Kim Clijsters

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Kim Clijsters
Kim Clijsters
Kim Clijsters podczas Open GDF Suez (2011)
Państwo  Belgia
Miejsce zamieszkania Bree
Data i miejsce urodzenia 8 czerwca 1983
Bilzen
Wzrost 174 cm
Masa ciała 68 kg
Gra praworęczna, oburęczny backhand
Status profesjonalny 1997
Zakończenie kariery 6 maja 2007
wznowiona: 11 sierpnia 2009
zakończona: 2 września 2012
Trener 1992-1996 Bart van Kerckhove
1996-2002 Carl Maes
2002-2005 Marc Dehous
2009-2011 Wim Fisette
2011-2012 Carl Maes
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 41 WTA, 3 ITF
Najwyżej w rankingu 1 (11 sierpnia 2003)
Australian Open W (2011)
Roland Garros F (2001, 2003)
Wimbledon SF (2003, 2006)
US Open W (2005, 2009, 2010)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 11 WTA, 3 ITF
Najwyżej w rankingu 1 (4 sierpnia 2003)
Australian Open QF (2003)
Roland Garros W (2003)
Wimbledon W (2003)
US Open QF (2002)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikicytaty Kim Clijsters w Wikicytatach
Strona internetowa

Kim Antonie Lode Clijsters (wymowa i) (ur. 8 czerwca 1983 w Bilzen) – belgijska tenisistka, była liderka rankingu światowego w singlu i w deblu, ośmiokrotna finalistka turniejów wielkoszlemowych, triumfatorka US Open 2005, US Open 2009, US Open 2010 i Australian Open 2011 w singlu oraz Wimbledonu 2003 i Roland Garros 2003 w deblu. W sumie wygrała 41 turniejów w grze pojedynczej i 11 w grze podwójnej (2012-09-02[a]). Wchodziła także w skład reprezentacji Belgii, która w roku 2001 zwyciężyła w rozgrywkach Fed Cup.
Jej sportowa kariera trwała od 1997. 6 maja 2007 Belgijka ogłosiła zakończenie tenisowej kariery[1], jednak po prawie dwóch latach (26 marca 2009) zapowiedziała powrót jeszcze tego roku na letni sezon twardych kortów[2]. 11 sierpnia 2009 opodal Cincinnati rozegrała swój pierwszy mecz po ponaddwuletniej przerwie, związanej m.in. z urodzeniem dziecka. Zawodniczka określa ten nowy etap mianem "drugiej kariery"[3]. W trzecim turnieju po przerwie wygrała swoje drugie mistrzostwo wielkoszlemowe w grze pojedynczej. 29 sierpnia 2012 podczas turnieju US Open rozegrała swój ostatni mecz w karierze singlowej[4].

Spis treści

Styl gry[edytuj | edytuj kod]

Serwis Belgijki
Wyrzut piłki
Wyrzut piłki

Cechują ją następujące warunki fizyczne: 174 cm wzrostu, waga 68 kg, mocne mięśnie ud oraz duża giętkość[5]. Clijsters, podobnie jak Jelena Janković i Swietłana Kuzniecowa, potrafi wykonywać głębokie szpagaty, by odbić piłkę znajdującą się poza jej zasięgiem. Umie ślizgać się na każdej nawierzchni, nawet na korcie twardym[6].

Musisz po prostu oczekiwać, że ona odbierze każdą piłkę. Bieganie z rogu do rogu to dla niej bułka z masłem. Największym zaskoczeniem jest to, że to był jej 14. kolejny mecz, a ja nie odczuwałam, że jest fizycznie zmęczona. Ja tak nie potrafię w tym momencie. Ona może grać cały dzień.

— Marija Szarapowa[7]
Uderzenia Kim Clijsters
Backhand
Backhand

Clijsters posługuje się prawą ręką, ale jej backhand jest oburęczny. Gra zawodniczki oparta jest głównie na grze kątowej oraz utrzymywaniu się przy linii końcowej, chociaż potrafi ona wykorzystać każde miejsce kortu[8]. Jej uderzenia po odbiciu się piłki są głębokie i mocne. Ponadto wykorzystuje w meczach różnorodne top spiny oraz grę kątową[8]. Tenisistka wykonuje szybko drugi serwis po nietrafionym pierwszym, co powoduje wysoką liczbę podwójnych błędów serwisowych w niektórych spotkaniach[9]. Styl gry Clijsters to połączenie wszechstronności i agresywności[10]. W związku z agresywnym stylem gry jaki prezentowała, odniosła różnorodne kontuzje[11].

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Kariera juniorska[edytuj | edytuj kod]

Karierę juniorską rozpoczęła pod koniec maja 1997. W pierwszym roku występów grała wyłącznie na kortach ziemnych. Dwa razy dotarła do półfinału – w Prato i Międzynarodowych Mistrzostwach Juniorów Astrid Bowl w Belgii. Wzięła także udział w turnieju Orange Bowl, ale odpadła w nim w ćwierćfinale po porażce z Tiną Pisnik 0:6, 5:7.

Rok 1998 rozpoczęła od zwycięstwa w zawodach rozgrywanych na Słowacji. Wygrała tam m.in. z Danielą Hantuchovą i Klárą Koukalovą. We Florencji i Astrid Bowl przegrała w finale, w tym drugim pokonała ją Jelena Dokić. W Międzynarodowych Mistrzostwach Juniorów we Francji odpadła w I rundzie, wyeliminowana znowu przez Pisnik. Następnie Clijsters wystąpiła w juniorskim Wimbledonie, gdzie zrewanżowała się Pisnik w ćwierćfinale, a Dokić w półfinale. W decydującym pojedynku jej rywalką była Katarina Srebotnik, ale Belgijka ten mecz przegrała 6:7, 3:6. W US Open odpadła w drugiej rundzie. Pod koniec roku wygrała Prince Cup.

W 1999 wystąpiła tylko w międzynarodowych mistrzostwach juniorów we Francji, w których przegrała w ćwierćfinale z Liną Krasnorucką 6:1, 4:6, 4:6. Był to jej ostatni turniej juniorski. Najwyższą pozycję jaką osiągnęła w rankingu juniorskim w grze pojedynczej było miejsce 11. w rankingu opublikowanym 31 grudnia 1998.

W grze podwójnej osiągnęła więcej sukcesów. W pierwszym starcie z Sofie Borgions triumfowała w Salsomaggiore Terme po wygranej w finale z deblem Anastasija Myskina i Jelena Diemientjewa 3:6, 6:4, 6:3. Pod koniec 1997 z Węgierką Zsófią Gubacsi wygrała Orange Bowl. W 1998 z Jeleną Dokić zwyciężyła w juniorskim French Open, pokonując w finale parę Jelena Diemientjewa i Nadieżda Pietrowa 6:4, 7:6. Z tą samą partnerką odpadła w I rundzie Wimbledonu. Grając z Dunką Evą Dyrberg, wygrała w turnieju w Kanadzie, a następnie w US Open.

Ostatnim rozegranym turniejem juniorskim był French Open w 1999, w którym debel Kim Clijsters i Mia Buric przegrał w finale z parą Flavia Pennetta i Roberta Vinci 5:7, 7:5, 4:6. Najwyższą pozycję jaką osiągnęła w rankingu juniorskim w grze podwójnej było miejsce 4. w rankingu opublikowanym 31 grudnia 1998.

Początki[edytuj | edytuj kod]

Turniejową mentorką Belgijki (osobą wprowadzającą tenisistkę w świat zawodowego tenisa ziemnego) była Sabine Appelmans. Swój pierwszy turniej ITF Clijsters rozegrała w sierpniu 1997 w Koksijde, gdzie dotarła do ćwierćfinału. Były to jedyne rozgrywki ITF, w których wzięła udział w tym roku.

Rok później wystartowała w czterech turniejach ITF w singlu. Wygrała dwa pierwsze, w Brukseli i Koksijde. W dwóch następnych dotarła do drugiej rundy (w Brukseli) i ćwierćfinału (w Ramat Hasharon). W tych samych zawodach grała również w grze deblowej. Dwukrotnie wygrała w stolicy Belgii jako partnerka Stephanie De Ville oraz Cindy Schuurmans, w Koksijde osiągnęła półfinał z Brechtje Bruls, natomiast w Ramat Hasharon triumfowała wspólnie z Justine Henin.

Zawodową karierę rozpoczęła w 1999, w wieku 16 lat. Najpierw wystąpiła w trzech turniejach ITF. Zwyciężyła w Sheffield, była finalistką w Reims – przegrała z Henin – i półfinalistką w Espinho. W swoim debiucie w turnieju WTA (Belgian Open) odpadła w III rundzie kwalifikacji, ale mimo to dostała się do turnieju głównego jako lucky loser. Dotarła do ćwierćfinału, w którym Sarah Pitkowski pokonała ją 3:6, 7:5, 6:1. Na Wimbledonie jako kwalifikantka w III rundzie wyeliminowała Amandę Coetzer (rozstawioną z "dwunastką"), jednak w kolejnym pojedynku przegrała ze Steffi Graf. W Knokke-Heist odpadła w I rundzie. W US Open w trzecim spotkaniu poniosła porażkę 6:4, 2:6, 5:7 z późniejszą triumfatorką turnieju, Sereną Williams.

Pierwszy wygrany turniej WTA
Kim Clijsters – Dominique Monami 6:2, 6:2 Luksemburg, 20 września 1999

Pod koniec września wygrała swój pierwszy turniej WTA. Był to FORTIS Championships Luxembourg, w którego finale Clijsters pokonała inną Belgijkę, Dominique Monami. We wcześniejszych rundach wygrała m.in. z Katariną Srebotnik i Anke Huber. Kilka tygodni później dotarła do finału w grze pojedynczej Eurotel Slovak Indoor w Bratysławie, gdzie przegrała 3:6, 3:6 z Francuzką Amélie Mauresmo. Następnie odpadła w I rundzie w Lipsku i w Advanta Championships w Filadelfii.

W grze podwójnej osiągnęła półfinał ITF-u w Sheffield i I rundy w Reims oraz Espinho. W Belgian Open dotarła do ćwierćfinału, w Knokke-Heist przegrała w pierwszym spotkaniu. Następnie, wraz z Laurence Courtois, wygrała Eurotel Slovak Indoor. W Lipsku i Filadelfii osiągnęła kolejno ćwierćfinał i I rundę.

2000 – 2001[edytuj | edytuj kod]

Na początku 2000 zwyciężyła w Hobart. Wygrała tam z takimi zawodniczkami jak Ruxandra Dragomir czy Chanda Rubin. W Australian Open i French Open odpadła w I rundzie, w Wimbledonie i US Open w drugiej. Osiągnęła II rundę turnieju w Hannoverze i IV rundy BNP Paribas Open oraz Sony Ericsson Open. W Belgian i UNICEF Open dotarła do II rundy. Turnieje w Stanford i San Diego zakończyły się dla niej porażkami w pierwszym meczu.

Dotarła do ćwierćfinału Pilot Pen Tennis, a także rozgrywek w Luksemburgu. W Filderstadt po zwycięstwach m.in. nad Conchitą Martínez i Nathalie Tauziat wystąpiła w finale, w którym przegrała z Martiną Hingis 0:6, 3:6. Triumfowała w Sparkassen Cup w Lipsku po pokonaniu w decydującym spotkaniu Jeleny Lichowcewej 7:6(6), 4:6, 6:4, wcześniej eliminując z turnieju dwie zawodniczki z pierwszej dziesiątki rankingu WTA, Arantxę Sanchez-Vicario i Annę Kurnikową. W mistrzostwach WTA odpadła w ćwierćfinale.

W grze deblowej przegrała w I rundzie Australian i French Open, w II Wimbledonu i w III US Open. Wystąpiła w trzech finałach, w pierwszym rozgrywanym w Hobart z Alicią Molik (przegrały z Ritą Grande i Émilie Loit), drugi w Antwerpii zakończył się jej triumfem z rodaczką Sabine Appelmans. W turnieju rozgrywanym w Lipsku z Laurence Courtois uległa parze Sánchez Vicario/Sidot.

Dotarła do III rundy French Open oraz finału miksta w Wimbledonie w parze ze swym ówczesnym partnerem życiowym Lleytonem Hewittem, jednak w decydującym spotkaniu przegrali z Kimberly Po i Donaldem Johnsonem 4:6, 6:7(3).

W 2001 r. osiągnęła II rundę Sydney International i czwartą Australian Open, w której przegrała z Lindsay Davenport. Potem dotarła do ćwierćfinału zawodów w Scottsdale oraz finału Indian Wells, gdzie pokonała ją Serena Williams 4:6, 6:4, 6:2. We wcześniejszej fazie tego turnieju wyeliminowała Justine Henin i Martinę Hingis. W Miami odpadła w IV fazie rywalizacji. Przed French Open wystąpiła w trzech turniejach na kortach ziemnych. Najdalej dotarła w chorwackim Bol (półfinał), w Berlinie poniosła porażkę w pierwszym spotkaniu z Anne Kremer, a w Rzymie przegrała w II rundzie.

Po wcześniejszych nieudanych występach dotarła do półfinału French Open, w którym wygrała z Justine Henin 2:6, 7:5, 6:3 i osiągnęła swój pierwszy wielkoszlemowy finał w grze pojedynczej, triumfowała w nim jednak jej rywalka Jennifer Capriati. Mecz zakończył się po 2 godzinach i 21 minutach walki wynikiem 6:1, 4:6, 10:12, a trzeci set był najdłuższym w historii kobiecych finałów w tej imprezie[12].

Następnie Clijsters dotarła do finału UNICEF Open, gdzie pokonała ją Henin, i ćwierćfinału Wimbledonu. W Knokke-Heist przegrała w półfinale z Irodą Toʻlaganovą.

W Bank of the West Classic zrewanżowała się w finale Davenport za porażkę w tegorocznym Wimbledonie, wygrywając z nią 6:4, 6:7(5), 6:1. W kolejnych turniejach nie zdołała powtórzyć tego wyniku – zawody w San Diego to przegrana w II rundzie, w LA Women's Tennis Championships – w ćwierćfinale. W New Haven osiągnęła półfinał, który poddała walkowerem w meczu przeciwko Davenport. Po zwycięstwach nad m.in. Henrietą Nagyovą i Jeleną Diemientjewą dotarła do ćwierćfinału US Open, gdzie została pokonana przez Venus Williams. W Tokio dotarła do półfinału.

Następnie obroniła tytuł w Lipsku, wygrywając z Francescą Schiavone, Silvią Fariną Elią, Jeleną Diemientjewą i Magdaleną Maleewą. W Filderstadt odpadła w II rundzie, po czym po raz drugi wygrała turniej w Luksemburgu po zwycięstwie w finale nad Lisą Raymond 6:2, 6:2. W mistrzostwach WTA pokonała ją w półfinale Lindsay Davenport. Jesienią tego roku wraz z reprezentacją narodową zdobyła Puchar Federacji, zwyciężając z drużyną rosyjską 2:1. W swoim pojedynku Kim Clijsters wygrała z Diemientjewą 6:0, 6:4.

W grze deblowej przegrała w III rundzie Australian i French Open. W Wimbledonie z Ai Sugiyamą dotarła do finału rozgrywek, w których finale pokonały je Lisa Raymond i Rennae Stubbs 6:4, 6:3. W Sydney, Indian Wells, Miami, Rzymie oraz w Los Angeles odpadała po pierwszych meczach. Turniej w Scottsdale to poddany walkowerem mecz finałowy, natomiast w 's-Hertogenbosch debel Clijsters/Oremans w decydującym spotkaniu przegrał z Ruxandrą Dragomir i Nadią Pietrową 6:7(5), 7:6(5), 4:6. W San Diego, Lipsku oraz Filderstadt przegrała w półfinale. W Tokio osiągnęła czwarty finał, także przegrany, tym razem z deblem Black/Huber.

2002[edytuj | edytuj kod]

Rok 2002 rozpoczęła od półfinału rozgrywanego w Sydney turnieju Sydney International, gdzie lepsza okazała się od niej Martina Hingis. Kolejny start, czyli Australian Open, to wyrównanie wyniku z rozgrywanych na początku roku zawodów. Tym razem poniosła porażkę z Jennifer Capriati 5:7, 6:3, 1:6. W obu turniejach pokonała w ćwierćfinałach bez straty seta Justine Henin. W Indian Wells odpadła już w II etapie po pojedynku z Nathalie Dechy. Start w Miami zakończyła na fazie ćwierćfinałowej, w której pokonała ją Monica Seles 4:6, 6:3, 6:3.

Clijsters wystąpiła potem w dwóch niemieckich turniejach. Najpierw odniosła triumf w Betty Barclay Cup po wygranej w finale z Venus Williams 1:6, 6:3, 6:4. Wcześniej dwie spośród jej rywalek poddały mecz przez krecz – były to Barbara Rittner i Jelena Dokić. Następnie w Berlinie odpadła już w II rundzie, pierwszą miała wolną. Jej pogromczynią była Anna Smashnova-Pistolesi. W Rzymie po zwycięstwie w ćwierćfinale nad Sandrine Testud doszło do ósmego spotkania Kim Clijsters z Justine Henin. Tym razem wygrała ta druga, a bilans między zawodniczkami był równy – 4:4.

W kolejnych dwóch turniejach wielkoszlemowych Belgijka odpadła w III rundzie French Open i w drugiej Wimbledonu po porażkach z Clarisą Fernández i Jeleną Lichowcewą. W międzyczasie przegrała w ćwierćfinale UNICEF Open z Tiną Pisnik 6:7(5), 2:6. W Stanford wyeliminowała w ćwierćfinale Jelenę Janković, wtedy 262. zawodniczkę rankingu WTA. Później wygrała z Lindsay Davenport 4:6, 6:4, 6:2. W finale pokonała ją Venus Williams 6:3, 6:3. Podczas Acura Classic w San Diego po raz kolejny pokonała ją Williams, tym razem w ćwierćfinale 6:3, 5:7, 6:4.

Następnie doznała dwóch wczesnych porażek, w II rundzie w LA Women's Tennis Championships z Katariną Srebotnik 4:6, 6:2, 4:6 oraz w III rundzie w Montrealu z Barbarą Schett 4:6, 4:6. W US Open dotarła do IV rundy, gdzie wygrała z nią Amélie Mauresmo.

Pierwsze zwycięstwo w WTA Championships
Kim Clijsters – Serena Williams 7:5, 6:3
Los Angeles, 4 listopada 2002

W końcówce sezonu osiągnęła dalsze fazy turniejów – najpierw finał w Tokio (przegrana z młodszą z sióstr Williams 6:2, 3:6, 3:6), potem półfinał Sparkassen Cup i porażka z Anastasiją Myskiną 4:6, 7:5, 6:7(3). W kolejnym starcie odniosła triumf w Porsche Tennis Grand Prix, gdzie wygrała z 5 zawodniczkami z pierwszej trzydziestki rankingu: Myskiną, Ivą Majoli, Davenport, Mauresmo oraz Danielą Hantuchovą. Podczas Zurich Open w Zurychu przegrała w ćwierćfinale z Davenport.

Następnie triumfowała w singlu w Luksemburgu po zwycięstwie w decydującym meczu z Magdaleną Maleewą 6:1, 6:2. Ostatnim startem tenisistki w tym roku był WTA Championships. Osiemnastoletnia Clijsters, wtedy numer 6 na świecie, wygrała z numerem 4 Justine Henin 6:2, 6:1 oraz numerem 14 Chandą Rubin 6:1, 6:2. W półfinale pokonała – numer 2 Venus Williams 5:0 i krecz rywalki, a w finale jej siostrę (ówczesną liderkę światowego rankingu) Serenę 7:5, 6:3,

Brała udział w kilku turniejach w grze podwójnej. Z Ai Sugiyamą odpadła w I rundzie w Sydney i w III rundzie Australian Open. Wspólnie z Jeleną Dokić dotarła do ćwierćfinału w Montrealu, w Lipsku, San Diego i Tokio odpadła w I fazie rywalizacji. Wygrała z nią także rozgrywki w Los Angeles, gdzie w finale debel Clijsters/Dokić pokonał parę Hantuchová/Sugiyama 6:3, 6:3. Z Meghann Shaughnessy osiągnęła ćwierćfinał US Open po wyeliminowaniu w III rundzie debla Raymond/Stubbs rozstawionego z numerem 1. W Filderstadt z Chandą Rubin przegrała w I rundzie, a w Zurychu z Hantuchovą w półfinale. W ostatnim starcie, w Luksemburgu, razem z Janette Husárovą zwyciężyła w całym turnieju.

2003[edytuj | edytuj kod]

Kim Clijsters

Belgijka rozpoczęła rok 2003 od zwycięstwa w turnieju Sydney International. Bez straty seta pokonała w nim Szwajcarkę Patty Schnyder, Chandę Rubin, Henin oraz Davenport. Po sukcesie w Sydney osiągnęła półfinał Australian Open, w którym uległa Serenie Williams 6:4, 3:6, 5:7. W nowym turnieju w Antwerpii dotarła do finału, gdzie lepsza okazała się Venus Williams. Kolejny start i finał singla – tym razem w Scottsdale – przegrała z Sugiyamą 6:3, 5:7, 4:6. Następnie Clijsters triumfowała w Indian Wells po wygranej z Lindsay Davenport 6:4, 7:5 w decydującym meczu. W ostatnim starcie na kortach twardych w pierwszej połowie roku dotarła do półfinału Nasdaq-100 Open, gdzie doznała kolejnej porażki z Sereną.

Sezon kortów ziemnych to finały Clijsters: w Qatar Telecom German Open przegrała z Justine Henin 4:6, 6:4, 5:7 po wcześniejszych dwóch wygranych z rodaczką na początku sezonu, w Rzymie natomiast pokonała Amélie Mauresmo 3:6, 7:6(3), 6:0. Następnie po raz drugi w karierze zagrała w finale wielkoszlemowego turnieju. Po wygranych z Amerykanką Amy Frazier, Niemką Marlene Weingärtner, Argentynką Paolą Suárez, Bułgarką Magdaleną Maleewą, Hiszpanką Conchitą Martínez i Rosjanką Nadią Pietrową po raz czwarty w tym roku miała zmierzyć się z Henin. Poniosła drugą porażkę – przegrała 0:6, 4:6.

Na kortach trawiastych wygrała zawody w 's-Hertogenbosch, przy stanie 6:7(4), 3:0 jej rywalka Henin skreczowała. Następnie odpadła w półfinale Wimbledonu. Przegrała tam z Venus Williams 6:4, 3:6, 1:6.

Przed US Open osiągnęła kolejne 3 finały w grze pojedynczej. W Stanford wygrała z Jennifer Capriati, w San Diego przegrała z Henin, w East West Bank Classic pokonała zaś Davenport w finale. Po wygranym turnieju LA Women's Tennis Championships została liderką rankingu WTA jako pierwsza w historii Belgijka[13]. Tydzień wcześniej została liderką tego samego rankingu, ale w deblu. Dokonała tego bez zwycięstwa w turnieju wielkoszlemowym.

Jako pierwsza zawodniczka rankingu odpadła w III rundzie rozgrywek w Toronto – wygrała z nią Rosjanka Lina Krasnorucka. Bez straty seta pokonała sześć rywalek, m.in. Swietłanę Kuzniecową, Mauresmo czy Davenport i dotarła do finału US Open. W nim jej rywalką była Justine Henin. Clijsters przegrała z nią drugi finał wielkoszlemowy, w tym pojedynku 5:7, 1:6.

W Lipsku półfinałowe spotkanie z Anastasiją Myskiną Belgijka poddała przez krecz. Swojej rodaczce Henin zrewanżowała się w Filderstadt, gdzie wygrała z nią 5:7, 6:4, 6:2 w decydującym spotkaniu. Było to ósme i ostatnie ich spotkanie w tym roku, a każda z nich wygrała po 4 mecze. W następnych turniejach dotarła do półfinału Zurich Open i wygrała w Luksemburgu (w półfinale pokonała Mariję Szarapową 6:0, 6:3).

Drugie zwycięstwo w WTA Championships
Kim Clijsters – Amélie Mauresmo 6:2, 6:0
Los Angeles, 3 listopada 2003

W ostatnim turnieju w roku (mistrzostwach WTA) Clijsters wygrała ze wszystkimi swoimi rywalkami: Mauresmo (w rozgrywkach grupowych i w finale), Diemientjewą, Rubin i Capriati i po raz drugi wygrała w tych rozgrywkach. W całym roku 2003, dotarła do 15 finałów turniejowych w grze singlowej, wygrywając 9 z nich. Jej bilans spotkań w grze pojedynczej wyniósł 90-12.

Przez cały rok występowała w grze podwójnej z Japonką Ai Sugiyamą. Triumfowała w 7 turniejach, w tym w dwóch wielkoszlemowych (French Open i Wimbledon). W tym pierwszym w decydującym pojedynku debel Clijsters/Sugiyama pokonał Hiszpankę Virginię Ruano Pascual i Argentynkę Paolę Suárez 6:7, 6:2, 9:7. W drugim wygrały z tym samym deblem 6:4, 6:4. Pozostałe zwycięstwa odniosła w Sydney, Antwerpii, Scottsdale, San Diego i Zurychu. Do finałów debel dotarł w Indian Wells, Berlinie i mistrzostwach WTA, w których Suárez i Ruano Pascual zrewanżowały się za dwa przegrane finały wielkoszlemowe.

W Australian Open Clijsters i Sugiyama osiągnęły ćwierćfinał, gdzie przegrały z siostrami Williams 4:6, 5:7, w US Open para odpadła w II rundzie po poddaniu spotkania walkowerem. W Miami debel przegrał w ćwierćfinale. Bilans spotkań Belgijki w grze deblowej wyniósł 47-5.

2004 – 2005[edytuj | edytuj kod]

Pierwszym startem Kim Clijsters w 2004 był udział w Australian Open. Belgijka wygrała w nim 6 spotkań bez straty seta, m.in. z Rosjanką Dinarą Safiną, Włoszką Silvią Fariną Elią, Rosjanką Anastasiją Myskiną i Szwajcarką Patty Schnyder. W finale znowu grała z Justine Henin. Po trzech setach walki (3:6, 6:4, 3:6) musiała uznać wyższość rywalki, z którą przegrała trzeci spośród czterech ostatnich finałów wielkoszlemowych.

W lutym Clijsters odniosła dwa turniejowe triumfy na nawierzchni dywanowej. Pierwszym był Open GDF Suez i zwycięstwo 6:2, 6:1 nad Francuzką Mary Pierce w finale, drugim Proximus Diamond Games i wygrana z Fariną Elią. Następnie poddała walkowerem mecz III rundy w Indian Wells z Amerykanką Laurą Granville. Przyczyną były problemy Belgijki z nadgarstkiem[14].

W maju tego roku podczas turnieju w Berlinie doznała kontuzji lewego nadgarstka i po raz drugi poddała spotkanie walkowerem (tym razem z Chorwatką Karoliną Šprem)[15]. W czerwcu przeszła operację i prawie całą resztę sezonu spędziła na rehabilitacji[16].

Kontuzja wyłączyła ją ze startów na prawie 5 miesięcy. Podczas próby powrotu we wrześniowym turnieju w belgijskim Hasselt kontuzja odnowiła się w czasie półfinałowego meczu z Rosjanką Jeleną Bowiną. Uraz przedłużył przerwę w startach Clijsters do lutego kolejnego roku i groził nawet zakończeniem kariery w wieku 21 lat[17]. Przerwa w startach spowodowała spadek Belgijki na 87. miejsce (początek lutego 2005) w rankingu WTA.

W lutym 2005 wystąpiła w belgijskiej Antwerpii. Z turnieju wyeliminowała ją w ćwierćfinale Serena Williams. Jako 133. zawodniczka rankingu rozpoczęła grę w Indian Wells. Pokonała tam 7 rywalek, z czego 5 rozstawionych (Shinobu Asagoe, Jewgieniję Liniecką, Conchitę Martínez, Jelenę Diemientjewą i Lindsay Davenport) i sięgnęła po tytuł. W Miami również wygrała wszystkie spotkania, eliminując 6 rozstawionych tenisistek. Były to: nr 24 Amy Frazier, nr 12 Nathalie Dechy, nr 5 Anastasija Myskina, nr 4 Diemientjewa, nr 1 Mauresmo i nr 2 Marija Szarapowa. Clijsters nie straciła w tym turnieju seta. Po tych dwóch triumfach Clijsters awansowała o 116 pozycji w rankingu[17].

Następnie dotarła do półfinału J&S Cup oraz III rundy w Berlinie. Pomiędzy dwiema porażkami z Lindsay Davenport w IV rundach French Open i Wimbledonu zwyciężyła w Eastbourne. W finale wygrała tam z Wierą Duszewiną 7:5, 6:0.

Kolejne turniejowe zwycięstwo odniosła w Stanfordzie, gdzie w decydującym spotkaniu pokonała Venus Williams 7:5, 6:2. W San Diego dotarła do ćwierćfinału, wcześniej wygrywając w II rundzie z Polką Martą Domachowską (wtedy 52. zawodniczką rankingu WTA) 6:3, 6:1. Porażka z Chinką Peng Shuai w ćwierćfinale była jej jedyną porażką w US Open Series. Następne dwa starty (Los Angeles i Toronto) to kolejne zwycięstwa Belgijki. W finale pierwszego turnieju wygrała ze Słowaczką Danielą Hantuchovą 6:4, 6:1 natomiast w drugim pokonała Justine Henin 7:5, 6:1. W rozgrywkach tych znowu nie straciła seta. Tym samym wygrała cykl US Open Series, a do US Open przystępowała jako nr 4 rankingu.

Pierwsze zwycięstwo w Wielkim Szlemie
Kim Clijsters – Mary Pierce 6:3, 6:1
US Open, 10 września 2005

Turniej ten rozpoczęła od zwycięstw nad Martiną Müller i Fabiolą Zuluagą 7:5, 6:0. Później pokonała Ai Sugiyamę i Maríę Vento-Kabchi 6:1, 6:0. W drodze do finału rozegrała trzysetowe pojedynki z Venus Williams (ćwierćfinał; 4:6, 7:5, 6:1) i Mariją Szarapową (półfinał; 6:2, 6:7(4), 6:3). W meczu finałowym pokonała Francuzkę Mary Pierce 6:3 6:1 i zdobyła swój pierwszy tytuł wielkoszlemowy. Za swój triumf otrzymała rekordową nagrodę pieniężną w historii kobiecego tenisa – 2,2 mln $ (1,1 mln za US Open i 100% bonusu za wygranie US Open Series)[18].

Pod koniec września zagrała w FORTIS Championships Luxembourg. Dzięki wygranym z Klárą Zakopalovą, Francescą Schiavone i Nathalie Dechy wystąpiła w finale. Tam zmierzyła się z Niemką Anną-Leną Grönefeld. Mecz zakończył się wynikiem 6:2, 6:4 dla Clijsters. W Filderstadt nie zdołała przebrnąć przez ćwierćfinał, w którym lepsza okazała się od niej Jelena Diemientjewa. W ostatnim występie przed mistrzostwami WTA jako nr 2 rankingu wystąpiła w Hasselt. Po wygranych m.in. z Rosjanką Dinarą Safiną 6:0, 6:1 w półfinale oraz Włoszką Schiavone 6:2, 6:3 w ostatnim turniejowym spotkaniu zwyciężyła w dziewiątym turnieju w tym roku. Udział w kończącym sezon turnieju Masters rozpoczęła od dwóch porażek z Francuzkami Mauresmo 3:6, 6:7(4) i Pierce 1:6, 6:4, 6:7(2). Mimo wygranej z Diemientjewą w ostatnim spotkaniu 6:2, 6:3, nie zdołała wyjść z grupy. Rok zakończyła jako liderka WTA Champions Race i wiceliderka rankingu i był on jednym z najbardziej udanych w jej dotychczasowej karierze – doszła do 9 finałów turniejowych i wszystkie wygrała (łącznie brała udział w 15 turniejach).

Wystąpiła w po jednym turnieju w grze podwójnej i mieszanej. Z Els Callens dotarła do półfinału Hasselt, w którym lepszy okazał się debel Krajicek/Szávay. W mikście natomiast wspólnie z rodakiem Olivierem Rochusem zagrała w Wimbledonie. Tam w trzeciej rundzie belgijski mikst pokonał Marka Knowlesa i Venus Williams. Ostatecznie w ćwierćfinale rozgrywek Clijsters oraz Rochus zostali wyeliminowani przez mikst Mahesh Bhupathi i Mary Pierce, który wygrał 6:1, 7:5.

Na turnieju Australian Open 2006

2006[edytuj | edytuj kod]

Rok rozpoczęła od udziału w pokazowym turnieju w Hongkongu. W pierwszym pojedynku wygrała z Chinką Zheng Jie 3:6, 6:2, 6:2[19]. W półfinale w dwóch setach (6:3, 6:3) pokonała Jelenę Diemientjewą[20]. W decydującym spotkaniu pokonała Lindsay Davenport 6:3, 7:5. Sukcesu z gry pojedynczej nie powtórzyła w finale debla, przegrywając wspólnie z Sanią Mirzą 5:8 z Diemientjewą i Zheng[21].

Po zwycięstwie nad Chinką Li Na w II rundzie Medibank International Belgijka poddała walkowerem mecz ćwierćfinałowy przeciwko Francesce Schiavone. Dotarła do półfinału Australian Open, w którym jej rywalką była Amélie Mauresmo. Belgijka skreczowała przy wyniku 5:7, 6:2, 3:2 z powodu kontuzji stopy[22]. Dzień wcześniej, dzięki pokonaniu Martiny Hingis, zapewniła sobie powrót na 1. miejsce w rankingu.

Na kort powróciła turniejem w belgijskiej Antwerpii, gdzie w finale po raz kolejny uległa w trzech setach Mauresmo. Przegrała w II rundzie rozgrywek w Miami z Jill Craybas 5:7, 6:3, 5:7. Swój pierwszy tytuł 2006 roku wywalczyła w maju na nawierzchni ceglanej w Warszawie, gdy pokonała w finale turnieju J&S Cup Rosjankę Swietłanę Kuzniecową (7:5, 6:2). W Rzymie odpadła w III rundzie. W trzech następnych turniejach (Roland Garros, AEGON International i Wimbledonie) osiągnęła półfinały – w każdym z nich uległa rodaczce Justine Henin-Hardenne. W Wimbledonie w IV rundzie pokonała Agnieszkę Radwańską 6:2, 6:2.

Obronę tytułów wywalczonych rok wcześniej podczas amerykańskiego lata na kortach twardych rozpoczęła w Stanford, pokonując w finale Szwajcarkę Patty Schnyder 6:4, 6:2. Tydzień później przegrała finał w San Diego z Mariją Szarapową 5:7, 5:7.

Clijsters na Wimbledonie w 2006 r.

Podczas meczu II rundy Rogers Cup z Kanadyjką Stéphanie Dubois upadła na kontuzjowany wcześniej lewy nadgarstek. Odnowiona kontuzja wykluczyła ją nie tylko z dalszej gry w Montrealu, ale także uniemożliwiła obronę tytułu na US Open oraz występ w finale Pucharu Federacji. Po powrocie na kort obroniła tytuł w Hasselt po wygranej z Estonką Kaią Kanepi 6:3, 3:6, 6:4. Zakwalifikowała się także do WTA Tour Championships, gdzie w półfinale uległa w trzech setach Francuzce Mauresmo.

W grze deblowej wystąpiła tylko raz (w Miami z Maes), ale para ta przegrała w II rundzie z deblem Katarina Srebotnik i Shinobu Asagoe 3:6, 5:7.

2007 – przerwa w karierze[edytuj | edytuj kod]

W rozgrywanym na początku roku pokazowym turnieju w Hongkongu powtórzyła ubiegłoroczny sukces. W pierwszym meczu ponownie grała z Zheng, którą pokonała tym razem 6:3, 6:2[23]. Półfinał to trzysetowy pojedynek ze Schnyder, zakończony wygraną Belgijki 4:6, 6:4, 6:4[24]. W finale Clijsters wygrała z Mariją Szarapową 6:3, 7:6(8)[25]. Drugie (już oficjalne) zwycięstwo odniosła w Sydney, pokonując w finale Serbkę Jelenę Janković 4:6, 7:6(1), 6:4.

Potwierdziła tym samym swoją formę przed Australian Open. W turnieju tym Belgijka bez przeszkód dotarła do ćwierćfinału, nie tracąc seta przeciwko Alonie Bondarenko i Danieli Hantuchovej we wcześniejszej fazie turnieju. W ćwierćfinale zmierzyła się z Hingis, którą pokonała w trzech setach. Półfinał z Mariją Szarapową nie był dla niej zwycięski i Kim Clijsters odpadła z rozgrywek.

Clijsters w Antwerpii w 2007 r.

Grę w pożegnalnym występie w Antwerpii rozpoczęła od zwycięstw nad Olgą Puczkową, Aną Ivanović i Tatianą Golovin. Ostatecznie po raz kolejny przegrała w finale z Amélie Mauresmo. W marcu 2007 Belgijka ogłosiła, że nie zagra w wielkoszlemowym Roland Garros, ponieważ będzie przygotowywać się do ślubu z amerykańskim koszykarzem Brianem Lynchem. W IV rundzie turnieju w Miami odpadła z Chinką Li Na. W turnieju tym zagrała również w deblu (był to jedyny jej start w grze podwójnej w tym roku), lecz przegrała w pierwszej rundzie.

W ograniczonym do minimum kalendarzu występów Clijsters znalazł się jeden na kortach ziemnych: obrona tytułu na J&S Cup. Tym razem jednak gra w Warszawie okazała się całkowicie nieudana. Już w pierwszym meczu turnieju Belgijka musiała uznać wyższość kwalifikantki z Ukrainy, Julii Wakułenko, przegrywając 6:7(3), 3:6. Był to ostatni przed dwuletnią pauzą mecz z udziałem Kim Clijsters, choć sama tenisistka oficjalnie mówiła o zakończeniu kariery.

O planowanym zakończeniu kariery przez Belgijkę mówiono już w 2005 roku. Oficjalnie Clijsters potwierdziła tę informację w 2007 roku. Ograniczyła starty w tym sezonie do kilku ulubionych turniejów. W międzyczasie zaplanowała m.in. ślub i podróż poślubną. 6 maja 2007 roku na oficjalnej stronie tenisistki pojawiła się informacja o zakończeniu kariery ze skutkiem natychmiastowym. Stało się to po występie w Warszawie[26].

Podczas J&S Cup

Podsumowanie kariery do 14 maja 2007[edytuj | edytuj kod]

W momencie przerwania kariery Clijsters zajmowała czwarte miejsce w rankingu tenisistek z sumą punktów 2699. Przez dziesięć lat zawodowej kariery wygrała 34 turnieje singlowe i 11 deblowych. Zdobyła jeden tytuł wielkoszlemowy w grze pojedynczej na US Open oraz dwa tytuły w grze deblowej z Ai Sugiyamą na French Open 2003 i w tym samym roku na Wimbledonie. Była w finale Wimbledonu w grze mieszanej wspólnie z Lleytonem Hewittem. Dwukrotnie triumfowała w imprezie WTA Tour Championships. W roku 2001 zdobyła Puchar Federacji wraz z drużyną Belgii. Nie wystąpiła na igrzyskach olimpijskich (w 2004 roku problemy ze sponsorem). Była jedną z pięciu tenisistek, które prowadziły jednocześnie w rankingu singlowym i deblowym (2003)[27]. Finałem na French Open 2001 została pierwszą belgijską finalistką turnieju wielkoszlemowego. Najwięcej spotkań (22) rozegrała ze swoją rodaczką, Justine Henin, wygrywając 10 z nich. Zarobiła dzięki grze 14 764 296 $.

2009 – druga kariera[edytuj | edytuj kod]

26 marca 2009 na konferencji prasowej w rodzinnym mieście Bree Clijsters ogłosiła powrót na korty. Wspomniała, że poprosiła o dzikie karty do turniejów w Cincinnati, Toronto oraz do US Open[2]. 17 maja 2009 Kim Clijsters, Andre Agassi, Steffi Graf oraz Tim Henman wzięli udział w oficjalnym otwarciu przebudowanego Kortu Centralnego w Wimbledonie. Belgijka wspólnie z Henmanem pokonała parę Agassi/Graf 7:6(5)[28]. Ponadto Clijsters zagrała mecz singlowy przeciwko Niemce, wygrywając 6:4. 14 czerwca 2009 rozegrała pokazowy mecz przeciwko Holenderce Michaëlli Krajicek podczas turnieju UNICEF Open. Spotkanie zakończyło się wynikiem 6:1, 6:3 dla Clijsters[29].

Pierwszym oficjalnym turniejem w ramach rozgrywek WTA, w którym wystąpiła Belgijka, był sierpniowy Western & Southern Financial Group Masters & Women's Open w pobliżu Cincinnati, rozgrywany w ramach US Open Series.

11 sierpnia 2009, grając z dziką kartą jako ostatnia, 45. zawodniczka turnieju, pokonała w I rundzie turnieju rozstawioną z numerem 12 Marion Bartoli w dwóch setach – 6:4, 6:3. Następnie wygrała z rozstawioną z turniejową 20 Patty Schnyder 6:2, 7:5, a w meczu o ćwierćfinał z turniejową nr 6 Swietłaną Kuzniecową 6:4, 4:6, 6:2. W ćwierćfinale przegrała z liderką rankingu, Dinarą Safiną 2:6, 5:7.

W rozgrywanych w Montrealu zawodach Rogers Cup osiągnęła III rundę. W dwóch pierwszych spotkaniach pokonała Brytyjkę Elenę Baltachę 6:3, 6:4 i rozstawioną z numerem 9 Białorusinkę Wiktoryję Azarankę 7:5, 4:6, 6:1, ale ostatecznie poniosła porażkę z Serbką Jeleną Janković 6:1, 3:6, 5:7.

Drugie zwycięstwo w Wielkim Szlemie
Kim Clijsters – Caroline Wozniacki 7:5, 6:3
US Open, 13 września 2009

Trening Clijsters podczas US Open 2009

Na US Open w I rundzie pokonała Ukrainkę Wiktoriję Kutuzową 6:1, 6:1, a potem ponownie wygrała z Marion Bartoli. W III fazie turnieju pokonała rodaczkę Kirsten Flipkens, a w IV etapie rywalizacji triumfowała nad rozstawioną z numerem 3 Amerykanką Venus Williams. W ćwierćfinale zmierzyła się z Chinką Li Na. Wygrała to spotkanie 6:2, 6:4. W półfinale zwyciężyła z Sereną Williams 6:4, 7:5, gdy ta ostatnia, serwując przy stanie 5:6 15-30, straciła ostatnie dwa punkty bez wprowadzenia piłki na trajektorię (ang. foot fault oraz punkt karny w następstwie drugiego upomnienia, za pierwszym razem – złamania rakiety, tym razem – niesportowego zachowania się względem sędziego od foot faultu)[30]. Ostatnią zawodniczką, która pokonała siostry Williams w jednym turnieju, była Justine Henin, podczas US Open 2007. W finale pokonała Caroline Wozniacki 7:5, 6:3, zdobywając drugi swój tytuł wielkoszlemowy – na tym samym korcie. Po zakończeniu US Open awansowała na 19. pozycję w rankingu. Jest pierwszą matką, która wygrała wielkoszlemowy turniej od roku 1980, kiedy na kortach Wimbledonu zwyciężyła Evonne Goolagong Cawley[31].

Nie mogę uwierzyć, że to się wydarzyło. Bo to wciąż tak surrealistyczne, że w trzecim turnieju po powrocie wygrałam mój drugi turniej wielkoszlemowy. Bo tego nie było w planie. Chciałam tylko tu przyjechać i znów to poczuć, zagrać turniej Wielkiego Szlema, żeby przy przyszłorocznym starcie nie przechodzić znów przez te wszystkie nowe doświadczenia.

— Kim Clijsters[32]

Dzięki dzikiej karcie wystąpiła w turnieju FORTIS Championships Luxembourg jako rozstawiona z numerem 2. W pierwszym pojedynku wygrała z Amerykanką Meghann Shaughnessy 6:2, 6:2, jednak w następnej rundzie uległa reprezentantce Szwajcarii Patty Schnyder 4:6, 6:3, 6:7(6).

10 grudnia pokonała w rozegranym w Antwerpii meczu pokazowym Venus Williams 6:1, 7:5[33]. Rok 2009 zakończyła na 18. pozycji w rankingu.

Wystąpiła w dwóch turniejach w grze deblowej, w Cincinnati i Luksemburgu. W pierwszym z Yaniną Wickmayer odpadła w I rundzie. Natomiast w drugim debel Clijsters/Flipkens dotarł do II rundy, w którym przegrał z deblem Benešová/Záhlavová Strýcová 6:3, 3:6, 5-10.

2010[edytuj | edytuj kod]

Sezon rozpoczęła w australijskim Brisbane International. W początkowej fazie turnieju pokonała Włoszkę Tathianę Garbin 6:2, 6:1 i Australijkę Alicię Molik 6:0, 6:3. W ćwierćfinale wygrała z Czeszką Lucie Šafářovą 6:1, 0:6, 6:4. Niemka Andrea Petković była jej rywalką w półfinale – Belgijka zwyciężyła w nim 6:4, 6:2. Pojedynek finałowy rozegrała ze swoją rodaczką, powracającą po 20-miesięcznej przerwie od tenisa, Justine Henin. Clijsters objęła w nim prowadzenie 6:3, 4:1, ale następnie przegrała 8 gemów z rzędu. Po doprowadzeniu do remisu 3:3 w trzecim secie Henin wygrała następne 2 gemy. Przy stanie 4:5 15-40 we własnym gemie serwisowym zwyciężczyni ubiegłorocznego US Open obroniła dwie piłki meczowe. O zwycięstwie w turnieju zadecydował tie-break, w którym przy stanie 6:3 osiemnasta w rankingu zawodniczka nie wykorzystała żadnej z piłek meczowych. Ostatecznie wygrała dwa kolejne punkty, a całe spotkanie 6:3, 4:6, 7:6(6)[34]. Było to jej 36. turniejowe zwycięstwo.

Rozstawiona z numerem 15 w Australian Open wygrała w I rundzie z Valérie Tétreault wynikiem 6:0, 6:4. Po wygraniu w II rundzie z Tamarine Tanasugarn wynikiem 6:3, 6:3 przegrała w III z rozstawioną z numerem 19 Nadieżdą Pietrową wynikiem 0:6, 1:6 w zaledwie 53 minuty. Jest to jedna z najwyższych przegranych w jej karierze[35]. W turnieju w Indian Wells odpadła w III rundzie po porażce z Alisą Klejbanową 4:6, 6:1, 6:7(4).

Podczas turnieju w Eastbourne

Następnie wraz z Venus Williams, Aną Ivanović i Swietłaną Kuzniecową wzięła udział w pokazowym turnieju Billie Jean King Cup na początku marca. W półfinałowym spotkaniu zagrała z tą drugą, zwyciężając 7:6 (2). Spotkania tej fazy zawodów rozgrywano do jednego wygranego seta. W finale jej przeciwniczką była Amerykanka, która okazała się późniejszą triumfatorką turnieju. Wygrała z Belgijką 6:4, 3:6, 7:5. Clijsters zarobiła 300 tysięcy dolarów za dotarcie do decydującego pojedynku[36].

Clijsters na US Open 2010

W Sony Ericsson Open w I rundzie miała wolny los, w kolejnych pojedynkach pokonała Petrę Kvitovą, Szachar Pe’er, Wiktorię Azarenkę. W fazie ćwierćfinałowej wyeliminowała Australijkę Samanthę Stosur, w półfinale natomiast Henin 6:2, 6:7 (3), 7:6 (6). W finale pokonała Venus Williams 6:2, 6:1 i triumfowała w turnieju. Po turnieju w Miami znalazła się na 10. miejscu w rankingu WTA. Następnie po wygranej z Alexandrą Dulgheru przegrała z zajmującą wtedy 258. lokatę w rankingu kobiet Beatriz Garcíą Vidagany w drugiej rundzie Andalucia Tennis Experience 5:7, 6:4, 4:6. Z powodu kontuzji lewej stopy, której doznała podczas kwietniowych rozgrywek Pucharu Federacji, Belgijka nie zagrała m.in. we French Open[37].

W dwóch turniejach na kortach trawiastych(Eastbourne i Wimbledon) dotarła do ćwierćfinału. Po wygranych z Wickmayer i Lucie Šafářovą Wiktoryja Azaranka okazała się jej pogromczynią w pierwszym z nich, w drugim z kolei pokonała ją Rosjanka Wiera Zwonariowa 3:6, 6:4, 6:2. We wcześniejszej rundzie Wimbledonu doszło do 25. spotkania między Clijsters a Henin. Po raz 13. wygrała Clijsters, tym razem 2:6, 6:2, 6:3.

8 lipca Clijsters zagrała w pokazowym meczu z Amerykanką Sereną Williams na stadionie piłkarskim im. króla Baudouina w Brukseli. Początkowo rywalką Belgijki miała być Henin, która w wyniku kontuzji nie mogła wystąpić w spotkaniu. Mecz został zorganizowany, aby pobić rekord publiczności (30 472 osób) na spotkaniu tenisowym, który ustanowiono w 1973 roku w Houston w bitwie płci pomiędzy Billie Jean King a Bobbym Rigsem. Wtedy King wygrała 6:4, 6:3, 6:3. Po 27 latach rekord został pobity – 35 681 widzów obejrzało sędziowany przez Martinę Navratilovą mecz Kim Clijsters z Sereną Williams, w którym ta pierwsza wygrała 6:3, 6:2[38].

Udział w Western & Southern Financial Group Women's Open oraz Rogers Cup rozpoczęła od II rundy, w I miała wolny los. W Cincinnati najpierw wygrała z Dinarą Safiną 7:5, 6:2 oraz z Amerykanką Christiną McHale 6:1, 6:1. W ćwierćfinale pokonała Flavię Pennettę 7:6 (6), 6:4. W dwóch kolejnych spotkaniach grała z byłymi liderkami rankingu WTA. W półfinale z Aną Ivanović – Serbka skreczowała przy wyniku 2:1 dla Belgijki. W finale z Mariją Szarapową, która w drugim secie miała trzy piłki meczowe, jednak mecz został przerwany przez opady deszczu. Po powrocie na kort Kim Clijsters wygrała 10 z 13 rozgrywanych gemów i zakończyła mecz wynikiem 2:6, 7:6(4), 6:2[39]. W Montrealu, po zwycięstwach nad Bethanie Mattek-Sands oraz Kaią Kanepi, przegrała w ćwierćfinale z Wierą Zwonariową 6:2, 3:6, 2:6.

Trzecie zwycięstwo w Wielkim Szlemie
Kim Clijsters – Wiera Zwonariowa 6:2, 6:1
US Open, 11 września 2010

Rywalizację w US Open Series zakończyła na drugiej pozycji[40]. Z takim samym numerem została rozstawiona w US Open, gdzie broniła wywalczonego w ubiegłym roku tytułu. W pierwszym meczu wygrała z Węgierką Grétą Arn 6:0, 7:5, w II rundzie pokonała Australijkę Sally Peers 6:2, 6:1. W pojedynku III rundy z Czeszką Petrą Kvitová od stanu 0:3 zwyciężyła w kolejnych 12 gemach[41]. Po wygranej nad Aną Ivanović 6:2, 6:1 awansowała do ćwierćfinału, w którym pokonała Samanthę Stosur 6:4, 5:7, 6:3. W półfinale spotkała się z rozstawioną z nr 3 Venus Williams. Kim Clijsters zwyciężyła w tym meczu 4:6, 7:6(2), 6:4. W finale jej rywalką była Wiera Zwonariowa, z którą Clijsters przegrała w tym roku dwa mecze. Tym razem Belgijka wygrała (6:2, 6:1) i była to jej trzecia wygrana w rozgrywkach US Open. Dzięki zwycięstwu w turnieju zarobiła 2,2 mln $(1,7 mln za US Open i 0,5 mln bonusu za drugie miejsce w US Open Series)[42]. Z powodu kontuzji stopy zrezygnowała z udziału w turnieju China Open[43].

Trzecie zwycięstwo w WTA Championships
Kim Clijsters – Caroline Wozniacki 6:3, 5:7, 6:3
Ad-Dauha, 31 października 2010

Na początku października zakwalifikowała się do mistrzostw WTA w Ad-Dausze, które byłe rozgrywane pod koniec tego miesiąca[44]. Belgijka w pierwszej fazie turnieju grała w grupie białej, gdzie odniosła 2 zwycięstwa (z Jeleną Janković i Wiktoryją Azaranką) i przegrała mecz z Wierą Zwonariową. Następnie awansowała do półfinału, w którym pokonała Samanthę Stosur 7:6(3), 6:1. W finale jej przeciwniczką była Dunka Caroline Wozniacki. Kim Clijsters wygrała ten mecz 6:3, 5:7, 6:3. Był to jej szósty finał a zarazem szósty triumf od powrotu na tenisowe korty[45].

Rozegrała dwa turnieje w grze podwójnej. Z Kirsten Flipkens dotarła do II rundy rozgrywek w Miami. Tam pokonał je debel Kirilenko/Radwańska 6:2, 7:5. W Eastbourne grała wspólnie z Swietłaną Kuzniecową, jednak para ta odpadła po pierwszym meczu.

W Wimbledonie wystąpiła w grze mieszanej. Jej partnerem był rodak Xavier Malisse. W III rundzie Clijsters i Malisse wyeliminowali parę Stosur/Zimonjić rozstawioną z jedynką, ale w następnym pojedynku (ćwierćfinał) belgijski mikst przegrał z Melo i Stubbs 6:7(3), 6:7(3).

2011[edytuj | edytuj kod]

Kim Clijsters i Caroline Wozniacki podczas spotkania z premierem Tajlandii Abhisitem Vejjajivą

1 stycznia zagrała w pokazowym meczu w Tajlandii z Caroline Wozniacki. Belgijka wygrała w stosunku 6:3, 4:6, 12-10[46]. Następnie zagrała w turnieju Medibank Internatonal w Sydney. Na początku pokonała Rumunkę Alexandrę Dulgheru i Czeszkę Barborę Záhlavovą Strýcovą. W ćwierćfinale wygrała z Białorusinką Wiktoryją Azaranką 6:3, 6:2 a w pojedynku półfinałowym po 3 setach gry – 4:6, 6:3, 7:6(1) z Rosjanką Alisą Klejbanową. W finale mimo prowadzenia 5:0 w pierwszym secie, przegrała 6:7(3), 3:6 z Chinką Li Na[47].

Czwarte zwycięstwo w Wielkim Szlemie
Kim Clijsters – Li Na 3:6, 6:3, 6:3
Australian Open, 29 stycznia 2011

Udział w Australian Open rozpoczęła od zwycięstwa 6:0, 6:0 nad Dinarą Safiną. Potem wyeliminowała z turnieju Hiszpankę Carlę Suárez Navarro i Francuzkę Alizé Cornet. W 4. rundzie pokonała Rosjankę Jekatierinę Makarową 7:6(3), 6:2. Mecz ćwierćfinałowy to kolejna wygrana, tym razem z Agnieszką Radwańską 6:3, 7:6(4). W półfinale wygrała z Wierą Zwonariową 6:3, 6:3. Na konferencji prasowej po tym spotkaniu Belgijka oświadczyła, że rok 2011 najprawdopodobniej będzie ostatnim, w którym rozegra pełny sezon tenisowy[48].

Kim Clijsters podczas turniejów wielkoszlemowych 2011
Australian Open
Australian Open

W finale ponownie jej rywalką była Li Na. Kim Clijsters rozpoczęła mecz od prowadzenia w pierwszym secie, a potem podobnie jak dwa tygodnie temu utraciła wypracowaną przewagę – od wyniku 2:0 Chinka wygrała 6 z 7 kolejnych gemów. Następne dwa sety wygrała jednak Belgijka i mecz zakończył się jej zwycięstwem 3:6, 6:3, 6:3. Był to pierwszy wielkoszlemowy tytuł Clijsters wywalczony w Australian Open a ogólnie czwarty w jej karierze[49].

Na początku lutego osiągnęła finał Open GDF Suez, w którym przegrała 4:6, 3:6 z Petrą Kvitovą. Mimo to, od 14 lutego została nową liderką rankingu WTA (umożliwiło jej to zwycięstwo nad Jeleną Dokić w ćwierćfinale turnieju)[50]. W 4. rundzie turnieju BNP Paribas Open zrezygnowała z gry przy stanie 6:3, 1:3 przeciwko Marion Bartoli z powodu kontuzji prawego ramienia[51]. Po ćwierćfinałowej porażce 3:6, 3:6 z Wiktorią Azarenką nie obroniła wywalczonego przed rokiem triumfu na kortach w Miami.

W kwietniu doznała kontuzji podczas wesela u kuzyna. W jej wyniku odpadła w 2. rundzie French Open i UNICEF Open po przegranych z niżej notowanymi w rankingu WTA rywalkami – Arantxą Rus (nr 114) i Rominą Oprandi (nr 82). Musiała także zrezygnować z występu na Wimbledonie[52].

Grę wznowiła w sierpniu od startu w Rogers Cup. W pierwszej rundzie miała wolny los, w drugiej jej przeciwniczką była Chinka Zheng Jie. Przy prowadzeniu 6:3, 1:2 Belgijka poddała jednak mecz w wyniku kontuzji mięśni brzucha[53]. Z powodu urazu wycofała się ze startu w Western & Southern Open 2011[54]. Nie wzięła również udziału w US Open, przez co nie mogła obronić tytułów wywalczonych w tym turnieju w dwóch poprzednich latach[55].

Następnie na swojej stronie internetowej oświadczyła, że przez kontuzję nie wystąpi w tym roku w żadnym turnieju i koncentruje się na przygotowaniach do kolejnego sezonu. Przyznała także, że jej pierwszym testem przed rozgrywkami w 2012 roku będzie występ na początku grudnia w pokazowym meczu w Antwerpii[56]. W spotkaniu tym zagrała przeciwko Caroline Wozniacki. Pokonała Dunkę w dwóch setach – 6:2, 7:6(5)[57]. W Antwerpii wraz z siostrą Elke rozegrała także mecz deblowy a rywalkami Belgijek były Wozniacki i Yanina Wickmayer. Siostry Clijsters zwyciężyły w nim 6:2, 6:1[58].

2012[edytuj | edytuj kod]

Rok rozpoczęła od udziału w turnieju Brisbane International na kortach twardych. W pierwszym spotkaniu pokonała Rumunkę Simonę Halep, w kolejnym w trzech setach Anę Ivanović. W pojedynku ćwierćfinałowym wygrała 6:3, 6:2 z Czeszką Ivetę Benešovą. W półfinale rywalką Belgijki była Słowaczka Daniela Hantuchová. Clijsters po wygraniu pierwszego seta 7:6(4), w drugim przy stanie 1:3 podjęła decyzję o poddaniu meczu z powodu kontuzji lewego biodra. Jednakże zapewniła, iż powinna wziąć udział w nadchodzącym Australian Open[59].

W drugiej połowie stycznia po raz dziesiąty w karierze zagrała w turnieju Australian Open. Na początku rozgrywek pokonała kolejno reprezentantkę Portugalii Marię João Koehler, Francuzkę Stéphanie Foretz oraz Danielę Hantuchovą. W czwartej rundzie podczas meczu z Li Na skręciła kostkę, mimo to nie podjęła decyzji o kreczu a całe spotkanie wygrała 4:6, 7:6(6), 6:4. Obroniła w nim także cztery piłki meczowe (Chinka prowadziła w tie-breaku drugiego seta 6-2)[60]. Następnie wyeliminowała ówczesną liderkę rankingu WTA Caroline Wozniacki 6:3, 7:6(4). W półfinale przegrała z późniejszą triumfatorką turnieju Białorusinką Wiktoryją Azaranką 4:6, 6:1, 3:6. Z powodu kontuzji kostki podjęła decyzję o wycofaniu się z BNP Paribas Open[61].

Pierwszy mecz po przerwie zagrała w Sony Ericsson Open – wygrała w nim z Australijką Jarmilą Gajdošovą 4:6, 6:1, 6:0. W drugiej rundzie pokonała Julię Görges 6:2, 7:5. W kolejnym spotkaniu przegrała z rodaczką Yaniną Wickmayer 4:6, 6:7(5). W związku z przedłużającą się rekonwalescencją po urazie biodra zrezygnowała z udziału w turniejach rozgrywanych na kortach ziemnych[62]. Następnie potwierdziła, iż po występie na tegorocznym US Open zakończy karierę[63].

Udział w turnieju UNICEF Open rozpoczęła od wygranej z reprezentantką Szwajcarii Rominą Oprandi 6:7(5), 6:2, 6:3. Potem pokonała Ukrainkę Katerynę Bodnarenko oraz Francescę Schiavone. W wyniku nadwyrężenia mięśni brzucha poddała walkowerem półfinałowe spotkanie z Polką Urszulą Radwańską. Zapewniła jednak, że weźmie udział w rozpoczynającym się w kolejnym tygodniu Wimbledonie[64]. W nim osiągnęła czwartą rundę, gdzie przegrała z rozstawioną z nr 8 Angelique Kerber 1:6, 1:6. We wcześniejszych meczach wygrała kolejno z Jeleną Janković, Andreą Hlaváčkovą i Wierą Zwonariową.

28 lipca 2012 zadebiutowała na letnich igrzyskach olimpijskich. W pierwszej rundzie turnieju gry pojedynczej kobiet na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 2012 pokonała Włoszkę Robertę Vinci 6:1, 6:4. Następnie wygrała z reprezentantką Hiszpanii Carlą Suárez Navarro 6:3, 6:3 i Serbką Aną Ivanović 6:3, 6:4. W ćwierćfinale poniosła porażkę z Rosjanką Mariją Szarapową 2:6, 5:7.

Definitywne zakończenie kariery[edytuj | edytuj kod]

Kim Clijsters i Victoria Duval

Tuż przed występem na ostatnim turnieju w karierze powiedziała:

Jestem podekscytowana. Jasne jestem bardzo podekscytowana, że mogę tu powrócić po tym jak nie mogłam tu wystąpić rok temu z powodu kontuzji mięśni brzucha. Oczywiście to miejsce jest dla mnie magiczne - mam stąd dużo pięknych wspomnień. Cieszę się z przyjazdu tutaj od momentu kariery juniorskiej. Kocham tę nawierzchnię, kocham atmosferę.
Nie myślę jeszcze o zakończeniu kariery. Ciągle jestem skoncentrowana na tym, aby być w najlepszej formie w jakiej mogę być. Kiedy zacznę grać od poniedziałku, chcę grać dobrze.

— Kim Clijsters[65][66]

Postanowiła wystartować we wszystkich możliwych turniejach seniorskich podczas US Open. Swój udział w grze pojedynczej rozpoczęła od zwycięstwa 6:3, 6:1 nad Amerykanką Victorią Duval. W drugiej rundzie jej rywalką była Brytyjka Laura Robson. Clijsters przegrała to spotkanie 6:7(4), 6:7(5). Tym samym Robson przerwała serię 22 kolejnych zwycięstw Belgijki na kortach US Open (ostatni raz przegrała tu w 2003 roku w finale z Justine Henin)[67]. Był to także ostatni mecz Kim Clijsters w karierze singlowej[67].

To miejsce zainspirowało mnie do lepszego działania, do wykonania wspaniałych rzeczy. Czasami trudno wytłumaczyć dlaczego tak jest. Daje to odczucie doskonałego miejsca do zakończenia kariery. Miałam tylko nadzieję, że to nie odbędzie się dzisiaj.

— Kim Clijsters[68]

Kim walczyła. Nie ma czego się wstydzić, pozostawiła tam wszystko. Dzisiejszy mecz był trudny do oglądania. Był chyba najbardziej niepewnym spotkaniem, od kiedy oglądałem jej mecze będąc tu w boksie, ponieważ czułem, że nie ma dla niej jutra.

— Brian Lynch[69]

W pierwszej godzinie po meczu było ciągle rozczarowanie i trochę frustracji. Ciągle miałam tę rutynę przeżywania spotkania i próby wykombinowania, jak zrobić to lepiej następnym razem. Ale po przemyśleniach o odejściu z gry pojedynczej, jestem szczęśliwa. Poprzednie półtora roku albo nawet 2 lata były w rodzaju raz na górze, raz na dole i jestem szczęśliwa, że przez to przeszłam i przeżyłam te wszystkie emocje, które miałam. W pewnym sensie jestem z siebie dumna, iż byłam w stanie to zrobić.

— Kim Clijsters[70]

W grze podwójnej partnerką Kim Clijsters była jej rodaczka Kirsten Flipkens. Belgijki odpadły w pierwszej rundzie po porażce z Chuang Chia-jung i Zhang Shuai 3:6, 4:6.

W grze mieszanej jej partnerem był Amerykanin Bob Bryan. W pierwszym pojedynku pokonali Amerykanów Irinę Falconi oraz Steve'a Johnsona 6:2, 6:2. 2 września 2013 pokonali ich późniejsi triumfatorzy zawodów Brazylijczyk Bruno Soares i Rosjanka Jekatierina Makarowa 6:2, 3:6, 12-10. Mecz ten był ostatnim zawodowym pojedynkiem w karierze Belgijki[71].

12 grudnia 2012 w Antwerpii odbyły się zawody pokazowe pod nazwą Kim's Thank You Game. Kim Clijsters wygrała w pożegnalnym pojedynku z Amerykanką Venus Williams 6:3, 6:3. W parze z Amélie Mauresmo przegrały z Venus Williams i Kirsten Flipkens 5:8[72]. Mecze obejrzało 13 tysięcy widzów, wśród których byli Filip I Koburg z małżonką Matyldą[73].

Opinie innych tenisistów[edytuj | edytuj kod]

To wielki wzór do naśladowania. Jest jedną z osób przy której chcesz być blisko, trenować z nią, jest znakomita w szatni i wspaniała dla fanów. Oczywiście wiele ludzi ją kocha. Zdecydowanie każdemu będzie jej brakować. Życzę jej wszystkiego najlepszego.

— Wiktoryja Azaranka[65]

Myślę, że jest również całkowicie spokojna. Wygląda na szczęśliwą. Do pewnego stopnia czuje ulgę. To sposób w jaki postrzegam to teraz. Jednak co za wspaniała mistrzyni. Zawsze miała czas także dla mnie. Jest oczywistą rzeczą, że lubimy siebie nawzajem, zawsze cieszyliśmy się ze wspólnych spotkań. Zawsze lubiłem iść w ślad za nią. Była wspaniałym sportowcem, zawodnikiem, zawsze przyjacielska. Cieszę się, że nigdy nie zeszła na złą drogę, aby osiągnąć sukces. Ciągle była w zgodzie z własnym charakterem. To jest naprawdę to, co lubię w szczególności w Kim.

— Roger Federer[74]

Jako osoba, co jest ważniejsze od tenisa, jest urocza. Jestem pewien, że będzie zapamiętana jako jeden z najlepszych graczy ostatnich 15, 20 lat a także jako jeden z najlepszych ludzi.

— Andy Murray[75]

Była wielką zawodniczką, mistrzynią i wzorem do naśladowania dla wielu ludzi, tu w świecie tenisa jak i prawdopodobnie dla wszystkich dzieci grających w domu.
Co za wspaniała kariera. Ona jest ciągle tak młoda, a osiągnęła tak wiele.

— Samantha Stosur[65]

Była zawsze bardzo skoncentrowana i zdeterminowana, jedna z najlepszych sportsmenek jakie kiedykolwiek widział kobiecy świat tenisa. Jest po prostu wspaniałą osobą a przy tym bardzo skromną.
Zawsze chciała być dobrą matką a rodzina była dla niej ważna. Miała bardzo dobre wartości. Naprawdę szanuję to w niej.

— Marija Szarapowa[65]

Miała wspaniałą karierę, zwłaszcza w US Open. Dostarcza coś wyjątkowego w tenisie, kiedy tu się pojawia. Jest zawsze tak promienna i ma tak pozytywny stosunek do siebie[65].

Odejście Kim było bardzo ciężkie. Widziałam ją wczoraj. Tylko ją przytuliłam. Moje oczy zrobiły się mokre. Naprawdę lubię ją. Jest znakomitą osobą. Nie spodziewałam się tej reakcji, ale zdecydowanie będzie jej brakowało w rozgrywkach. Do wczoraj nie zdawałam sobie sprawy jak bardzo[76].

— Serena Williams

Kim przeżyła odrodzenie jak nikt inny, wygrywając 3 turnieje wielkoszlemowe. Jestem pewna, że gdyby nie miała kontuzji, mogłaby zdziałać więcej i żyć bardziej olimpijskim snem, kiedy przywozisz do kraju medal. Myślę, iż jest inspiracją dla każdego kto wierzy, że jeśli będzie się starał o coś i miał marzenie, może zrobić co chce, i spełnić wszystko co pragnie.

— Venus Williams[65]

Podsumowanie wznowionej kariery[edytuj | edytuj kod]

Belgijka od powrotu na zawodowe turnieje 11 sierpnia 2009 zwyciężyła w 7 turniejach singlowych, w tym 3 turniejach wielkoszlemowych oraz mistrzostwach WTA.
Po raz pierwszy wystartowała na igrzyskach olimpijskich, gdzie dotarła do ćwierćfinału. 14 lutego 2011 ponownie (na tydzień) została liderką rankingu WTA.
W całej swojej karierze była nią przez 20 tygodni. Jej bilans spotkań wyniósł 98-24 a po zsumowaniu z poprzednim 523-127.

Kim Clijsters

Rozgrywki drużynowe[edytuj | edytuj kod]

Puchar Federacji[edytuj | edytuj kod]

Brała udział w ośmiu edycjach Pucharu Federacji. Zadebiutowała w roku 2000 w Moskwie, gdzie odbywały się pojedynki grupy C. Belgia w składzie Clijsters, Justine Henin, Dominique Monami i Els Callens rywalizowała z Francją, Rosją i Australią. Drużyna belgijska wszystkie pojedynki wygrała 2:1 w setach i awansowała do półfinału rozgrywek. Kim wygrała dwa (z Anną Kurnikową i Nathalie Tauziat) spośród trzech spotkań gry singlowej, jakie rozegrała. Porażki doznała z Jeleną Dokić.
W półfinale ekipa belgijska musiała się zmierzyć z faworyzowanymi Amerykankami. Clijsters przegrała swój mecz z Lindsay Davenport 6:7(4), 6:4, 3:6. Ostatecznie drużyna USA pokonała Belgię 2:1.

W roku 2001 Belgijki ponownie wygrały rozgrywki grupowe, zwyciężając 3:0 z Australijkami, Niemkami i Hiszpankami. Clijsters zagrała dwa mecze w grze pojedynczej i oba wygrała. Finałowymi rywalkami były Rosjanki. Mecze singlowe rozgrywały Kim Clijsters oraz Justine Henin, natomiast parę deblową stanowiły Els Callens i Laurence Courtois. Po dwóch grach drużyna Belgii zagwarantowała sobie triumf w zawodach. Henin wygrała z Nadią Pietrową 6:0, 6:3, a Clijsters z Jeleną Diemientjewą 6:0, 6:4. Mecz gry podwójnej Belgia przegrała, ale mimo to zwyciężyła 2:1.

Udział w kolejnej edycji w roku 2002 Belgijki kierowane przez Ivo Van Akena (był trenerem drużyny w latach 1999-2004) rozpoczęły od pokonania Australijek 3:1. Kim Clijsters pokonała Alicię Molik 6:0, 6:2. W ćwierćfinale zwyciężczynie ubiegłorocznego Pucharu Federacji przegrały z Włoszkami 1:4. Clijsters, podobnie jak Henin, nie brała udziału w tym pojedynku.
Rok później Belgijki pierwsze dwa spotkania rozgrywały u siebie. Najpierw w Bree pokonały 5:0 drużynę Austrii, a Clijsters oraz Henin zdobyły po dwa punkty w grze singlowej. Potem w Charleroi wygrały ze Słowacją również 5:0. Clijsters wygrała 6:0, 6:1 z Janette Husárovą i 6:3, 6:1 z Ľubomírą Kurhajcovą. W półfinale nie zagrała, a Belgia poniosła porażkę 1:4 z USA.
W 2004 Belgijka zdobyła 2 punkty dla swojego kraju, który zwyciężył z Chorwacją 3:2. Clijsters wygrała z Jeleną Kostanić Tošić i Karoliną Šprem. Z powodu kontuzji nie wystąpiła w ćwierćfinale przeciwko Hiszpanii, który ostatecznie Belgijki przegrały 2:3.

Od 2005 trenerem drużyny został Carl Maes. W pojedynku pierwszej rundy Fed Cup z Amerykankami nie wystąpiła, a Belgia przegrała 0:5 i na początku lipca musiała walczyć o utrzymanie w I Grupie Światowej. Rywalkami Belgijek była drużyna Argentyny. Clijsters rozegrała 3 pojedynki, dwa singlowe i jeden w grze podwójnej. Wszystkie wygrała, z Marianą Díaz-Oliva 6:1, 6:2, z Giselą Dulko 6:4, 6:1, a w deblu razem z Callens 6:4, 3:6, 7:5 ze swoimi rywalkami singlowymi. Ekipa belgijska zwyciężyła 3:2 i utrzymała się w I Grupie Światowej.
Start w 2006 Belgijki rozpoczęły od pojedynku z Rosjankami. Mecze rozgrywały tylko Clijsters i powracająca po trzyletniej przerwie do drużynowej rywalizacji Henin. Dzięki trzem wygranym w grze pojedynczej – jednej Clijsters i dwóch Henin – Belgia pokonała Rosję 3:2 i awansowała do półfinału, w którym miała zagrać z USA. Clijsters ponownie rozegrała dwa spotkania w grze pojedynczej i we wszystkich triumfowała, co pomogło drużynie Belgii w wygranej 4:1. Swoje zwycięstwa odniosła nad Vanią King i Jameą Jackson. Z powodu kontuzji w finale z Włoszkami Clijsters nie wystąpiła, Belgia ostatecznie przegrała go 2:3.

Do rozgrywek Pucharu Federacji powróciła w roku 2010. Trenerką drużyny od 2007 była dawna tenisistka Sabine Appelmans. W pierwszym pojedynku z reprezentacją Polski Clijsters nie wzięła udziału. Spowodowane to było przerwą w startach, którą postanowiła sobie zrobić po porażce w trzeciej rundzie Australian Open[77]. Mimo to Belgia wygrała 3:2 i w meczu o awans do I Grupy Światowej (Belgia wypadła z niej w 2007) zmierzyła się z Estonią. Kim Clijsters zagrała tam w jednym meczu i wygrała w nim z Maret Ani 6:4, 6:2. W następnych pojedynkach nie mogła wziąć udziału z powodu kontuzji[37]. Ostatecznie belgijska ekipa zwyciężyła 3:2.

W 2011 wygrała 2 mecze gry singlowej przeciwko Amerykankom Bethanie Mattek-Sands i Melanie Oudin w ćwierćfinałowym pojedynku Fed Cup. Ostatecznie reprezentacja Belgii wygrała rywalizację z USA 4:1. Z powodu kontuzji ramienia i nadgarstka nie mogła wystąpić w półfinałowym meczu Belgijek przeciwko Czeszkom[78]. Tę rywalizację Belgijki przegrały 2:3.

Puchar Hopmana[edytuj | edytuj kod]

Belgijka wystąpiła czterokrotnie w Pucharze Hopmana, turnieju rozgrywanym na przełomie grudnia i stycznia w Australii, uznawanym nieoficjalnie za mistrzostwa świata mieszanych zespołów.

Wystartowała w nim po raz pierwszy w 2001 roku. W rozgrywce play-off Belgia w składzie Kim Clijsters i Olivier Rochus triumfowała nad drużyną Japonii 2:1. Kim Clijsters pokonała Japonkę Ai Sugiyamę 7:6, 5:7, 6:4. W grze mieszanej odniosła drugie zwycięstwo, Clijsters i Rochus wygrali z Sugiyamą i Suzukim 6:4, 6:4. Dzięki temu belgijska drużyna wystąpiła w rozgrywkach grupowych, które rozpoczęła od meczu z Rosją. Clijsters wygrała z Jeleną Lichowcewą 6:1, 6:4 i przed mikstem Belgia prowadziła 2:0. W ostatnim meczu Clijsters i Rochus przegrali z Lichowcewą i Safinem 3:6, 6:7, ale mimo tego reprezentacja Belgii zwyciężyła 2:1. W kolejnych dwóch spotkaniach belgijska drużyna poniosła porażki (1:2 ze Słowacją i 0:3 z USA). Clijsters odniosła jedyne w tych meczach zwycięstwo nad Kariną Habšudovą – 0:6, 6:4, 6:1. Pozostałe wyniki to przegrane miksta Clijsters/Rochus z Habšudovą i Hrbatým 4:6, 6:3, 3:6 oraz Gambillem i Seles 6:4, 1:6, 6:7. Pojedynek singlowy w meczu z USA to porażka Kim Clijsters z Seles 6:7, 0:6. Belgijska drużyna ostatecznie zajęła czwarte (ostatnie) miejsce w swojej grupie i siódme w całych rozgrywkach.

W latach 2002-2004 partnerem Clijsters był Xavier Malisse. Udział w turnieju w roku 2002 ekipa Belgii rozpoczęła od dwóch zwycięstw 2:1 nad Francją i Włochami. Clijsters wygrała wtedy w jednym pojedynku singlowym nad Francuzką Virginie Razzano 6:3, 6:2, przegrała natomiast ze Schiavone 4:6, 4:6. Clijsters i Malisse odnieśli dwa zwycięstwa w grze mieszanej nad Clémentem i Razzano 1:6, 6:3, 7:6 oraz Sanguinettim i Schiavone 6:3, 6:4. W decydującym pojedynku z drużyną amerykańską Belgia poniosła porażkę 1:2, przez co zajęła trzecie miejsce w grupie, a czwarte w turnieju. Clijsters przegrała z Seles, tym razem 6:4, 4:6 2:6, a jedyne zwycięstwo odniósł belgijski mikst w pojedynku przeciwko parze Gambill/Seles 7:6, 6:2.

Występ w Pucharze Hopmana w 2003 Belgia rozpoczęła podobnie jak w ubiegłorocznych rozgrywkach. Najpierw dwa zwycięstwa 2:1 z Hiszpanią i 3:0 z Uzbekistanem, a potem porażka z USA 1:2. Clijsters wygrała dwa mecze w grze pojedynczej, z Hiszpanką Virginią Ruano Pascual 6:1, 6:0 i Uzbeczką Irodą Toʻlaganovą 6:3, 6:2. Porażkę 5:7, 3:6 poniosła z Sereną Williams. Mikst Clijsters/Malisse także odniósł dwa zwycięstwa, z parą Robredo/Ruano Pascual 2:6, 7:5, 7:6 i Ogorodov/Tuliaganowa 6:1, 6:1, przegrał natomiast z mikstem Blake/Williams 6:7, 6:3, 6:7. Belgia była druga w grupie oraz trzecia w turnieju.

W roku 2004 drużyna belgijska wystąpiła w tylko dwóch spotkaniach. Po porażce 0:3 z Australią i wygranej 3:0 ze Słowacją Belgia wycofała się z rozgrywek. W pojedynku z Australijką Alicią Molik przy stanie 6:3, 6:7, 3:2 Kim skreczowała. Mecz gry mieszanej przeciwko i Hewittowi i Molik Clijsters oraz Malisse poddali walkowerem. Ze Słowaczką Danielą Hantuchovą Belgijka wygrała 6:1, 6:2, a w mikście para Clijsters/Malisse odniosła zwycięstwo nad parą Hantuchova/Kučera 6:2, 6:4. Ostatecznie Belgia została sklasyfikowana na ostatnim (czwartym) miejscu w grupie i szóstym w rozgrywkach.

Osiągnięcia[edytuj | edytuj kod]

Rekordy[edytuj | edytuj kod]

2003

Kim Clijsters podczas treningu
  • Piętnaście finałów turniejowych to najlepsze osiągnięcie w tenisie kobiecym od wyniku Moniki Seles z 1991[13].
  • Clijsters jest pierwszą osobą z Belgii, jaka została kiedykolwiek sklasyfikowana na pierwszym miejscu rankingu WTA lub ATP[13]. Dodatkowo dokonała tego bez zwycięstwa wielkoszlemowego. Jest też jedną z sześciu tenisistek w historii, które jednocześnie prowadziły w rankingu singla i debla[27].
  • Zakończyła sezon z bilansem spotkań 90-12. Dziewięćdziesiąt zwycięstw w sezonie to największa liczba meczów wygranych przez kobietę w sezonie od 1982 roku i osiągnięcia Martiny Navratilovej[13]. Była także pierwszą od 1974 po Chris Evert tenisistką, która rozegrała ponad 100 meczów singlowych w sezonie[13].
  • Została pierwszą tenisistką w historii, której zarobki na kortach w jednym roku przewyższyły 4 miliony dolarów[13].

2005

  • Po zwycięstwie w Sony Ericsson Open Clijsters została drugą po Steffi Graf zawodniczką, która wygrała dublet Indian Wells-Miami[79]. W drodze do tytułu pokonała szóstą na świecie Anastasiję Myskinę, piątą Jelenę Diemientjewą, drugą Amélie Mauresmo i trzecią Mariję Szarapową. Była pierwszą nierozstawioną zawodniczką, która wygrała w Miami i dokonała tego bez straty seta[80].
  • Wygrana w US Open Series, a następnie na US Open przyniosła jej rekordową sumę $2,2 mln[18]. Jej bilans meczów na amerykańskich kortach twardych tamtego lata wyniósł 36-1.
  • Od sierpnia do października wygrała 22 mecze z rzędu. Podczas tej passy triumfowała w Los Angeles, Toronto, Luksemburgu oraz na US Open.

2006

  • Powracając na pierwsze miejsce światowego rankingu po styczniowym Australian Open, zanotowała jeden z najszybszych w historii (dziesięciomiesięczny) awans – z miejsca 134. na 1.[13].

2009

US Open 2010
  • Jest jedyną zawodniczką, która pokonała siostry Williams dwukrotnie w karierze w jednym turnieju[30]. Zwyciężyła z nimi w 2002 w mistrzostwach WTA oraz siedem lat później podczas US Open.
  • Jako pierwsza zawodniczka niesklasyfikowana w rankingu oraz z dziką kartą wygrała turniej wielkoszlemowy. Clijsters została również pierwszą matką, która wygrała taki turniej od 1980 r. i dokonania Evonne Goolagong Cawley[31].
  • Powrotem na 19. pozycję wyrównała rekord najlepszego debiutu w rankingu WTA, który ustanowiła Andrea Jaeger w 1980 roku[30].

2010

  • Została trzecią zawodniczką w historii, która jako matka wygrała dwa turnieje wielkoszlemowe[81].
  • 21 zwycięstw z rzędu w jednym turnieju wielkoszlemowym (US Open 2005, 2009, 2010 – w latach 2006-2008 nie startowała) to drugi wynik w erze open za osiągnięciem Chris Evert i czwarty w historii[82].

2011

  • Została drugą zawodniczką w historii obok Margaret Court, która jako mama wygrała trzy turnieje wielkoszlemowe[83].
  • 14 lutego jako pierwsza matka w historii została liderką rankingu WTA (przez tydzień).

Nagrody[edytuj | edytuj kod]

Kim Clijsters przyznano następujące odznaczenia, nagrody i wyróżnienia:

Belgijka została uhonorowana przez Erica Elsta, który jedną z odkrytych przez siebie planetoid nazwał Kimclijsters.

W trakcie pobytu w Tajlandii

Zarobki[edytuj | edytuj kod]

Rok Zarobki ($) Ranking
1997 245[88] N/A
1998 5491[89] 431
1999 135 006[90] 65
2000 418 503[91] 23
2001 1 335 659[92] 6
2002 1 754 376[93] 4
2003 4 466 345[94] 1
2004 787 366[95] 15
2005 3 983 654[96] 1
2006 1 463 492[97] 6
2007 414 159[98] 38
2008 Nie występowała
2009 1 632 560[99] 10
2010 5 035 060[100] 1
2011 2 325 741[101] 9
2012 684 683[102] 22
Kariera 24 442 340[103] 4

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Kim Clijsters w trakcie wywiadu (rok 2011)

Kim Clijsters urodziła się w Bilzen, obecnie mieszka w Bree. Jej ojciec, Leo Clijsters, to były reprezentant Belgii, uczestnik mistrzostw świata w piłce nożnej 1986 i 1990. Matka, Els Vandecaetsbeek, była gimnastyczką, wielokrotną mistrzynią Belgii. Rodzice rozstali się pod koniec 2005 roku. Leo zmarł 4 stycznia 2009 na raka płuc[104]. W tenisa grała też młodsza siostra Kim, Elke. Wygrała w 2002 roku US Open w grze deblowej juniorek, lecz 2 lata później zakończyła karierę w wyniku kontuzji.

Przez blisko pięć lat Clijsters związana była z australijskim tenisistą Lleytonem Hewittem. Para ogłosiła zaręczyny w listopadzie 2003 roku[105]. Związek zakończył się w październiku 2004 roku, na cztery miesiące przed planowanym ślubem[106].

Nowym partnerem Kim Clijsters został Brian Lynch, amerykański koszykarz grający w klubie z Bree. Zaręczyny miały miejsce w kwietniu 2006[107]. 10 lipca 2007 ojciec tenisistki poinformował, że jego córka spodziewa się dziecka[108]. 13 lipca o godzinie szóstej rano Clijsters i Lynch zostali małżeństwem. Ślub cywilny miał miejsce w Bree. Według planów uroczystość miała się odbyć dzień wcześniej, w czwartek o godzinie 20.00, jednak pod ratuszem zaczęli zbierać się fotoreporterzy, których obecności nowożeńcy sobie nie życzyli. Ślub został przesunięty bez podania planowanego czasu i miejsca jego zawarcia. Obecni byli tylko najbliżsi młodej pary, a świadkami zostali siostra tenisistki i brat koszykarza. Następnego dnia po południu odbył się ślub kościelny, a po nim przyjęcie weselne[109][110].

We wrześniu 2007 została wydana książka Belgijki My Fans, Kim, w której zawodniczka chciała podziękować fanom za wsparcie, jakie otrzymała od nich w ciągu kariery. Wydawnictwo składa się ze skrawków listów otrzymanych przez Clijsters we wcześniejszych latach od kibiców[111].

27 lutego 2008 Clijsters urodziła córkę, Jadę Elli, która w chwili narodzin ważyła 3,035 kg i miała 51 cm wzrostu. Poród odbył się w belgijskim Tongeren[112]. 10 marca jej 43-letnia matka przedwcześnie urodziła syna, Zetha, którego ojcem jest Jan Goossens, trener golfa. Goossens to partner matki Kim Clijsters od momentu rozpadu związku z jej ojcem[113].

W 2009 mąż Kim Clijsters poinformował o zakończeniu kariery koszykarskiej[114].

Na początku lutego 2010 firma Mattel pokazała w Norymberdze trzy unikatowe lalki Barbie. Jedną z nich była Clijsters wraz z córką, pozostałe dwie przedstawiają J. K. Rowling oraz księżniczkę Wiktorię. Lalki nie zostały wystawione na sprzedaż[115].

Czuję się zaszczycona, mogąc być jedną z lalek. Pamiętam, gdy byłam młodsza, często bawiłam się Barbie. Miło, że wspomnienia z dzieciństwa wracają.

— Kim Clijsters[116]

W marcu 2010 Belgijka została ambasadorem linii zegarków Citizen Signature Collection. Z tej okazji otrzymała wysadzany 65 diamentami zegarek[117].

Rok później przyznała, że pragnie adoptować dziecko, co będzie się starała zrealizować po zakończeniu kariery[118].

Rzeczą, którą najbardziej w niej kocham jest to, że jest ona najbardziej opiekuńczą osobą, jaką kiedykolwiek spotkałem. Myślę, że to dlatego inni gracze są smutni z powodu jej odejścia.

— Brian Lynch
(po ostatnim w karierze meczu singlowym małżonki)[69]

25 lutego 2013 poinformowała za pomocą konta na Twitterze, iż spodziewa się narodzin drugiego dziecka. Miesiąc później jej mąż potwierdził, że dziecko będzie płci męskiej[119]. 18 września 2013 ponownie na Twitterze umieściła informację, iż tego dnia o godzinie 19.06 urodził się jej syn Jack Leon[120].

Pod koniec maja 2013 otrzymała tytuł doktora honoris causa Vrije Universiteit Brussel (Wolnego Uniwersytetu Brukselskiego)[85].

Działalność charytatywna[edytuj | edytuj kod]

Clijsters (w prawym dolnym rogu) podczas Hit for Haiti

Kim Clijsters czynnie wspiera organizacje charytatywne.

Od 2005 roku pełni funkcję matki chrzestnej projektu Buba&Batma, którego założycielem jest Hetty Schiltmans. Projekt ten pomaga dzieciom z ulicy oraz sierotom w południowych Indiach, wspiera również lokalną pomoc medyczną, edukację i handel. Belgijka wsparła finansowo budowę w pełni funkcjonalnego sierocińca[121].

Przed turniejem w Brisbane w 2010 roku odwiedziła Brisbane’s Royal Children’s Hospital[122]. Tydzień później, po zwycięskim pojedynku nad Justine Henin w finale rozgrywek, postanowiła przekazać całą wygraną, czyli 37 tysięcy dolarów na ten szpital.

Tam byli chłopcy i dziewczynki w wieku Jady, 17-miesięczni i 3-letni, z guzami mózgu i wszystkim. Pomyślałam: Co mogę zrobić? To niewielka suma, ale jest nadzieja, że pomoże innym, a ludzie mogą zobaczyć, że to jest dobra rzecz i jest szansa, że też coś ofiarują.

— Kim Clijsters[123]

W tym samym miesiącu wzięła udział w "Hit for Haiti" – meczu rozgrywanym podczas Australian Open na rzecz ofiar trzęsienia ziemi na Haiti. Oprócz Clijsters w przedsięwzięciu tym wystąpili: Novak Đoković, Roger Federer, Lleyton Hewitt, Rafael Nadal, Andy Roddick, Bernard Tomic oraz Samantha Stosur i Serena Williams. Zebrano ponad 150 tysięcy dolarów[124]. Na aukcję również zbierającą fundusze na ten cel Kim przekazała swoją rakietę[125].

W kwietniu postanowiła wraz z mężem i córką wesprzeć długoterminowo pracę Belgijskiego Stowarzyszenia SOS Wioski Dziecięce. Projekt nazywa się "Simba House"[126].

W roku 2011 ponownie zagrała w pokazowym meczu ("Rally for Relief") podczas Australian Open, tym razem dla ofiar powodzi w Queensland. W spotkaniu tym zagrali także Rafael Nadal, Roger Federer, Novak Đoković, Andy Roodick, Andy Murray, Lleyton Hewitt, Patrick Rafter, Samantha Stosur, Caroline Wozniacki, Ana Ivanović, Justine Henin, Wiera Zwonariowa, Wiktoryja Azaranka. Ostatecznie na rzecz organizacji wpłynęło ponad 2,66 miliona dolarów[127][128]. Kim przeznaczyła na aukcję na rzecz ofiar powodzi swój strój sportowy[129].

Pod koniec roku z mężem i córką zdecydowała się pomóc po raz kolejny Belgijskiemu Stowarzyszenia SOS Wioski Dziecięce. Comiesięcznie przeznaczają wspólnie 30 euro na jedno z dzieci ze stowarzyszenia, aby zapewnić mu opiekę zdrowotną i bezpieczne środowisko dorastania[130].

Turnieje[edytuj | edytuj kod]

Dane na dzień 2012-09-02

Wielki Szlem[edytuj | edytuj kod]

Gra pojedyncza[edytuj | edytuj kod]

Mistrzyni[edytuj | edytuj kod]
Na US Open 2010
Rok Turniej Nawierzchnia Finalistka Wynik
2005 Stany Zjednoczone US Open twarda Francja Mary Pierce 6:3, 6:1
2009 Stany Zjednoczone US Open twarda Dania Caroline Wozniacki 7:5, 6:3
2010 Stany Zjednoczone US Open twarda Rosja Wiera Zwonariowa 6:2, 6:1
2011 Australia Australian Open twarda Chińska Republika Ludowa Li Na 3:6, 6:3, 6:3
Finalistka[edytuj | edytuj kod]
Rok Turniej Nawierzchnia Mistrzyni Wynik
2001 Francja French Open ziemna Stany Zjednoczone Jennifer Capriati 6:1, 4:6, 10:12
2003 Francja French Open ziemna Belgia Justine Henin 0:6, 4:6
2003 Stany Zjednoczone US Open twarda Belgia Justine Henin 5:7, 1:6
2004 Australia Australian Open twarda Belgia Justine Henin 3:6, 6:4, 3:6

Gra podwójna[edytuj | edytuj kod]

Mistrzyni[edytuj | edytuj kod]
Rok Turniej Nawierzchnia Partnerka Finalistki Wynik
2003 Francja French Open ziemna Japonia Ai Sugiyama Hiszpania Virginia Ruano Pascual
Argentyna Paola Suárez
6:7, 6:2, 9:7
2003 Wielka Brytania Wimbledon trawiasta Japonia Ai Sugiyama Hiszpania Virginia Ruano Pascual
Argentyna Paola Suárez
6:4, 6:4
Finalistka[edytuj | edytuj kod]
Rok Turniej Nawierzchnia Partnerka Mistrzynie Wynik
2001 Wielka Brytania Wimbledon trawiasta Japonia Ai Sugiyama Stany Zjednoczone Lisa Raymond
Australia Rennae Stubbs
4:6, 3:6

Gra mieszana[edytuj | edytuj kod]

Finalistka[edytuj | edytuj kod]
Rok Turniej Nawierzchnia Partner Mistrzowie Wynik
2001 Wielka Brytania Wimbledon trawiasta Australia Lleyton Hewitt Stany Zjednoczone Kimberly Po
Stany Zjednoczone Donald Johnson
4:6, 6:7(3)

Turnieje WTA[edytuj | edytuj kod]

Gra pojedyncza[edytuj | edytuj kod]

Mistrzyni[edytuj | edytuj kod]
Lp. Rok Turniej Nawierzchnia Finalistka Wynik
1. 20 września 1999 Luksemburg Luksemburg dywan Belgia Dominique Monami 6:2, 6:2
2. 10 stycznia 2000 Australia Hobart twarda Stany Zjednoczone Chanda Rubin 2:6, 6:2, 6:2
3. 30 października 2000 Niemcy Lipsk dywan Rosja Jelena Lichowcewa 7:6(6), 4:6, 6:4
4. 23 lipca 2001 Stany Zjednoczone Stanford twarda Stany Zjednoczone Lindsay Davenport 6:4, 6:7(5), 6:1
5. 24 września 2001 Niemcy Lipsk dywan Bułgaria Magdalena Maleewa 6:1, 6:1
6. 22 października 2001 Luksemburg Luksemburg twarda Stany Zjednoczone Lisa Raymond 6:2, 6:2
7. 29 kwietnia 2002 Niemcy Hamburg ziemna Stany Zjednoczone Venus Williams 1:6, 6:3, 6:4
8. 7 października 2002 Niemcy Filderstadt twarda Słowacja Daniela Hantuchová 4:6, 6:3, 6:4
9. 21 października 2002 Luksemburg Luksemburg twarda Bułgaria Magdalena Maleewa 6:1, 6:2
10. 4 listopada 2002 Stany Zjednoczone WTA Championships dywan Stany Zjednoczone Serena Williams 7:5, 6:3
11. 6 stycznia 2003 Australia Sydney twarda Stany Zjednoczone Lindsay Davenport 6:4, 6:3
12. 3 marca 2003 Stany Zjednoczone Indian Wells twarda Stany Zjednoczone Lindsay Davenport 6:4, 7:5
13. 12 maja 2003 Włochy Rzym ziemna Francja Amélie Mauresmo 3:6, 7:6(3), 6:0
14. 16 czerwca 2003 Holandia 's-Hertogenbosch trawiasta Belgia Justine Henin-Hardenne 6:7(4), 3:0 krecz
15. 21 lipca 2003 Stany Zjednoczone Stanford twarda Stany Zjednoczone Jennifer Capriati 4:6, 6:4, 6:2
16. 4 sierpnia 2003 Stany Zjednoczone Los Angeles twarda Stany Zjednoczone Lindsay Davenport 6:1, 3:6, 6:1
17. 6 października 2003 Niemcy Filderstadt twarda Belgia Justine Henin-Hardenne 5:7, 6:4, 6:2
18. 20 października 2003 Luksemburg Luksemburg twarda Stany Zjednoczone Chanda Rubin 6:2, 7:5
19. 3 listopada 2003 Stany Zjednoczone WTA Championships twarda Francja Amélie Mauresmo 6:2, 6:0
20. 9 lutego 2004 Francja Paryż dywan Francja Mary Pierce 6:2, 6:1
21. 16 lutego 2004 Belgia Antwerpia dywan Włochy Silvia Farina Elia 6:3, 6:0
22. 7 marca 2005 Stany Zjednoczone Indian Wells twarda Stany Zjednoczone Lindsay Davenport 6:4, 4:6, 6:2
23. 23 marca 2005 Stany Zjednoczone Miami twarda Rosja Marija Szarapowa 6:3, 7:5
24. 13 czerwca 2005 Wielka Brytania Eastbourne trawiasta Rosja Wiera Duszewina 7:5, 6:0
25. 1 sierpnia 2005 Stany Zjednoczone Stanford twarda Stany Zjednoczone Venus Williams 7:5, 6:2
26. 8 sierpnia 2005 Stany Zjednoczone Los Angeles twarda Słowacja Daniela Hantuchová 6:4, 6:1
27. 15 sierpnia 2005 Kanada Toronto twarda Belgia Justine Henin-Hardenne 7:5, 6:1
28. 10 września 2005 Stany Zjednoczone Nowy Jork twarda Francja Mary Pierce 6:3, 6:1
29. 2 października 2005 Luksemburg Luksemburg twarda Niemcy Anna-Lena Grönefeld 6:2, 6:4
30. 30 października 2005 Belgia Hasselt twarda Włochy Francesca Schiavone 6:2, 6:3
31. 7 maja 2006 Polska Warszawa ziemna Rosja Swietłana Kuzniecowa 7:5, 6:2
32. 30 lipca 2006 Stany Zjednoczone Stanford twarda Szwajcaria Patty Schnyder 6:4, 6:2
33. 5 listopada 2006 Belgia Hasselt twarda Estonia Kaia Kanepi 6:3, 3:6, 6:4
34. 12 stycznia 2007 Australia Sydney twarda Serbia Jelena Janković 4:6, 7:6(1), 6:4
35. 13 września 2009 Stany Zjednoczone Nowy Jork twarda Dania Caroline Wozniacki 7:5, 6:3
36. 9 stycznia 2010 Australia Brisbane twarda Belgia Justine Henin 6:3, 4:6, 7:6(6)
37. 3 kwietnia 2010 Stany Zjednoczone Miami twarda Stany Zjednoczone Venus Williams 6:2, 6:1
38. 15 sierpnia 2010 Stany Zjednoczone Cincinnati twarda Rosja Marija Szarapowa 2:6, 7:6(4), 6:2
39. 11 września 2010 Stany Zjednoczone Nowy Jork twarda Rosja Wiera Zwonariowa 6:2, 6:1
40. 31 października 2010 Katar WTA Championships twarda Dania Caroline Wozniacki 6:3, 5:7, 6;3
41. 29 stycznia 2011 Australia Melbourne twarda Chińska Republika Ludowa Li Na 3:6, 6:3, 6:3

Według liczby triumfów:

  • 5 – Luksemburg
  • 4 – Stanford
  • 3 – US Open, WTA Tour Championships
  • 2 – Filderstadt, Hasselt, Indian Wells, Lipsk, Los Angeles, Miami, Sydney
  • 1 – Antwerpia, Australian Open, Brisbane, Cincinnati, Eastbourne, Hamburg, 's-Hertogenbosch, Hobart, Paryż, Rzym, Toronto, Warszawa
Finalistka[edytuj | edytuj kod]
Lp. Rok Turniej Nawierzchnia Mistrzyni Wynik
1. 18 października 1999 Luksemburg Luksemburg twarda Francja Amélie Mauresmo 3:6, 3:6
2. 8 października 2000 Niemcy Filderstadt dywan Szwajcaria Martina Hingis 0:6, 3:6
3. 17 marca 2001 Stany Zjednoczone Indian Wells twarda Stany Zjednoczone Serena Williams 6:4, 4:6, 2:6
4. 28 maja 2001 Francja Paryż ziemna Stany Zjednoczone Jennifer Capriati 6:1, 4:6, 10:12
5. 18 czerwca 2001 Holandia 's-Hertogenbosch trawa Belgia Justine Henin 4:6, 6:3, 3:6
6. 22 lipca 2002 Stany Zjednoczone Stanford twarda Stany Zjednoczone Venus Williams 3:6, 3:6
7. 22 września 2002 Japonia Tokio twarda Stany Zjednoczone Serena Williams 6:2, 3:6, 3:6
8. 10 lutego 2003 Belgia Antwerpia dywan Stany Zjednoczone Venus Williams 2:6, 4:6
9. 2 marca 2003 Stany Zjednoczone Scottsdale twarda Japonia Ai Sugiyama 6:3, 5:7, 4:6
10. 5 maja 2003 Niemcy Berlin ziemna Belgia Justine Henin 4:6, 6:4, 5:7
11. 26 maja 2003 Francja Paryż ziemna Belgia Justine Henin 0:6, 4:6
12. 28 lipca 2003 Stany Zjednoczone San Diego twarda Belgia Justine Henin 6:3, 2:6, 3:6
13. 25 sierpnia 2003 Stany Zjednoczone Nowy Jork twarda Belgia Justine Henin 5:7, 1:6
14. 19 stycznia 2004 Australia Melbourne twarda Belgia Justine Henin 3:6, 6:4, 3:6
15. 19 lutego 2006 Belgia Antwerpia dywan Francja Amélie Mauresmo 6:3, 3:6, 3:6
16. 6 sierpnia 2006 Stany Zjednoczone San Diego twarda Rosja Marija Szarapowa 5:7, 5:7
17. 18 lutego 2007 Belgia Antwerpia dywan Stany Zjednoczone Amélie Mauresmo 4:6, 6:7(4)
18. 14 stycznia 2011 Australia Sydney twarda Chińska Republika Ludowa Li Na 6:7(3), 3:6
19. 13 lutego 2011 Francja Paryż twarda Czechy Petra Kvitová 4:6, 3:6

Gra podwójna[edytuj | edytuj kod]

Mistrzyni[edytuj | edytuj kod]
Lp. Rok Turniej Nawierzchnia Partnerka Finalistki Wynik
1. 27 października 1999 Słowacja Bratysława twarda Belgia Laurence Courtois Białoruś Wolha Barabanszczykawa
Stany Zjednoczone Lilia Osterloh
6:2, 3:6, 7:5
2. 21 maja 2000 Belgia Antwerpia ziemna Belgia Sabine Appelmans Stany Zjednoczone Jennifer Hopkins
Słowenia Petra Rampre
6:1, 6:1
3. 12 sierpnia 2002 Stany Zjednoczone Los Angeles twarda Serbia i Czarnogóra Jelena Dokić Słowacja Daniela Hantuchová
Japonia Ai Sugiyama
6:3, 6:3
4. 27 października 2002 Luksemburg Luksemburg dywan Słowacja Janette Husárová Czechy Květa Peschke
Niemcy Barbara Rittner
4:6, 6:3, 7:5
5. 12 stycznia 2003 Australia Sydney twarda Japonia Ai Sugiyama Hiszpania Conchita Martínez
Australia Rennae Stubbs
6:3, 6:3
6. 16 lutego 2003 Belgia Antwerpia dywan Japonia Ai Sugiyama Francja Nathalie Dechy
Francja Émilie Loit
6:2, 6:0
7. 2 marca 2003 Stany Zjednoczone Scottsdale twarda Japonia Ai Sugiyama Stany Zjednoczone Lindsay Davenport
Stany Zjednoczone Lisa Raymond
6:1, 6:4
8. 8 czerwca 2003 Francja Paryż ziemna Japonia Ai Sugiyama Hiszpania Virginia Ruano Pascual
Argentyna Paola Suárez
6:7(5), 6:2, 9:7
9. 6 lipca 2003 Wielka Brytania Londyn trawiasta Japonia Ai Sugiyama Hiszpania Virginia Ruano Pascual
Argentyna Paola Suárez
6:4, 6:4
10. 3 sierpnia 2003 Stany Zjednoczone San Diego twarda Japonia Ai Sugiyama Stany Zjednoczone Lindsay Davenport
Stany Zjednoczone Lisa Raymond
6:4, 7:5
11. 19 października 2003 Szwajcaria Zurych twarda Japonia Ai Sugiyama Hiszpania Virginia Ruano Pascual
Argentyna Paola Suárez
7:6(3), 6:2
Finalistka[edytuj | edytuj kod]
Lp. Rok Turniej Nawierzchnia Partnerka Mistrzynie Wynik
1. 16 stycznia 2000 Australia Hobart twarda Australia Alicia Molik Włochy Rita Grande
Francja Émilie Loit
2:6, 6:2, 3:6
2. 30 października 2000 Niemcy Lipsk dywan Belgia Laurence Courtois Hiszpania Arantxa Sánchez Vicario
Francja Anne-Gaëlle Sidot
7:6(6), 5:7, 3:6
3. 4 marca 2001 Stany Zjednoczone Scottsdale twarda Stany Zjednoczone Meghann Shaughnessy Stany Zjednoczone Lisa Raymond
Australia Rennae Stubbs
walkower
4. 18 czerwca 2001 Holandia 's-Hertogenbosch trawiasta Holandia Miriam Oremans Rumunia Ruxandra Dragomir
Rosja Nadieżda Pietrowa
6:7(5), 7:6(5), 4:6
5. 8 lipca 2001 Wielka Brytania Londyn trawiasta Japonia Ai Sugiyama Stany Zjednoczone Lisa Raymond
Australia Rennae Stubbs
4:6, 3:6
6. 17 września 2001 Japonia Tokio twarda Japonia Ai Sugiyama Zimbabwe Cara Black
Republika Południowej Afryki Liezel Huber
1:6, 3:6
7. 15 marca 2003 Stany Zjednoczone Indian Wells twarda Japonia Ai Sugiyama Stany Zjednoczone Lindsay Davenport
Stany Zjednoczone Lisa Raymond
6:3, 4:6, 1:6
8. 11 maja 2003 Niemcy Berlin ziemna Japonia Ai Sugiyama Hiszpania Virginia Ruano Pascual
Argentyna Paola Suárez
3:6, 6:4, 4:6
9. 10 listopada 2003 Stany Zjednoczone Los Angeles twarda Japonia Ai Sugiyama Hiszpania Virginia Ruano Pascual
Argentyna Paola Suárez
4:6, 6:3, 3:6

Turnieje ITF[edytuj | edytuj kod]

Gra pojedyncza[edytuj | edytuj kod]

Mistrzyni[edytuj | edytuj kod]
Lp. Rok Turniej Nawierzchnia Finalistka Wynik
1. 20 lipca 1998 Belgia Bruksela ziemna Czechy Denisa Sobotková 7:6, 6:1
2. 10 sierpnia 1998 Belgia Koksijde ziemna Hiszpania Lourdes Domínguez Lino 6:3, 6:4
3. 1 lutego 1999 Wielka Brytania Sheffield twarda Holandia Kim De Weille 6:3, 6:1
Finalistka[edytuj | edytuj kod]
Lp. Rok Turniej Nawierzchnia Mistrzyni Wynik
1. 15 marca 1999 Francja Reims ziemna Belgia Justine Henin 4:6, 4:6

Gra podwójna[edytuj | edytuj kod]

Mistrzyni[edytuj | edytuj kod]
Lp. Rok Turniej Nawierzchnia Partnerka Finalistki Wynik
1. 20 lipca 1998 Belgia Bruksela ziemna Belgia Stephanie De Ville Rosja Maria Bobojedowa
Łotwa Jelena Krutko
6:1, 7:5
2. 17 sierpnia 1998 Belgia Bruksela ziemna Belgia Cindy Schuurmans Hiszpania Lourdes Domínguez Lino
Argentyna Luciana Masante
7:6(5), 7:5
3. 9 listopada 1998 Izrael Ramat Hasharon twarda Belgia Justine Henin Białoruś Olga Głuszczenko
Białoruś Tacciana Puczak
6:2, 6:0


Finały juniorskich turniejów wielkoszlemowych[edytuj | edytuj kod]

Gra podwójna (3)[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Rok Turniej Nawierzchnia Partnerka Przeciwniczki Wynik finału
Zwyciężczyni 1998 Francja French Open Ceglana Australia Jelena Dokić Rosja Jelena Diemientjewa
Rosja Nadieżda Pietrowa
6:4, 7:6
Zwyciężczyni 1998 Stany Zjednoczone US Open Twarda Dania Eva Dyrberg Australia Jelena Dokić
Australia Evie Dominikovic
7:6, 6:4
Finalistka 1999 Francja French Open Ceglana Niemcy Mia Buric Włochy Flavia Penetta
Włochy Roberta Vinci
5:7, 7:5, 4:6

Historia występów w turniejach[edytuj | edytuj kod]

Dane na dzień 2012-09-02

Gra pojedyncza[edytuj | edytuj kod]

Podczas Sony Ericsson Open – wygrała ten turniej dwukrotnie.

W nawiasach zwycięstwa w turniejach ITF Future. Bilans zawiera rezultaty spotkań z turniejów ITF, WTA oraz Pucharu Fedracji.

Nawierzchnia 1997 1998 1999 2000 2001 2002 2003 2004 2005 2006 2007 2008 2009 2010 2011 2012 Kariera
Twarda 0–0 5–1 11–2 16–8 30–10 35–10 59–7 13–2 49–4 23–6 11–2 13–3 32–4 21–5 11–4 329–68
Ziemna 2–1 11–1 14–5 1–2 12–5 10–3 17–2 3–0 8–3 11–3 0–1 0–0 2–1 1–1 0–0 92–28
Trawiasta 0–0 0–0 6–1 2–2 7–2 2–2 9–1 0–0 8–1 6–2 3–0 0–0 6–2 1–1 9–2 56–16
Dywan 0–0 0–0 8–2 11–5 6–1 4–2 5–2 4–0 2–1 3–1 3–1 0–0 0–0 0–0 0–0 46–15
Bilans spotkań 2–1 16–2 39–10 30–17 55–18 51–17 90–12 20–2 67–9 43–12 14–4 13–3 40–7 23–7 20–6 523–127
Wygrane turnieje 0 (2) 1(1) 2 3 4 9 2 9 3 1 1 5 1 0 41(3)
Finały turniejowe 0 0 1(1) 1 3 2 6 1 0 2 1 0 0 2 0 19(1)
Turniej Kat.
do 2008
1999 2000 2001 2002 2003 2004 2005 2006 2007 2008 2009 2010 2011 2012 W całej karierze
Turnieje Wielkoszlemowe
Australian Open 1R 4R SF SF F SF SF 3R W SF 1/10 43-9
Roland Garros 1R F 3R F 4R SF 2R 0/7 23-7
Wimbledon 4R 2R QF 2R SF 4R SF QF 4R 0/9 29-9
US Open 3R 2R QF 4R F W W W 2R 3/9 38-6
Turnieje wielkoszlemowe – wygrane/porażki 8-2 2-4 17-4 11-4 22-4 6-1 13-2 14-3 5-1 0-0 7-0 13-2 8-1 9-3 N/A 133-31
Turnieje wielkoszlemowe – wygrane turnieje 0/2 0/4 0/4 0/4 0/4 0/1 1/3 0/3 0/1 0/0 1/1 1/3 1/2 0/3 4/35
Międzynarodowy Komitet Olimpijski Igrzyska olimpijskie
Letnie igrzyska olimpijskie QF 0/1 3-1
Turnieje kategorii Premier
WTA Tour Championship QF SF W W RR SF W 3/7 19-7
BNP Paribas Open T1 4R F 2R W 3R W 3R 4R 2/8 24-5
Sony Ericsson Open T1 4R 4R QF SF W 2R 4R W QF 3R 2/10 31-8
Internazionali BNL d'Italia T1 2R SF W 3R 1/4 9-3
Western & Southern Financial Group Masters and Women's Open T3 QF W 1/2 8-1
Rogers Cup T1 3R 3R W 2R 3R QF 2R 1/7 10-6
Brisbane International T3 W SF 1/2 8-1
Medibank International T2 2R SF W QF W F 2/6 16-3
Open GDF Suez T2 W F 1/2 7-1
Porsche Tennis Grand Prix T2 F 2R W W QF 2/5 14-3
AEGON International T2 W SF QF 1/3 9-2
Bank of the West Classic T2 1R W F W W W 4/6 19-2
Pilot Pen Tennis T2 QF SF 0/2 4-1
Turnieje kategorii Premier – wygrane/porażki 0-0 11-6 16-6 21-6 33-2 5-0 29-3 10-6 6-1 0-0 5-2 25-4 12-5 5-2 N/A 178-43
Turnieje kategorii Premier – wygrane turnieje 0/0 0/6 1/8 2/8 6/8 1/2 5/7 1/7 1/2 0/0 0/2 4/7 0/5 0/2 21/64

Gra podwójna[edytuj | edytuj kod]

Turniej Kat.
do '08
2000 2001 2002 2003 2004 2005 2006 2007 2008 2009 2010 2011 2012 W całej karierze
Turnieje Wielkoszlemowe
Australian Open 1RHN 3RLC 3RAS QFAS 0/4 7-4
Roland Garros 1RLB 3RLC WAS 1/3 8-2
Wimbledon 2RTP FAS WAS 1/3 12-2
US Open 3RLC QFMS 2RAS 1RKF 0/4 6-4
Turnieje wielkoszlemowe – wygrane/porażki 3-4 9-3 5-2 16-2 0-1 N/A 33-12
Turnieje wielkoszlemowe – wygrane turnieje 0/4 0/3 0/2 2/4 0/1 2/14
Turnieje kategorii Premier
WTA Tour Championship FAS 0/1 1-1
BNP Paribas Open T1 1RLC FAS 0/2 4-2
Sony Ericsson Open T1 1RAM 1RLC QFAS 2RCM 1RCM 2RKF 0/6 4-6
Internazionali BNL d'Italia T1 1RMSR 0/1 0-1
Western & Southern Financial Group Masters and Women's Open T3 1RYW 0/1 0-1
Rogers Cup T1 QFJD 0/1 2-1
Medibank International T2 1RAM 1RAS WAS 1/3 4-2
Porsche Tennis Grand Prix T2 1RBR SFBS 1RCR 0/3 2-3
AEGON International T2 1RSK 0/1 0-1
Bank of the West Classic T2 SFMS 0/1 2-1
Turnieje kategorii Premier – wygrane/porażki 2-3 2-5 0-2 13-4 1-1 0-1 0-1 1-2 N/A 19-19
Turnieje kategorii Premier – wygrane turnieje 0/3 0/5 0/2 1/5 0/1 0/1 0/1 0/2 1/21
Partnerka
HN Słowacja Henrieta Nagyová
LB Bułgaria Ljubomira Baczewa
TP Słowenia Tina Pisnik
LC Belgia Laurence Courtois
AM Australia Alicia Molik
BR Niemcy Barbara Rittner
MS Stany Zjednoczone Meghann Shaughnessy
AS Japonia Ai Sugiyama
MSR Hiszpania Magüi Serna
BS Austria Barbara Schett
CR Stany Zjednoczone Chanda Rubin
JD Serbia i Czarnogóra Jelena Dokić
CM Belgia Caroline Maes
YW Belgia Yanina Wickmayer
KF Belgia Kirsten Flipkens
SK Rosja Swietłana Kuzniecowa

Legenda[edytuj | edytuj kod]

Turnieje kategorii Premier – turnieje zaliczone do tej kategorii w roku 2012

     zielony: W, wygrała turniej seniorski

     żółty: F, odpadła w finale w turnieju seniorskim

      ciemnobrązowy: SF, odpadła w półfinale w turnieju seniorskim

     jasnobrązowy: QF, odpadła w ćwierćfinale w turnieju seniorskim

     różowy: 4R, 3R, 2R, 1R, odpadła w IV, III, II, I rundzie w turnieju seniorskim

     biały: –, nie startowała

T1 Turniej był wówczas turniejem kategorii I
T2 Turniej był wówczas turniejem kategorii II
T3 Turniej był wówczas turniejem kategorii III
T4 Turniej był wówczas turniejem kategorii IV
T5 Turniej był wówczas turniejem kategorii V

Nietypowe rozstrzygnięcia meczów[edytuj | edytuj kod]

Dane na dzień 2012-09-02

Mecze wygrane bez utraty gema (wynikiem 6:0, 6:0)[edytuj | edytuj kod]

Rok Turniej Rywalka Runda Wynik
2000 Stany Zjednoczone US Open Hiszpania Marta Marrero 1R 6:0, 6:0
2003 Australia Australian Open Węgry Petra Mandula 2R 6:0, 6:0
2003 Wielka Brytania Wimbledon Paragwaj Rossana de los Ríos 1R 6:0, 6:0
2004 Australia Australian Open Włochy Maria Elena Camerin 2R 6:0, 6:0
2007 Australia Australian Open Rosja Wasilisa Bardina 1R 6:0, 6:0
2011 Australia Australian Open Rosja Dinara Safina 1R 6:0, 6:0

Mecze wygrane walkowerem[edytuj | edytuj kod]

Rok Turniej Rywalka Runda Wynik
2005 Kanada Rogers Cup Serbia Ana Ivanović 3R walkower
2006 Wielka Brytania Wimbledon Ukraina Wiktorija Kutuzowa 2R walkower

Mecze poddane walkowerem[edytuj | edytuj kod]

Rok Turniej Rywalka Runda Wynik
2001 Stany Zjednoczone Pilot Pen Tennis Stany Zjednoczone Lindsay Davenport 1/2 F walkower
2004 Stany Zjednoczone Pacific Life Open Stany Zjednoczone Laura Granville 3R walkower
2004 Niemcy Qatar Telecom German Open Chorwacja Karolina Šprem 3R walkower
2006 Australia Sydney International Włochy Francesca Schiavone 1/4 F walkower
2012 Holandia UNICEF Open Polska Urszula Radwańska 1/2 F walkower

Mecze wygrane poprzez krecz rywalki[edytuj | edytuj kod]

Rok Turniej Rywalka Runda Wynik
1999 Słowacja Eurotel Slovak Indoor Czechy Sandra Kleinová 2R 7:5, 3:1 krecz
2000 Stany Zjednoczone TMS Indian Wells Francja Amélie Mauresmo 2R 3:0 krecz
2002 Niemcy Betty Barclay Cup Niemcy Barbara Rittner 2R 6:3, 2:1 krecz
2002 Niemcy Betty Barclay Cup Australia Jelena Dokić 1/2 F 6:4, 4:4 krecz
2002 Stany Zjednoczone WTA Tour Championships Stany Zjednoczone Venus Williams 1/2 F 5:0 krecz
2003 Holandia UNICEF Open Belgia Justine Henin F 6:7(4), 3:0 krecz
2006 Wielka Brytania AEGON International Rosja Wiera Zwonariowa 2R 3:0 krecz
2010 Stany Zjednoczone Western & Southern Financial Group Women's Open Serbia Ana Ivanović SF 2:1 krecz
2012 Wielka Brytania Wimbledon Rosja Wiera Zwonariowa 3R 6:3, 4:3 krecz

Mecze poddane rywalce przez krecz[edytuj | edytuj kod]

Rok Turniej Rywalka Runda Wynik
2003 Niemcy Sparkassen Cup Rosja Anastazja Myskina 1/2 F 5:7, 4:4 krecz
2004 Belgia Gaz de France Stars Rosja Jelena Bowina 1/2 F 6:4, 2:2 krecz
2005 Niemcy Qatar Telecom German Open Szwajcaria Patty Schnyder 3R 6:7(4), 6:5 krecz
2006 Australia Australian Open Francja Amélie Mauresmo 1/2 F 5:7, 6:2, 3:2 krecz
2006 Kanada Rogers Cup Kanada Stéphanie Dubois 2R 1:6, 3:2 krecz
2011 Stany Zjednoczone BNP Paribas Open Francja Marion Bartoli 4R 6:3, 1:3 krecz
2011 Stany Zjednoczone Rogers Cup Chińska Republika Ludowa Zheng Jie 2R 6:3, 1:2 krecz
2012 Australia Brisbane International Słowacja Daniela Hantuchová 1/2 F 7:6(4), 1:3 krecz

Statystyki[edytuj | edytuj kod]

Przeciwko pierwszej dziesiątce rankingu WTA[edytuj | edytuj kod]

Kim Clijsters (z lewej) i Samantha Stosur, ćwierćfinał US Open 2010

Dane na dzień 2014-01-27

Rywalka Liczba meczów Bilans W% Twarda Ziemna Trawiasta Dywan
Belgia Justine Henin 25 13-12 52% 8-4 1-5 2-3 2-0
Stany Zjednoczone Lindsay Davenport 17 9-8 52,9% 9-3 0-1 0-2 0-2
Francja Amélie Mauresmo 15 8-7 53,3% 7-5 1-0 0-0 0-2
Rosja Jelena Diemientjewa 14 11-3 78,6% 7-1 2-1 2-1 0-0
Stany Zjednoczone Venus Williams 13 7-6 53,8% 5-3 1-0 0-1 1-2
Włochy Francesca Schiavone 12 12-0 100% 8-0 1-0 2-0 1-0
Słowacja Daniela Hantuchová 11 10-1 91% 6-1 4-0 0-0 0-0
Rosja Wiera Zwonariowa 11 8-3 72,7% 5-2 0-0 3-1 0-0
Australia Jelena Dokić 10 7-3 70% 3-2 1-0 1-0 2-1
Rosja Anastasija Myskina 10 7-3 70% 5-0 2-0 0-1 0-2
Rosja Dinara Safina 10 8-2 80% 5-1 1-1 0-0 2-0
Szwajcaria Martina Hingis 9 5-4 55,6% 4-4 1-0 0-0 0-0
Serbia Jelena Janković 9 8-1 88,9% 6-1 0-0 2-0 0-0
Szwajcaria Patty Schnyder 9 6-3 66,7% 4-1 0-1 0-1 2-0
Rosja Marija Szarapowa 9 5-4 55,5% 5-3 0-0 0-1 0-0
Stany Zjednoczone Serena Williams 9 2-7 22,2% 1-7 0-0 0-0 1-0
Rosja Swietłana Kuzniecowa 8 7-1 87,5% 5-0 1-1 1-0 0-0
Chińska Republika Ludowa Li Na 8 6-2 75% 5-2 0-0 1-0 0-0
Białoruś Wiktoryja Azaranka 7 4-3 57,1% 4-2 0-0 0-1 0-0
Stany Zjednoczone Chanda Rubin 7 7-0 100% 6-0 0-0 0-0 1-0
Stany Zjednoczone Jennifer Capriati 6 3-3 50% 2-1 1-1 0-0 0-1
Serbia Ana Ivanović 6 6-0 100% 4-0 0-0 1-0 1-0
Hiszpania Conchita Martínez 6 5-1 83,3% 3-1 1-0 1-0 0-0
Francja Nathalie Tauziat 6 4-2 66,7% 2-2 0-0 1-0 1-0
Rosja Anna Kurnikowa 5 4-1 80% 2-0 0-0 0-0 2-1
Rosja Nadieżda Pietrowa 5 4-1 80% 1-1 1-0 0-0 2-0
Australia Samantha Stosur 5 5-0 100% 5-0 0-0 0-0 0-0
Francja Marion Bartoli 4 3-1 75% 3-1 0-0 0-0 0-0
Republika Południowej Afryki Amanda Coetzer 4 4-0 100% 2-0 0-0 1-0 1-0
Francja Mary Pierce 4 3-1 75% 2-1 0-0 0-0 1-0
Hiszpania Arantxa Sánchez Vicario 4 4-0 100% 2-0 0-0 0-0 2-0
Rosja Marija Kirilenko 3 3-0 100% 0-0 2-0 1-0 0-0
Argentyna Paola Suárez 3 3-0 100% 2-0 1-0 0-0 0-0
Dania Caroline Wozniacki 3 3-0 100% 3-0 0-0 0-0 0-0
Włochy Flavia Pennetta 2 2-0 100% 2-0 0-0 0-0 0-0
Polska Agnieszka Radwańska 2 2-0 100% 1-0 0-0 1-0 0-0
Włochy Sara Errani 1 1-0 100% 1-0 0-0 0-0 0-0
Niemcy Steffi Graf 1 0-1 0% 0-0 0-0 0-1 0-0
Niemcy Angelique Kerber 1 0-1 0% 0-0 0-0 0-1 0-0
Chorwacja Iva Majoli 1 1-0 100% 1-0 0-0 0-0 0-0
Stany Zjednoczone Monica Seles 1 0-1 0% 0-1 0-0 0-0 0-0
Rumunia Simona Halep 1 1-0 100% 1-0 0-0 0-0 0-0
Razem 297 211–86 71% 147-50 (74,6%) 22-11 (66,7%) 20-14 (58,8%) 22–11 (66,7%)

Przebieg wybranych meczów w karierze[edytuj | edytuj kod]

  • Finał French Open 2001: pierwszy wielkoszlemowy finał Kim Clijsters i przegrana z Jennifer Capriati 6:1, 4:6, 10:12. Mecz trwał 2 godziny i 21 minut, a trzeci set był najdłuższy w historii kobiecych finałów w tej imprezie. Clijsters nie miała piłek meczowych, ale cztery razy była o dwa punkty od sukcesu[12].
  • Finał WTA Tour Championships 2002: pierwsze w karierze zwycięstwo nad Sereną Williams: 7:5 6:3.
  • Półfinał Australian Open 2003: przegrana z Sereną Williams 6:4, 3:6, 5:7. Porażka Belgijki mimo prowadzenia 5:1 w trzecim secie, i piłek meczowych przy stanie 5:2[131].
  • Finał Italian Open 2003: wygrana z Amélie Mauresmo 3:6, 7:6(3), 6:0. Mauresmo prowadziła 6:5 w drugim secie i serwowała. Clijsters, będąc dwie piłki od porażki, zdołała doprowadzić do tie-breaka, a w decydującym secie nie dała swojej rywalce wygrać gema[132].
  • Finał French Open 2003: przegrana z Justine Henin 0:6, 4:6. Był to pierwszy z trzech w całej karierze Belgijki finałów z Henin.
  • Finał turnieju w Los Angeles 2003: po raz czwarty z rzędu pokonała Lindsay Davenport: 6:1, 3:6, 6:1. Dzięki temu zwycięstwu wyprzedziła Serenę Williams i została dwunastą w historii liderką rankingu WTA.
  • Finał Filderstadt 2003: stawką meczu z Justine Henin było pierwsze miejsce w rankingu. Zwyciężyła 5:7, 6:4, 6:2 i utrzymała pozycję liderki.
  • Finał WTA Tour Championships 2003: zwycięstwo nad Amélie Mauresmo 6:2, 6:0 i drugi triumf w Sony Ericsson Championships.
  • Finał Indian Wells 2005: pokonała Davenport 6:4, 4:6, 6:2. Nierozstawiona, wracająca po długotrwałej kontuzji Clijsters zwyciężyła ówczesną liderkę światowego rankingu. Davenport prowadziła już 4:0 w pierwszym secie[133].
  • Finał Miami 2005: wygrana 6:3, 7:5 z Mariją Szarapową. Dzięki 14 kolejnym wygranym w Indian Wells i Miami Belgijka awansowała ze 133. miejsca do czołowej dwudziestki rankingu.
  • Ćwierćfinał US Open 2005: wygrana 4:6, 7:5, 6:1 z Venus Williams. Jedno z trzech zwycięstw nad Williams w dziewięciu meczach, jakie ze sobą rozegrały do tego momentu. Williams prowadziła już 6:4, 4:2, ale wtedy Clijsters wygrała 11 z kolejnych 13 gemów, pozostając w ostatecznie wygranym przez siebie turnieju[134].
  • Finał US Open 2005: dzięki wygranej z Mary Pierce 6:3, 6:1 Belgijka odniosła pierwszy tytuł wielkoszlemowy.
  • Finał US Open 2009: zwycięstwo nad Caroliną Wozniacki 7:5, 6:3, dzięki któremu odniosła drugi tytuł wielkoszlemowy w singlu. Był to dopiero trzeci rozegrany przez Belgijkę turniej po ponaddwuletniej przerwie.
  • Finał Brisbane International 2010: Clijsters pokonała swoją rodaczkę Henin 6:3, 4:6, 7:6(6). Był to piąty turniej rozegrany przez zwyciężczynię US Open 2009 od wznowienia kariery po urodzeniu dziecka, natomiast Henin po półtorarocznej przerwie w Brisbane odnotowała swój pierwszy turniejowy występ. Clijsters prowadziła w meczu 6:3, 4:1 przy własnym serwisie, ale od tego momentu przegrała 8 gemów z rzędu. Następnie odrobiła straty, lecz po chwili przegrała kolejne 2 gemy. O zwycięstwie zadecydował tie-break, w którym Clijsters wykorzystała dopiero czwartą piłkę meczową (prowadziła w nim 6:3)[34].
  • Finał Western & Southern Financial Group Women's Open 2010: Kim Clijsters wygrała z Mariją Szarapową 2:6, 7:6(4), 6:2. Belgijka przegrywała z Rosjanką 2:6, 3:5. W dziewiątym gemie drugiego seta jej rywalka miała 3 piłki meczowe, jednak mecz został przerwany przez opady deszczu przy stanie 40-40. Po powrocie na kort Clijsters odrobiła straty w drugim secie i tenisistki rozgrywały tie-break. W nim Szarapowa objęła prowadzenie 3-0, ale ostatecznie przegrała go 4-7[39].
  • Finał US Open 2010: trzeci triumf Belgijki w Wielkim Szlemie. Mecz z Wierą Zwonariową był wyrównany do wyniku 2:2 w pierwszym secie. Od tego momentu Kim Clijsters wygrała 10 z następnych 11 gemów[42].
  • Finał Sony Ericsson Championships 2010: trzeci triumf Belgijki w mistrzostwach WTA. Clijsters wygrała 6:3, 5:7, 6:3 chociaż prowadziła w drugim secie 4:1 .[45].
  • Finał Australian Open 2011: Wygrana 3:6, 6:3, 6:3 nad Chinką Li Na dała Kim Clijsters czwarty tytuł wielkoszlemowy w karierze. Mecz rozpoczęła od prowadzenia 2:0, ale potem wygrała tylko 1 z 7 pozostałych gemów pierwszego seta. W drugim przegrywała 2:3, lecz od tego momentu zwyciężyła w 6 kolejnych gemach. Od wyniku 4:1 w trzecim secie dla Belgijki, obie zawodniczki wygrywały swoje gemy serwisowe[49].

Uwagi

  1. Daty w nawiasach oznaczają stan aktualny na.

Przypisy

  1. Tennis Star Kim Clijsters Announces Retirement (ang.). foxnews.com. [dostęp 5 lipca 2010].
  2. 2,0 2,1 Antonia Vandevelde, Darren Ennis: Clijsters announces return to WTA tour (ang.). reuters.com. [dostęp 5 lipca 2010].
  3. Adecco Sponsors Kim Clijsters' Second Career (ang.). golazo.com. [dostęp 2 lipca 2010].
  4. Benjamin Snyder: Three-time US Open champ Clijsters’ career ended by teen Robson (ang.). usopen.org. [dostęp 30 sierpnia 2012].
  5. Geraldne Bedell: Face to face (ang.). guardian.co.uk. [dostęp 5 lipca 2010].
  6. Jeff Cooper: Kim Clijsters Profile (ang.). tennis.about.com. [dostęp 11 sierpnia 2010].
  7. Comeback queen Clijsters triumphs (ang.). news.bbc.co.uk. [dostęp 8 lipca 2010].
  8. 8,0 8,1 Jeff Cooper: Kim Clisters: Basic Facts and Game Profile (ang.). tennis.about.com. [dostęp 11 sierpnia 2010].
  9. TENNIS.MATCHSTAT ver 3.1: Statystyki Kim Clijsters w TENNIS.MATCHSTAT ver 3.1 (ang.). matchstat.com. [dostęp 2012-01-16].
  10. Łukasz Iwanek: Rewelacje sezonu WTA – KIM CLIJSTERS (pol.). W: Tenis [on-line]. sportowefakty.pl, 2012-12-23. [dostęp 2012-01-16].
  11. Clijsters stretches U.S. Open winning streak to 22 (ang.). sportsillustrated.cnn.com. [dostęp 2012-08-28].
  12. 12,0 12,1 Capriati rallies past Clijsters for title in Paris (ang.). sportsillustrated.cnn.com. [dostęp 6 lipca 2010].
  13. 13,0 13,1 13,2 13,3 13,4 13,5 13,6 Former World No.1 and US Open Champion Kim Clijsters announces her retirement (ang.). ladydragon.com/news2007. [dostęp 3 lipca 2010].
  14. Defending champ out indefinitely (ang.). sports.espn.go.com. [dostęp 17 sierpnia 2010].
  15. Clijsters out of Berlin, doubtful for Paris (ang.). sports.espn.go.com. [dostęp 14 lipca 2010].
  16. Clijsters has cyst removed from wrist (ang.). sports.espn.go.com. [dostęp 17 sierpnia 2010].
  17. 17,0 17,1 Clijsters has won 14 straight matches (ang.). sports.espn.go.com. [dostęp 17 sierpnia 2010].
  18. 18,0 18,1 Manfred Wenas: A Clijsters Comeback? (ang.). tennisgrandstand.com. [dostęp 16 sierpnia 2010].
  19. Kim in three sets past Zheng (ang.). sport.be/kimclijsters. [dostęp 8 sierpnia 2010].
  20. Kim straight into Hong Kong final (ang.). sport.be/kimclijsters. [dostęp 8 sierpnia 2010].
  21. Kim is top right from the start (ang.). sport.be/kimclijsters. [dostęp 8 sierpnia 2010].
  22. Clijsters, Mauresmo clash in final (ang.). edition.cnn.com. [dostęp 16 sierpnia 2010].
  23. New Year win for Kim (ang.). sport.be/kimclijsters. [dostęp 8 sierpnia 2010].
  24. Kim into Hong Kong finals (ang.). sport.be/kimclijsters. [dostęp 8 sierpnia 2010].
  25. Clijsters into winning mood already (ang.). sport.be/kimclijsters. [dostęp 8 sierpnia 2010].
  26. Clijsters ends her tennis career (ang.). news.bbc.co.uk. [dostęp 17 sierpnia 2010].
  27. 27,0 27,1 Trung Latieule: Williams to top rankings in singles and doubles (ang.). usatoday.com. [dostęp 20 września 2012].
  28. Stars play under Wimbledon roof (ang.). news.bbc.co.uk. [dostęp 13 września 2009].
  29. Kim past Krajicek in an hour (ang.). sport.be/kimclijsters. [dostęp 13 września 2009].
  30. 30,0 30,1 30,2 Richard Deitsch: Serena's meltdown ends semifinal (ang.). sportsillustrated.cnn.com. [dostęp 6 sierpnia 2010].
  31. 31,0 31,1 Kim Clijsters: One Year On (ang.). sonyericssonwtatour.com. [dostęp 14 lipca 2010].
  32. Erin Bruehl: A Storybook Ending for Clijsters (ang.). spoonfeedin.wordpress.com. [dostęp 20 września 2012].
  33. Kim Clijsters eclipses Venus Williams in Antwerp (ang.). mirror.co.uk. [dostęp 10 lipca 2010].
  34. 34,0 34,1 Henin injured in final defeat to Clijsters (ang.). edition.cnn.com. [dostęp 11 sierpnia 2010].
  35. Kim Clijsters crashes out of Australian Open against Nadia Petrova (ang.). guardian.co.uk. [dostęp 16 sierpnia 2010].
  36. Billie Jean King Cup at Madison Square Garden (ang.). gaydutchnyc.wordpress.com. [dostęp 6 sierpnia 2013].
  37. 37,0 37,1 Kim Clijsters to skip 2010 French Open due to foot injury (ang.). womenstennisblog.com. [dostęp 6 sierpnia 2013].
  38. Clijsters beats Williams in exhibition (ang.). sports.espn.go.com. [dostęp 6 sierpnia 2013].
  39. 39,0 39,1 Kim Clijsters comes from set down to beat Maria Sharapova at Cincinnati Open final (ang.). telegraph.co.uk. [dostęp 8 sierpnia 2013].
  40. Murray, Wozniacki clinch 2010 Olympus US Open Series titles (ang.). usopenseries.com. [dostęp 12 września 2010].
  41. Matt Majendie: Defending U.S. champion Clijsters overwhelms Kvitova (ang.). reuters.com. [dostęp 12 września 2010].
  42. 42,0 42,1 Bob Greene: Nadal in First US Open Final (ang.). worldtennismagazine.com. [dostęp 8 sierpnia 2013].
  43. INTERIA.PL/PAP: Clijsters nie zagra w Pekinie (pol.). sport.interia.pl, 2010-09-29. [dostęp 2012-01-16].
  44. Serena & Kim Qualify For Doha (ang.). wtachampionships.com. [dostęp 31 października 2010].
  45. 45,0 45,1 Kim Clijsters wins WTA Championships (ang.). sports.espn.go.com. [dostęp 8 sierpnia 2013].
  46. Clijsters beats Wozniacki in Thailand exhibition (ang.). tennis.com. [dostęp 29 stycznia 2011].
  47. Li upsets Clijsters to take Sydney International title (ang.). dailytimes.com.pk. [dostęp 8 sierpnia 2013]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-08-07)].
  48. Lauren Lynch: Kim Clijsters Says 2011 Will Be Her Final Full Season (ang.). bleacherreport.com, 2011-01-31. [dostęp 2012-01-16].
  49. 49,0 49,1 Clijsters rallies to top Li in Aussie final (ang.). nbcsports.msnbc.com. [dostęp 29 stycznia 2011].
  50. WTA: Kim Clijsters nowym numerem jeden (pol.). onet.pl. [dostęp 17 lutego 2011].
  51. Injury forces Kim Clijsters pull-out of Indian Wells (ang.). news.bbc.co.uk. [dostęp 8 sierpnia 2013].
  52. Wimbledon 2011: women's second seed Kim Clijsters withdraws from Championships with foot injury (ang.). telegraph.co.uk. [dostęp 25 lipca 2011].
  53. Clijsters US Open title defence in doubt (ang.). google.com/hostednews za Agence France-Presse. [dostęp 4 stycznia 2012]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-09-04)].
  54. Kim Clijsters, Venus Williams withdraw from Western & Southern Open (ang.). masonbuzz.com. [dostęp 4 stycznia 2012].
  55. Kim Clijsters pulls out of US Open defence with injury (ang.). guardian.co.uk. [dostęp 4 stycznia 2012].
  56. Eyeing 2012 (ang.). sport.be.msn.com/kimclijsters/eng/blog. [dostęp 4 stycznia 2012].
  57. Clijsters tops Wozniacki in exhibition return (ang.). usatoday.com. [dostęp 4 stycznia 2012].
  58. Hands up in the air for Kim & Elke (ang.). sport.be.msn.com/kimclijsters/eng/blog. [dostęp 4 stycznia 2012].
  59. Clijsters injures hip, quits Brisbane semi-final (ang.). jamaica-gleaner.com. [dostęp 20 września 2012].
  60. Darren Saligari: Clijsters saves four match points to stun Li Na (ang.). australianopen.com/. [dostęp 10 lutego 2012].
  61. Clijsters out of Indian Wells (ang.). skysports.com. [dostęp 23 lutego 2012].
  62. Clijsters to miss French Open as Belgian bids to be fit for Wimbledon (ang.). dailymail.co.uk. [dostęp 21 czerwca 2012].
  63. Clijsters to quit after US Open (ang.). espn.co.uk. [dostęp 21 czerwca 2012].
  64. Kim Clijsters withdraws from Unicef Open (ang.). news.yahoo.com. [dostęp 23 czerwca 2012].
  65. 65,0 65,1 65,2 65,3 65,4 65,5 Quotable Quotes: WTA Stars On Kim Clijsters (ang.). wtatennis.com. [dostęp 27 sierpnia 2012].
  66. Dana Czapnik: Win first, then retire for Clijsters (ang.). usopen.org. [dostęp 27 sierpnia 2012].
  67. 67,0 67,1 Nate Taylor: At Site of Success, Clijsters Bows Out and Says Goodbye (ang.). nytimes.com. [dostęp 30 sierpnia 2012].
  68. Howard Fendrich: Clijsters says goodbye with 2nd-round loss at Open (ang.). bostonglobe.com. [dostęp 8 sierpnia 2013].
  69. 69,0 69,1 Jane McManus: Clijsters graciously closes out career in Open loss (ang.). espn.go.com. [dostęp 30 sierpnia 2012].
  70. The Adventure Ends: Robson Beats Clijsters (ang.). www.wtatennis.com. [dostęp 30 sierpnia 2012].
  71. Clijsters farewells tennis with doubles defeat (ang.). www.smh.com.au. [dostęp 6 sierpnia 2013].
  72. Michał Jaśniewicz: Antwerpia: piękne pożegnanie Kim Clijsters (pol.). www.tenisklub.pl. [dostęp 6 sierpnia 2013].
  73. Kim Clijsters beats Venus Williams in ceremonial farewell match at Antwerp Sports Palace (ang.). www.foxnews.com. [dostęp 6 sierpnia 2013].
  74. An interview with: ROGER FEDERER (ang.). usopen.org. [dostęp 1 września 2012].
  75. US Open: Kim Clijsters aiming to retire with Flushing Meadows win (ang.). bbc.co.uk. [dostęp 28 sierpnia 2012].
  76. An interview with: SERENA WILLIAMS (ang.). usopen.org. [dostęp 1 września 2012].
  77. Fed Cup: Clijsters nie zagra z Polską (pol.). sport.interia.pl. [dostęp 14 lipca 2010].
  78. Christopher Mayers: 2011 Fed Cup: Belgium vs Czech Republic – Semi-final Preview (ang.). blogs.bettor.com. [dostęp 25 lipca 2011].
  79. Kim Clijsters wygrała turniej w Key Biscane (pol.). sport.pl. [dostęp 6 sierpnia 2010].
  80. Sandra Harwitt: Wednesday Preview: A Belgian Belles Kind Of Day (ang.). sonyericssonopen.com. [dostęp 6 sierpnia 2010].
  81. Jo Levy: Kim Clijsters versus Vera Zvonareva at the US Open: Spoiler (ang.). examiner.com. [dostęp 12 września 2010].
  82. Erin Bruehl: New York magic continues for Kim Clijsters (ang.). usopen.org. [dostęp 12 września 2010].
  83. Steve Brenner: It’s a mother of battle for Kim (ang.). thesun.co.uk. [dostęp 22 czerwca 2012].
  84. Henin et Clijsters dans le court des grandes (fr.). 20minutes.fr. [dostęp 10 sierpnia 2010].
  85. 85,0 85,1 It's Dr Kim Clijsters now! (ang.). nation.com.pk. [dostęp 6 sierpnia 2013].
  86. Kim Clijsters (ang.). laureus.com. [dostęp 7 sierpnia 2010].
  87. 87,0 87,1 Federer and Clijsters named 2005 players of the year (ang.). news.oneindia.in. [dostęp 28 marca 2012].
  88. Kim Clijsters, Results 1997 (ang.). wtatennis.com. [dostęp 8 sierpnia 2013].
  89. WTA Prize Money 1998 (ang.). wtatennis.com. [dostęp 21 czerwca 2012].
  90. WTA Prize Money 1999 (ang.). wtatennis.com. [dostęp 21 czerwca 2012].
  91. WTA Prize Money 2000 (ang.). wtatennis.com. [dostęp 21 czerwca 2012].
  92. WTA Prize Money 2001 (ang.). wtatennis.com. [dostęp 21 czerwca 2012].
  93. WTA Prize Money 2002 (ang.). wtatennis.com. [dostęp 21 czerwca 2012].
  94. WTA Prize Money 2003 (ang.). wtatennis.com. [dostęp 21 czerwca 2012].
  95. WTA Prize Money 2004 (ang.). wtatennis.com. [dostęp 21 czerwca 2012].
  96. WTA Prize Money 2005 (ang.). wtatennis.com. [dostęp 21 czerwca 2012].
  97. WTA Prize Money 2006 (ang.). wtatennis.com. [dostęp 21 czerwca 2012].
  98. WTA Prize Money 2007 (ang.). wtatennis.com. [dostęp 21 czerwca 2012].
  99. WTA Prize Money 2009 (ang.). wtatennis.com. [dostęp 21 czerwca 2012].
  100. WTA Prize Money 2010 (ang.). wtatennis.com. [dostęp 21 czerwca 2012].
  101. WTA Prize Money 2011 (ang.). wtatennis.com. [dostęp 21 czerwca 2012].
  102. WTA Prize Money 2012 (ang.). wtatennis.com. [dostęp 21 czerwca 2012].
  103. WTA Prize Money Career (ang.). wtatennis.com. [dostęp 21 czerwca 2012].
  104. Leo Clijsters, Soccer Player and Father of Tennis Star, Dies at 52 (ang.). nytimes.com. [dostęp 3 sierpnia 2010].
  105. Clijsters, Hewitt announce engagement (ang.). news.bbc.co.uk. [dostęp 4 sierpnia 2010].
  106. Hewitt and Clijsters reveal split (ang.). rediff.com. [dostęp 4 lipca 2010].
  107. Clijsters announces retirement (ang.). archive.thedailystar.net. [dostęp 8 sierpnia 2013].
  108. Karen Nickel Anhalt: Tennis Star Kim Clijsters Is Pregnant (ang.). people.com. [dostęp 4 sierpnia 2010].
  109. Clijsters married in dawn wedding (ang.). news.bbc.co.uk. [dostęp 8 sierpnia 2013].
  110. Clijsters says 'I do' (ang.). smh.com.au. [dostęp 8 sierpnia 2013].
  111. Kim thanks fans in book (ang.). sport.be/kimclijsters. [dostęp 4 sierpnia 2010].
  112. Kim Clijsters bevallen van dochtertje Jada (niderl.). hln.be. [dostęp 8 sierpnia 2013].
  113. Kim Clijsters heeft halfbroertje (niderl.). nieuwsblad.be. [dostęp 4 sierpnia 2010].
  114. Kim Clijsters’ husband to end basketball career (ang.). zimbio.com. [dostęp 7 sierpnia 2010].
  115. Barbie (z córką) na kort! (pol.). tvn24.pl. [dostęp 7 sierpnia 2010].
  116. Barbie ma twarz gwiazdy (pol.). tvn24.pl. [dostęp 7 sierpnia 2010].
  117. Kim Clijsters, Reigning US Open Tennis Champion, Joins Citizen Watch Company as Newest Brand Ambassador for the Signature Collection (ang.). prnewswire.com. [dostęp 3 sierpnia 2010].
  118. Tennis mum Clijsters wants to adopt a child (ang.). edition.cnn.com. [dostęp 29 sierpnia 2012].
  119. Kim and Brian expecting a baby boy (ang.). sport.be/kimclijsters. [dostęp 6 sierpnia 2013].
  120. Kim Clijsters gives birth to son (ang.). edmontonsun.com. [dostęp 19 września 2013].
  121. The Clijsters-Lynch family backs SOS Children's Villages (niderl.). bubabatma.org. [dostęp 4 sierpnia 2010].
  122. Kim Clijsters visits Brisbane's Royal Children's Hospital (video) (ang.). youtube.com. [dostęp 13 lipca 2010].
  123. Clijsters wins hearts with hospital donation (ang.). brisbaneinternational.com.au. [dostęp 13 lipca 2010].
  124. Freakyfrites: Videos: Roger Federer and friends hit for Haiti (ang.). gototennis.com. [dostęp 20 września 2012].
  125. Mike McIntyre: Charity Auction for Haiti (ang.). protennisfan.com. [dostęp 13 lipca 2010].
  126. The Clijsters-Lynch family backs SOS Children's Villages (ang.). sos-childrensvillages.org. [dostęp 14 lipca 2010].
  127. ‘Rally for Relief’ raises two million dollars for Oz flood victims (ang.). thaindian.com. [dostęp 27 stycznia 2011].
  128. Rally for Relief to help flood victims (ang.). qer.com.au. [dostęp 7 sierpnia 2013].
  129. Tennis stars Rally for Relief (ang.). AustralianOpen.com. [dostęp 20 września 2012].
  130. Clijsters family supports Belgian SOS Children's Villages (ang.). port.be.msn.com/kimclijsters. [dostęp 4 stycznia 2012].
  131. Serena stages superb comeback (ang.). news.bbc.co.uk. [dostęp 11 sierpnia 2010].
  132. Bud Collins: Clijsters' Rally Turns On Mauresmo's Breaking Point (ang.). articles.latimes.com. [dostęp 11 sierpnia 2010].
  133. Lisa Dillman: Clijsters Stretches to Win to Complete Comeback (ang.). articles.latimes.com. [dostęp 11 sierpnia 2010].
  134. Feisty Clijsters moves into semis (ang.). news.bbc.co.uk. [dostęp 11 sierpnia 2010].


Finały juniorskich turniejów wielkoszlemowych[edytuj | edytuj kod]

Gra pojedyncza (1)[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Rok Turniej Nawierzchnia Przeciwniczka Wynik finału
Finalistka 1998 Wielka Brytania Wimbledon Trawiasta Słowenia Katarina Srebotnik 6:7(3), 3:6


Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]