Anatolij Byszowiec

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Anatolij Byszowiec
Svetoch.jpg
Imię i nazwisko Anatolij Fiodorowicz Byszowiec
Data i miejsce
urodzenia
23 kwietnia 1946
Kijów, Flag of Ukrainian SSR.svg Ukraińska SRR
Pozycja napastnik
Wzrost 176 cm
Masa ciała 72 kg
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1963–1973 Dynamo Kijów 139 (49)
Reprezentacja narodowa
Lata Reprezentacja
1967–1968
1966–1972
 ZSRR olimpijska
 ZSRR
2 (0)
39 (15)
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
1973–1985
1982–1985
1986–1988
1987–1990
1990–1991
1992
1992–1993
1994–1997
1997–1998
1998
1999
2003
2003
2004–2005
2005
2006–2007
Dynamo Kijów (szkółka piłkarska)
 ZSRR
ZSRR (olimpijska)
Dynamo Moskwa
 ZSRR
 WNP
AEL Limassol
 Korea Południowa
Zienit Petersburg
 Rosja
Szachtar Donieck
CS Marítimo
Anżi Machaczkała (konsultant)
Heart of Midlothian F.C. (dyrektor sportowy)
Tom Tomsk
Lokomotiw Moskwa

Anatolij Fiodorowicz Byszowiec (ros. Анатолий Фёдорович Бышовец, ukr. Анатолій Федорович Бишовець, Anatolij Fedorowicz Byszowec; ur. 23 kwietnia 1946 w Kijowie, Ukraińska SRR) – rosyjski piłkarz pochodzenia ukraińskiego, grający na pozycji napastnika, trener piłkarski. Jako selekcjoner doprowadził reprezentację Związku Radzieckiego do złotego medalu na Igrzyskach Olimpijskich w 1988. Był również trenerem reprezentacji narodowych Rosji i Korei Południowej. Przyjął obywatelstwo rosyjskie.

Kariera piłkarska[edytuj | edytuj kod]

Kariera klubowa[edytuj | edytuj kod]

Przez całą piłkarską karierę związany był z Dynamem Kijów, w którym występował w latach 1963–1973. Z tym klubem wielokrotnie sięgnął po największe sukcesy.

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

W reprezentacji ZSRR zaliczył 39 spotkań, w których strzelił 15 bramek. Zadebiutował 16 października 1966 w meczu z Turcją. Jako podstawowy zawodnik Sbornej wystąpił na Euro 1968 (IV miejsce) i Mundialu 1970 (ćwierćfinał). Ostatni występ w drużynie radzieckiej zaliczył 6 lipca 1972 w meczu przeciwko Portugalii.

Kariera trenerska[edytuj | edytuj kod]

Po zakończeniu kariery w 1973, Byszowiec pracował w szkółce piłkarskiej Dynama Kijów, a od 1982 w radzieckiej Federacji Piłki Nożnej jako opiekun reprezentacji juniorów. W 1986 objął funkcję szkoleniowca reprezentacji olimpijskiej, z którą w 1988 sięgnął po złoto na Igrzyskach w Seulu. Jego podopiecznymi w zwycięskiej drużynie byli m.in. Dmitrij Charin, Aleksiej Michajliczenko i Igor Dobrowolski.

Następnie trenował Dynamo Moskwa, AEL Limassol, Zienit Petersburg, Szachtar Donieck, Marítimo i Tom Tomsk. Był również konsultantem w Anżi Machaczkała, wiceprezydentem FK Chimki (2003–2004) i dyrektorem sportowym Heart of Midlothian F.C.

Od 1990 prowadził zespół reprezentacyjny Związku Radzieckiego, z którym awansował do turnieju finałowego Mistrzostw Europy w 1992 (na którym drużyna radziecka wystąpiła pod nazwą reprezentacji Wspólnoty Niepodległych Państw). Z Euro 1992 Sborna odpadła po rundzie grupowej kończąc w ten sposób historię radzieckiego futbolu reprezentacyjnego. Byszowiec prowadził również drużynę narodową Korei Południowej, a od lipca 1998 reprezentację Rosji. Po nieudanym starcie eliminacji Mistrzostw Europy (3 porażki z rzędu) został w grudniu tego samego roku zastąpiony przez Olega Romancewa.

Pod koniec 2006 objął funkcję pierwszego trenera w Lokomotiwie Moskwa, jednak po niepowodzeniach w lidze został rok później zwolniony.

Sukcesy i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Sukcesy klubowe[edytuj | edytuj kod]

  • mistrz ZSRR: 1966, 1967, 1968, 1971
  • wicemistrz ZSRR: 1965, 1969, 1972, 1973
  • zdobywca Pucharu ZSRR: 1964, 1966

Sukcesy reprezentacyjne[edytuj | edytuj kod]

Sukcesy trenerskie[edytuj | edytuj kod]

Sukcesy indywidualne[edytuj | edytuj kod]

  • 6-krotnie wybrany do listy 33 najlepszych piłkarzy ZSRR: 1966 (nr 1), 1967 (nr 2), 1968 (nr 3), 1969 (nr 1), 1970 (nr 3), 1971 (nr 1).

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons