Wołodymyr Bezsonow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wołodymyr Bezsonow
Volodymyr Bezsonov.JPG
Imię i nazwisko Wołodymyr Wasylowicz Bezsonow
Data i miejsce
urodzenia
5 marca 1958
Charków, Ukraińska SRR 
Pseudonim biess (czart), szkila (chudzielec)
Pozycja obrońca/pomocnik
Wzrost 180 cm
Masa ciała 72 kg
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1975
1976–1990
1990–1991
Metalist Charków
Dynamo Kijów
Maccabi Hajfa
? (?)
277 (27)
2 (0)
Reprezentacja narodowa
Lata Reprezentacja
1976-1977
1977-1990
1980
 ZSRR U-20
 ZSRR
 ZSRR olimpijska
? (?)
79 (4)
6 (1)
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
1993
1994
1997–2001
2001–2003
2004–2005
2006
2006–2007
2008–2010
ZS Orijana Kijów
CSKA-Borysfen Kijów
CSKA Kijów
 Turkmenistan
Nywa Winnica
Zoria Ługańsk
FK Charków
Dnipro Dniepropetrowsk

Wołodymyr Wasylowicz Bezsonow, ukr. Володимир Васильович Безсонов, ros. Владимир Васильевич Бессонов, Władimir Wasiljewicz Biessonow (ur. 5 marca 1958 w Charkowie, Ukraińska SRR) - ukraiński piłkarz, grający na pozycji obrońcy lub pomocnika, reprezentant Związku Radzieckiego, trener piłkarski.

Kariera piłkarska[edytuj | edytuj kod]

Kariera klubowa[edytuj | edytuj kod]

Karierę piłkarską zaczynał w rodzinnym Charkowie, najpierw w szkole piłkarskiej nr 7, a następnie w zespole Metalist. Jeszcze jako nastolatek został zawodnikiem Dynama Kijów, zaliczającego się do czołówki radzieckiej Wyższej Ligi, z którym sześciokrotnie sięgał po Mistrzostwo Związku Radzieckiego, pięciokrotnie po radziecki Puchar oraz po Puchar Zdobywców Pucharów w 1986. Barwy kijowskiego zespołu reprezentował przez kolejnych 14 lat. Karierę piłkarską kończył jako zawodnik izraelskiego Maccabi Hajfa w 1991.

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

Był jednym z najbardziej doświadczonych i najbardziej utytułowanych zawodników reprezentacyjnych. W latach 1977-1990 w drużynie Sbornej rozegrał 79 meczów, strzelając 4 bramki. Zagrał w 3 turniejach o Mistrzostwo Świata: w 1982, 1986 i 1990. W 1988 zdobył Wicemistrzostwo Europy. Wielokrotnie pełnił funkcję kapitana reprezentacji. Osiągał również sukcesy z reprezentacją młodzieżową (Mistrzostwo Europy w 1976, Mistrzostwo Świata w oraz tytuł najlepszego zawodnika turnieju w 1977) i olimpijską (brązowy medal Igrzysk w Moskwie).

Kariera trenerska[edytuj | edytuj kod]

Od zakończenia kariery zawodniczej pracuje jako trener drużyn klubowych na Ukrainie - z przerwą na lata 2002-2003, kiedy prowadził drużynę narodową Turkmenistanu. Później prowadził drużynę Zorii Ługańsk, a 28 listopada 2006 został pierwszym trenerem zespołu FK Charków. Od 2008 prowadził drużynę Dnipra Dniepropetrowsk. 18 września 2010 roku po okresie nieudanych gier podał się do dymisji[1].

Sukcesy i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Sukcesy klubowe[edytuj | edytuj kod]

Sukcesy reprezentacyjne[edytuj | edytuj kod]

Sukcesy indywidualne[edytuj | edytuj kod]

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]