Jacky Ickx

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jacky Ickx
Jacky Ickx w 2007 roku
Jacky Ickx w 2007 roku
Pełne imię i nazwisko Jacques Bernard Ickx
Kraj  Belgia
Data i miejsce urodzenia 1 stycznia 1945
Bruksela
Sukcesy

1967: Formuła 2 (mistrz)
1969, 1970: Formuła 1 (wicemistrz)
1969, 1975-1977, 1981, 1982: 24h Le Mans (zwycięzca)
1979: Can-Am (mistrz)
1983: Rajd Dakar (zwycięzca)

Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Jacques Bernard „Jacky” Ickx (ur. 1 stycznia 1945 w Brukseli) – belgijski kierowca wyścigowy.

Kariera[edytuj | edytuj kod]

W 1966 zadebiutował w Formule 1 w samochodzie F2 podczas Grand Prix Niemiec. W 1968 roku został kierowcą teamu Ferrari i odniósł swoje pierwsze zwycięstwo w rozgrywanym w ulewnym deszczu Grand Prix Francji. Kolejny sezon spędził w zespole Jacka Brabhama, zdobywając wicemistrzostwo świata. W 1970 roku powtórzył ten sukces za kierownicą Ferrari.

W 1974 roku odszedł z Ferrari do Lotusa, ostatecznie karierę F1 zakończył w 1979 roku. Łącznie wystartował w 114 wyścigach Grand Prix. Odniósł 8 zwycięstw, 13 razy wywalczył pole position.

Sześć razy zwyciężał w słynnym 24-godzinnym wyścigu w Le Mans. W 1977 roku wygrał słynny australijski wyścig samochodów turystycznych Bathurst 1000, w 1979 roku został mistrzem serii Can-Am, a w 1983 wygrał Rajd Dakar.

W 1985 roku zakończył karierę sportową, chociaż wystartował jeszcze później kilkakrotnie w rajdzie Dakaru.

W 1984 roku podjął kontrowersyjną decyzję o przerwaniu wyścigu o Grand Prix Monako, dzięki czemu Alain Prost uratował zwycięstwo przed znacznie szybszym[potrzebne źródło] Ayrtonem Senną. Wyścig rozgrywano w ulewnych opadach deszczu, a Ickx pełnił funkcję Głównego Sędziego zawodów. W związku tym, że przejechano niewielka część dystansu przyznano tylko połowę punktów za każde miejsce. Wskutek przerwania wyścigu największe straty poniósł Stefan Bellof startujący na Tyrrell-Cosworth bez turbodoładowania, który dzięki trudnym warunkom wyprzedzał kolejnych rywali i miał szanse na zwycięstwo mimo małej mocy silnika. Ostatecznie tytuł mistrzowski w sezonie 1984 przypadł Niki Laudzie, który wyprzedził Prosta o pół punktu.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]