkarską.

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

W reprezentacji ZSRR rozegrał 80 meczów, strzelił 6 goli; grał na Mistrzostwach Świata w Meksyku w 1986 roku, był także wicemistrzem Europy z RFN (1988); na obu imprezach pełnił funkcję kapitana drużyny prowadzonej przez Walerego Łobanowskiego.

Kariera trenerska[edytuj | edytuj kod]

Karierę trenera rozpoczął w 1993 roku, kiedy to na krótko został trenerem CSK ZSU Kijów/CSKA-Borysfen Kijów. Później trafił do Dynama, gdzie w sztabie szkoleniowym jest nieprzerwanie od 1993 roku, będąc asystentem kolejnych trenerów: Jożefa Sabo, Walerego Łobanowskiego, Ołeksija Mychajłyczenki i Leonida Burjaka. Pierwszym trenerem Dynama jest od 8 grudnia 2005 roku. Do tej pory zdobył Puchar Ukrainy (2006), wicemistrzostwo Ukrainy (2006) oraz Superpuchar Ukrainy (2006). W tym samym roku wywalczył (po dwumeczu z Fenerbahçe SK) także awans do Ligi Mistrzów. W 2008 do 23 sierpnia trenował azerski Neftçi Baku. 9 sierpnia 2010 objął stanowisko głównego trenera uzbeckiego klubu Nasaf Karszy[1]. 8 stycznia 2012 zmienił klub na Wołyń Łuck[2]. 26 kwietnia 2013 roku za obopólną zgodą kontrakt został anulowany[3].

Sukcesy i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Sukcesy klubowe[edytuj | edytuj kod]

Sukcesy reprezentacyjne[edytuj | edytuj kod]

Sukcesy trenerskie[edytuj | edytuj kod]

Sukcesy indywidualne[edytuj | edytuj kod]

  • najlepszy piłkarz ZSRR: 1985
  • najlepszy piłkarz Ukrainy: 1982, 1985
  • 9-krotnie wybrany do listy 33 najlepszych piłkarzy ZSRR: 1979 (nr 3), 1980 (nr 2), 1981, 1982, 1983, 1984, 1985, 1986, 1988.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]