Wołodymyr Bezsonow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wołodymyr Bezsonow
Volodymyr Bezsonov.JPG
Imię i nazwisko Wołodymyr Wasylowicz Bezsonow
Data i miejsce
urodzenia
5 marca 1958
Charków, Ukraińska SRR 
Pseudonim biess (czart), szkila (chudzielec)
Pozycja obrońca/pomocnik
Wzrost 180 cm
Masa ciała 72 kg
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1975
1976–1990
1990–1991
Metalist Charków
Dynamo Kijów
Maccabi Hajfa
? (?)
277 (27)
2 (0)
Reprezentacja narodowa
Lata Reprezentacja
1976-1977
1977-1990
1980
 ZSRR U-20
 ZSRR
 ZSRR olimpijska
? (?)
79 (4)
6 (1)
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
1996–1993
1993–1994
1996–1998
1998–2000
2001
2002–2003
2004–2005
2006
2006–2008
2008–2010
Dynamo Kijów (asystent)
CSK ZSU/CSKA-Borysfen Kijów
CSKA Kijów (asystent)
CSKA Kijów
CSKA Kijów (asystent)
 Turkmenistan
Nywa Winnica
Zoria Ługańsk
FK Charków
Dnipro Dniepropetrowsk

Wołodymyr Wasylowicz Bezsonow, ukr. Володимир Васильович Безсонов, ros. Владимир Васильевич Бессонов, Władimir Wasiljewicz Biessonow (ur. 5 marca 1958 w Charkowie, Ukraińska SRR) - ukraiński piłkarz, grający na pozycji obrońcy lub pomocnika, reprezentant Związku Radzieckiego, trener piłkarski.

Kariera piłkarska[edytuj | edytuj kod]

Kariera klubowa[edytuj | edytuj kod]

Karierę piłkarską zaczynał w rodzinnym Charkowie, najpierw w szkole piłkarskiej nr 7, a następnie w zespole Metalist. Jeszcze jako nastolatek został zawodnikiem Dynama Kijów, zaliczającego się do czołówki radzieckiej Wyższej Ligi, z którym sześciokrotnie sięgał po Mistrzostwo Związku Radzieckiego, pięciokrotnie po radziecki Puchar oraz po Puchar Zdobywców Pucharów w 1986. Barwy kijowskiego zespołu reprezentował przez kolejnych 14 lat. Karierę piłkarską kończył jako zawodnik izraelskiego Maccabi Hajfa w 1991.

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

Był jednym z najbardziej doświadczonych i najbardziej utytułowanych zawodników reprezentacyjnych. W latach 1977-1990 w drużynie Sbornej rozegrał 79 meczów, strzelając 4 bramki. Zagrał w 3 turniejach o Mistrzostwo Świata: w 1982, 1986 i 1990. W 1988 zdobył Wicemistrzostwo Europy. Wielokrotnie pełnił funkcję kapitana reprezentacji. Osiągał również sukcesy z reprezentacją młodzieżową (Mistrzostwo Europy w 1976, Mistrzostwo Świata w oraz tytuł najlepszego zawodnika turnieju w 1977) i olimpijską (brązowy medal Igrzysk w Moskwie).

Kariera trenerska[edytuj | edytuj kod]

Od zakończenia kariery zawodniczej pracuje jako trener drużyn klubowych na Ukrainie - z przerwą na lata 2002-2003, kiedy prowadził drużynę narodową Turkmenistanu. Później prowadził drużynę Zorii Ługańsk, a 28 listopada 2006 został pierwszym trenerem zespołu FK Charków. Od 2008 prowadził drużynę Dnipra Dniepropetrowsk. 18 września 2010 roku po okresie nieudanych gier podał się do dymisji[1].

Sukcesy i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Sukcesy klubowe[edytuj | edytuj kod]

Sukcesy reprezentacyjne[edytuj | edytuj kod]

Sukcesy indywidualne[edytuj | edytuj kod]

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]