Ołeh Błochin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ołeh Błochin
Pressekonferenz nach dem Fußballländerspiel Österreich-Ukraine (01.06.2012) Oleh Blochin1.jpg
Imię i nazwisko Ołeh Błochin
Data i miejsce
urodzenia
5 listopada 1952
Kijów, ZSRR
Pozycja napastnik
Wzrost 180 cm
Informacje klubowe
Obecny klub Dynamo Kijów
Kariera juniorska
1962–1969 Dynamo Kijów
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1969–1988
1988–1989
1989–1990
Dynamo Kijów
Vorwärts Steyr
Aris Limassol
Razem
433 (211)
41 (9)
22 (5)
496 (225)
Reprezentacja narodowa
Lata Reprezentacja
1972–1988  ZSRR 112 (42)
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
1990–1993
1993–1994
1994–1997
1997
1997–1998
1998–1999
2000–2002
2003–2007
2008
2009–2010
2011–2012
2012–2014
Olympiakos Pireus
PAOK Saloniki
Ionikos Pireus
Czornomorec Odessa, konsultant
PAOK Saloniki
AEK Ateny
Ionikos Pireus
 Ukraina
FK Moskwa
Czornomorec Odessa, dyr. sportowy
 Ukraina
Dynamo Kijów

Ołeh Wołodymyrowicz Błochin, ukr. Олег Володимирович Блохін, ros. Олег Владимирович Блохин (ur. 5 listopada 1952 w Kijowie) – radziecki i ukraiński piłkarz, występujący na pozycji napastnika, reprezentant Związku Radzieckiego, trener piłkarski.

Zdobywca Złotej Piłki w 1975, rekordzista pod względem liczby występów i liczby strzelonych bramek w reprezentacji Związku Radzieckiego; po zakończeniu kariery piłkarskiej trener, od września 2003 do grudnia 2007 i od kwietnia 2011 do października 2012 selekcjoner reprezentacji Ukrainy, którą doprowadził do 1/4 finału w Mistrzostwach Świata w Niemczech w 2006.

Kariera piłkarska[edytuj | edytuj kod]

Kariera klubowa[edytuj | edytuj kod]

Jako nastolatek został przyjęty do zespołu juniorów Dynama Kijów, a następnie przesunięty do drużyny rezerw, skąd wkrótce przeszedł do pierwszego składu. Lata jego gry w Dynamie to okres największych sukcesów w historii kijowskiego klubu, związany również z osobą trenera Walerego Łobanowskiego. Grając w Dynamie, został samodzielnym liderem klasyfikacji strzelców i piłkarzy z największą liczbą występów w radzieckiej Wyższej Lidze. Zagrał w niej 432 razy i strzelił 211 goli. Osiem razy sięgał po mistrzostwo ZSRR (w 1971, 1974, 1975, 1977, 1980, 1981, 1985 i 1986), pięć razy po Puchar ZSRR (w 1974, 1978, 1982, 1985 i 1987). Poprowadził Dynamo do wygranej w Pucharze Zdobywców Pucharów w 1975 i 1986. W latach 1972–1975 i w 1977 pięciokrotnie zdobywał tytuł króla strzelców ligi. Był jednym z pierwszych radzieckich piłkarzy, którym pozwolono na transfer do klubu zagranicznego. W 1988 podpisał kontrakt z austriackim zespołem Vorwärts Steyr, zaś od 1989 do 1990 grał na Cyprze, w Arisie Limassol.

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

Jest rekordzistą reprezentacji ZSRR pod względem liczby występów (112) i zdobytych goli (42). W drużynie Sbornej debiutował 16 lipca 1972 w spotkaniu z Finlandią i już w pierwszym meczu strzelił bramkę. Dwukrotnie zdobywał brązowy medal Igrzysk Olimpijskich – w 1972 i 1976. Grał na mistrzostwach świata w 1982 i 1986. Po raz ostatni jako reprezentant Związku Radzieckiego wystąpił 21 września 1988 w spotkaniu z drużyną RFN.

Statystyki[edytuj | edytuj kod]

Stan na 31 grudnia 1990[1].

Klub Sezon Mistrzostwa Puchar Puchary europejskie Łącznie Reprezentacja
Mecze Bramki Mecze Bramki Mecze Bramki Mecze Bramki Mecze Bramki
 ZSRR
Dynamo Kijów 1969 1 0 0 0 0 0 1 0 0 0
1970 0 0 1 0 0 0 1 0 0 0
1971 1 0 0 0 0 0 1 0 0 0
1972 27 14 2 0 0 0 29 14 9 8
1973 29 18 8 4 6 1 43 23 10 1
1974 29 20 4 3 5 1 38 24 3 0
1975 28 18 0 0 11 8 39 26 7 2
1976 (w.) 5 3 1 0 6 2 12 5 7 3
1976 (j.) 14 5 0 0 0 0 14 5 5 1
1977 29 17 3 2 8 2 40 21 10 4
1978 26 13 8 4 2 0 36 17 10 6
1979 24 17 6 1 4 0 34 18 5 1
1980 33 19 7 3 4 1 44 23 2 1
1981 29 19 7 3 2 0 38 22 6 5
1982 24 10 3 0 6 1 33 11 9 2
1983 31 10 1 0 4 0 36 10 9 5
1984 30 10 1 1 2 0 33 11 3 1
1985 29 12 5 1 0 0 34 13 4 0
1986 23 2 2 1 10 5 35 8 11 2
1987 20 4 5 5 7 5 32 14 1 0
1987/88 0 0 3 1 2 0 5 1 0 0
 Austria
Vorwärts Steyr 1987/88 13 5 ? ? 0 0 13+? 5+? 0 0
1988/89 28 4 ? 1 0 0 28+? 5 1 0
 Cypr
Aris Limassol 1989/90 22 5 6 2 0 0 28 7 0 0
Dynamo Kijów 432 211 67 29 79 26 578 266
Vorwärts Steyr 41 9 ? 1+? 0 0 41+? 10+?
Aris Limassol 22 5 6 2 0 0 28 7
 ZSRR olimpijska 12 9
 ZSRR 112 42
Łącznie 495 225 73+? 32+? 79 26 647+? 283+? 112 42

Kariera trenerska[edytuj | edytuj kod]

Po zakończeniu kariery zawodniczej przeniósł się do Grecji, gdzie trenował miejscowe kluby: Olympiakos Pireus (wicemistrzostwo Grecji w 1991 i 1992, Puchar Grecji w 1992), PAOK Saloniki, Ionikos Pireus i AEK Ateny. We wrześniu 2003 został trenerem reprezentacji Ukrainy, którą w 2006 doprowadził do ćwierćfinału Mistrzostw Świata w Niemczech. W grudniu 2007 podał się do dymisji po nieudanych eliminacjach do ME 2008[2]. W sezonie 2008 prowadził FK Moskwa, skąd odszedł w listopadzie 2008 za porozumieniem stron[3]. 1 września 2009 objął stanowisko dyrektora sportowego Czornomorca Odessa[4]. 21 kwietnia 2011 ponownie został selekcjonerem reprezentacji Ukrainy[5]. W 2012 poprowadził drużynę na Euro 2012, pomimo zwycięstwa w pierwszym meczu ze Szwecją 2:1 jednak współgospodarze mistrzostw odpadli już w fazie grupowej, gdyż przegrali dwa kolejne spotkania z Francją 0:2 i Anglią 0:1. 25 września 2012 został trenerem Dynama Kijów[6], po czym w październiku 2012 przestał pełnić funkcję selekcjonera reprezentacji Ukrainy. 16 kwietnia 2014 po przegranym meczu ligowym z Szachtarem Donieck został zwolniony z zajmowanego stanowiska[7].

Działalność polityczna[edytuj | edytuj kod]

W latach 1998–2006 przez dwie kadencje sprawował mandat posła do ukraińskiej Rady Najwyższej. W pierwszej reprezentował partię Hromada, następnie Komunistyczną Partię Ukrainy, później przeszedł do Zjednoczonej Socjaldemokratycznej Partii Ukrainy. Po porażce wyborczej tego ugrupowania w 2006 wycofał się z polityki.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Był żonaty z Iriną Dieriuginą, dawną radziecką gimnastyczką, pięciokrotną mistrzynią świata w gimnastyce. Córka z pierwszego małżeństwa, Irina Błochina, mieszka w USA, jest aktorką i piosenkarką. Na początku lat 90. Ołeh Błochin rozwiódł się i ożenił się z Anżełą, z którą ma córki Annę (ur. 2000) oraz Katię (ur. 2001)[8].

Sukcesy i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Sukcesy klubowe[edytuj | edytuj kod]

Sukcesy reprezentacyjne[edytuj | edytuj kod]

Sukcesy trenerskie[edytuj | edytuj kod]

Sukcesy indywidualne[edytuj | edytuj kod]

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Блохин Олег (ukr.). ukrsoccerhistory.com. [dostęp 2012-08-03].
  2. Blokhin calls end to Ukraine reign (ang.). uefa.com, 6 grudnia 2007. [dostęp 2012-08-03].
  3. Контракт Олега Блохина расторгнут (ros.). sport.ua, 27 listopada 2008. [dostęp 2012-08-03].
  4. Почетный президент "Черноморца" представил новый тренерский штаб (ukr.). ua-football.com, 1 września 2009. [dostęp 2012-08-03].
  5. Олег Блохин возглавил сборную Украины (ros.). ua-football.com, 21 kwietnia 2011. [dostęp 2012-08-03].
  6. Официально. Олег Блохин – главный тренер киевского "Динамо" (ros.). ua-football.com, 25 września 2012. [dostęp 2012-09-25].
  7. Динамо підтвердило звільнення Блохіна – UA-Футбол (ukr.). ua-football.com, 16 kwietnia 2014. [dostęp 2014-04-17].
  8. Папина дочка (ros.). bulvar.com.ua, 8 kwietnia 2008. [dostęp 2012-08-03].
  9. Сборная Украины: по заслугам! (ukr.). oboz.ua, 15 października 2005. [dostęp 2012-08-03].
  10. УКАЗ ПРЕЗИДЕНТА УКРАЇНИ № 697/2006 (ukr.). president.gov.ua, 19 sierpnia 2006. [dostęp 2012-08-03].
  11. УКАЗ ПРЕЗИДЕНТА УКРАЇНИ № 1096/2011 (ukr.). president.gov.ua, 1 grudnia 2011. [dostęp 2012-08-03].
  12. УКАЗ ПРЕЗИДЕНТА УКРАЇНИ № 435/2012 Про відзначення державними нагородами України (ukr.). president.gov.ua. [dostęp 2012-08-03].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Гол, который я не забил (Kijów, 1980)
  • Право на гол (Moskwa, 1984)
  • Экзаменует футбол (Kijów, 1986)
  • Футбол на всю жизнь (Kijów, 1988–1989)

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]